gaming
wouter
superhelden
comic
pu.nl
midnight suns

De bron van een superobsessie

Geplaatst: 27 augustus om 12:00Aangepast: 27 augustus om 10:48
‘Wouter houdt van superhelden’ is inmiddels zó overduidelijk dat de opmerking simpelweg een cliché genoemd mag worden. Maar door recente ontwikkelingen heeft hij zijn voorliefde nader geanalyseerd. Want waarom is hij in zijn jeugd superhelden gaan vereren in plaats van voetballers?

Een tijdje geleden sprak ik met Waldy van Geenen van Radio 1 over de oorsprong van mijn superheldenliefde. Deze journalist is al zijn hele carrière op zoek naar manieren om zijn geekiness te combineren met zijn werk, waardoor ik onder andere een liveshowtje genaamd The Watchers met en dankzij hem heb gedaan. Hij is nu bezig met een soort docureeks van geeks hun origin stories, waaronder (eventueel) die van mij, dus moest ik even goed nadenken over het hoe en wat van mijn superheldenliefde. Want waar komt het vandaan en waarom ben ik er nog niet overheen gegroeid als een weldenkende, eh… hoe heet zo’n beest ook alweer? Volwassene?

Origin Story

Ik was een mini-mannetje toen ik Nicholas Hammond in de extreem low budget Spider-Man-film uit 1977 over overduidelijk horizontale muren zag ‘wall crawlen’. Want, tot hoongelach van mijn broer, ik probeerde hetzelfde te doen op de bakstenen in de woonkamer van mijn ouderlijk huis. Sindsdien werd mijn fascinatie voor Amerikaanse helden met bovennatuurlijke krachten steeds verder aangewakkerd: mijn eerste Junior Press-comics, beloftes van een Spider-Man-film van James Cameron met Arnold Schwarzenegger als Doc Ock, de art van bijvoorbeeld Jim Lee en Todd McFarlane, de X-Men animatieserie, het begin van het MCU… Steeds waren er weer nieuwe redenen om enthousiast te raken over Spidey, Wolvie, Cyke, ‘Ro en consorten.

Maar waarom vind ik mensen met superkrachten zo boeiend? Wat is er aan dit bijzonder onrealistische concept dat mijn zo aanspreekt? Ik kwam een klein beetje dichter bij de origine van mijn obsessie toen ik met Waldy sprak en hij vragenderwijs mijn passie probeerde te ontleden. We kwamen tot de conclusie dat de kern ligt bij mijn gebrekkige morele kompas… Oké, dat klinkt wel ernstig crimineel, maar ik probeer het een beetje te omschrijven zonder mezelf te veel op de borst te kloppen. Het ligt namelijk aan het feit dat ik mezelf als mens steeds verder probeer te ontwikkelen en verbeteren, maar dat klinkt dan weer zo arrogant. 

Goed zijn

Gek genoeg kwam ik door Waldy’s vragen achter het feit dat ik, *big shock*, best graag een goed persoon wil zijn. Ergens diep van binnen. Maar hoe je zo’n Lawful, Neutral of zelfs maar Chaotic Good iemand wordt? Het is niet eenvoudig daar helemaal in je eentje achter te komen, vooral niet in een westers land waar vrede heerst. Eh, niet dat ik over dat laatste klaag, natuurlijk. Een moreel kompas ontwikkelen doe ik dan ook door mezelf af te spiegelen tegen anderen, en superhelden zijn wat mij betreft het perfecte rolmodel. Vooral een Steve Rogers, een Peter Parker of een Kal-El zijn in mijn ogen het toonbeeld van alles wat rechtvaardig en ethisch correct is.

Superman en Captain America vechten namelijk niet alleen tegen het kwaad, ze hebben ook te maken met de constante verleiding die hun superkrachten met zich mee brengen. Hoe makkelijk is het voor Superman om gewoon Lex Luthor z’n iele nekje te breken en klaar te zijn met z’n streken? Steve had in The Winter Soldier gewoon naar zijn meerderen kunnen luisteren zoals een goede soldaat betaamt, maar zijn geweten en inherente nobelheid lieten dat niet toe. Niemand is een beter mens dan Steve fucking Rogers, wat mij betreft, en dus is het geen gek idee om bij elke ethische beslissing te denken: what would Cap do?

Lex Luthor

Superdeugers

Superhelden zijn wat mij betreft een baken van deugdelijkheid in een moreel grijze wereld. Ze zijn goden van goedheid en daarom een stuk transparanter dan dipshit-politici en dictators in de echte wereld. Want de echte wereld wordt geregeerd door geld, egoïsme en opportunisme, waardoor het lastig is om te bepalen wat juist is en wat niet. Iedereen heeft een verborgen agenda of beweegreden, dus vind je helden voornamelijk in werelden die niet bestaan. Want échte helden, in vredestijd, die zijn moeilijk te vinden. Tenzij je van voetbal houdt en die gasten die over het gras trippelen met een balletje aan de voetjes ‘helden’ vindt, maar daarmee rek je het begrip wel gi-gan-tisch uit als je het mij vraagt.

Ik houd dus van superhelden omdat ze zó ver van de werkelijkheid afstaan, dat ze de ultieme versie van fantasie zijn: inherent goede mensen die geen misbruik maken van hun bovenmenselijkheid. Ze beseffen dat met grote kracht, veel verantwoordelijkheid komt, dat je trots moet zijn op wie je bent en dat je trouw aan jezelf moet blijven. Zelfs de mutanten van de X-Men haten normale mensen niet, ondanks dat ze constant onder vuur liggen door ‘hen zonder X-gen’. Nee, ze staan verdomme boven die discriminerende bullshit! Wolverine, de ultieme outsider, is al zijn hele, lange leven een experiment, een stokpoppetje en een pispaaltje, maar gebruikt hij zijn adamantium klauwen om elke teringlijer genadeloos te onthoofden? Eh, nou, in sommige comics misschien, maar meestal niet! 

Word wakker

Goed doen en proberen te zijn is niet makkelijk. Het is misschien zelfs onmogelijk, want alles is relatief en iedereen denkt anders over dingen. Maar sommige standaarden zijn tijdloos, sommige principes van fatsoen zouden voor iedereen moeten gelden, en superhelden bewaken deze norm. Natuurlijk wordt daar ook weer mee gespeeld in nieuwe uitingen, zoals The Boys en Invincible, maar ook daarin is goedheid altijd een belangrijk verhaalelement. Want superhelden blijven zich ontwikkelen, het tijdloze concept van goddelijke wezens die normies moeten beschermen tegen zowel kosmische bedreigingen als zichzelf, blijft relevant.

Ik houd dus van superhelden omdat ze me uitdagen om beter te zijn. En ik wil graag beter zijn, met de fucking beperkte middelen die ik heb. Een superheld zal ik helaas nooit worden, want ik zie het niet meer gebeuren dat een kosmische politieagent me een ring gaat schenken, maar ik kan wel proberen me omhoog te trekken aan deze toppers. Dus slobber ik elk stukje superheldencontent gulzig op, zoals Midnight Suns, die woensdagavond aangekondigd werd. Houd deze site in de gaten, want het eerstvolgende dat ik na deze blog ga schrijven is iets waardoor het weer duidelijk wordt hoezeer ik van superhelden houd. En zal blijven houden.

Wouter BruggeWouter is de hoofdredacteur van Power Unlimited magazine. Dat klinkt serieus, maar zijn liefde voor sci-fi-, fantasy-, horror- en superhelden- films en series, houdt hem jong en dom.

Lees Meer


Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..

Opmerkingen

Login of maak een account en praat mee!

Er zijn nog geen reacties geplaatst.Login om een reactie te plaatsen.

Gerelateerde artikelen

Meer artikelen tonen
Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..