Review

Black Widow review – Merkwaardig familiediner

Geplaatst: 3 juli om 12:00Aangepast: 30 juni om 12:28
Jacco greep met beide handen de kans om Black Widow al wat eerder te bekijken aan. Eindelijk is er weer een nieuwe Marvel-film, en nota bene eentje waar we eigenlijk al veel langer op hebben gewacht!

Wat keek ik uit naar een nieuwe Marvel-film. Natuurlijk verzachtten de Disney Plus-series – en Spider-Man: Miles Morales vorig jaar – de pijn, maar toch: er gaat niets boven een gloednieuwe blockbusterfilm in het Marvel Cinematic Universe. Black Widow is echter niet een ‘standaard’ superheldenfilm, zelfs niet vergeleken met recente afwijkende Marvel-flicks. In plaats daarvan is het een nogal gekke espionage-actiethriller die niet altijd even subtiel is in wat het probeert te doen, maar wel lekker wegkijkt.

Het Familiediner

Laat ik vooropstellen dat Natasha Romanoff deze film meer dan verdient. Als zelfs douchebag Ant-Man twee eigen films krijgt, dan móet er ruimte zijn om een van de meest vooraanstaande Avengers uit te lichten. Dat Black Widows rol in het verhaal inmiddels al is uitgespeeld en Captain Marvel haar voorging als eerste vrouwelijke held met een eigen film, maakt het zelfs een beetje ongemakkelijk dat het zólang duurde.

Ondanks dat geeft de film eindelijk antwoorden op prangende vragen over Natasha’s pijnlijke verleden. Het zoomt in op het trauma dat ze als kind meemaakt, hoe familie voor haar eigenlijk maar een bordkartonnen concept is en waarom haar streberige zus Yelena Belova (gespeeld door de wild aantrekkelijke Florence Pugh) zolang uit de picture is geweest. Sowieso doet Black Widow z’n best om een disfunctionele familie in beeld te brengen door ook David Harbour als een egocentrische, over-de-datum Red Guardian en Rachel Weisz als haar ‘onafhankelijke’ moeder Melina te introduceren.

Dat werkt niet altijd even goed. Iets te vaak worden gesprekken die Natasha’s – en Yelena’s – diepste gevoelens blootleggen namelijk verstoord door slecht getimede grapjes aan de boomer-zijde van de familie. Vooral David Harbour, een normaliter vrij komische acteur, is af en toe zo’n lompe boer dat het contrast tussen deze scènes en de toon van de film storend groot is. De komische momenten worden soms gebruikt om diepgewortelde problemen weg te wuiven, waarvan ik juist meer van had willen zien. Check de dinerscène uit de trailers en je snapt wat ik bedoel.

Black Widow

Bitterzoet

Aan de andere kant is de dynamiek tussen Yelena en Natasha wat mij betreft een Hawkeye-waardig schot in de roos. De twee kunnen elkaar op een zusterlijke manier niet uitstaan, zijn zelfs niet bang om een vuist uit te delen, maar groeien naarmate de situatie prangender wordt langzaam naar elkaar toe. Met in het achterhoofd het gegeven dat Black Widow zeer binnenkort haar leven opoffert – de film speelt zich vlak na Captain America: Civil War af – krijgen al deze interacties een bitterzoete lading. Het had er zelfs nog wat dikker bovenop gelegd mogen worden; het zou niet de eerste keer zijn dat we een traantje laten tijdens een Marvel-film!

Het verleden van de twee zussen is gekoppeld aan een overkoepelende plot, dat vrij rap gaat van ‘mysterieuze organisatie houdt er zeer merkwaardige praktijken op na’ naar ‘schaduwoorlog om de wereld te redden’. De plottwists die daarbij komen kijken zijn eigenlijk veel toffer dan het plan van de tamelijk generieke slechterik zelf. De film doet op dat soort momenten behoorlijk denken aan Captain America: The Winter Soldier, maar dan met (ogenschijnlijk) minder vergaande gevolgen voor het universum.

Black Widow

MCU-stijl John Wick

Door de verrassend grote dreiging gaan dan ook alle remmen los; Black Widow is een van de toffere actiefilms in het MCU. Regisseur Cate Shortland heeft daarbij goed nagedacht over wat het betekent om te vechten zonder superkrachten, en levert misschien wel de meest rauwe, John Wick-achtige Marvel-knokpartijen tot nu toe. Minder expliciet dan Keanu’s slachtpartijen natuurlijk, maar wel keihard en met opzet rommelig gechoreografeerd.

Bovendien maakt het confrontaties met een zekere badguy die Natasha wél met één klap in tweeën hakt vele malen spannender dan de standaard superheldengevechten. Hoewel: op momenten dat de hemel letterlijk naar beneden komt haalt Natasha ook de meest onmogelijk fratsen uit, alsof dat shotje Pfizer toch het superserum was. Maar hé, het is megavet om naar te kijken. Oh, en shout-out naar onze vriend Olivier Richters, beter bekend als The Dutch Giant, die enkele momenten in beeld is.

Black Widow

De juiste snaar

Het is eerlijk gezegd lastig om al het bovenstaande een plekje te geven. Black Widow blaast je niet per se weg met onthullingen over het verleden of de meest vergaande gevolgen voor Phase 4 van het Marvel Cinematic Universe. Bovendien gaat het hele familietraumagebeuren niet altijd samen met de typische Marvel-humor die we gewend zijn.

Toch is het een lekkere spionagefilm die dankzij de het getouwtrek tussen Natasha en Yelena en hun verleden af en toe de juiste snaar weet te raken. Black Widow legt eindelijk uit waarom deze Marvel-held is wie ze is. Of nou ja, was wie ze was. Daarom is het – samen met de waanzinnig toffe endcredits-scène - wat mij betreft al de moeite waard om Black Widow met ietwat bijgestelde verwachtingen te checken.

Black Widow draait vanaf 7 juli in de bioscoop en verschijnt als VIP Access-titel op Disney Plus.

Conclusie

Lees Meer


Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..

Opmerkingen

Login of maak een account en praat mee!

Er zijn nog geen reacties geplaatst.Login om een reactie te plaatsen.

Gerelateerde artikelen

Meer artikelen tonen
Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..