Death Stranding Director’s Cut review (PS5) - Voor de nieuwkomers

Geplaatst: 24 september 2021 om 12:00Aangepast: 23 september 2021 om 19:15
Als fervent wandelaar werd Dwayne in 2019 heel erg vrolijk van Death Stranding. De mix tussen hiken, sluipen, griezelen en schieten ging er als zoete koek in, dus was hij in jubelstemming toen hij Death Stranding Director’s Cut ging recenseren. Maar voegt deze heruitgave voor PlayStation 5 nou echt iets toe?

De originele Death Stranding kwam voor mij in 2019 precies op het juiste moment. Eerder dat jaar ging ik namelijk op trektocht door Nieuw-Zeeland, waar zowat alle soorten terrein samenkomen. Het concept van een game waarin je als vaderlands’ moedigste koerier Sam Porter Bridges (vertolkt door Norman Reedus) de versplinterde Staten van Amerika weer moet verenigen in een high-tech netwerk door partijen goederen te vervoeren door allerlei soorten omgevingen, klonk me toen al als muziek in de oren.

Het eindresultaat omschreef ik destijds als een soort arthouse-game, vooral door het ongebruikelijke en naar mijn mening erg interessante leveldesign. Waar veel games de spelwereld gebruiken om spelers op weg te helpen, gebruikte Kojima de wereld vol verraderlijke terreinen juist om de speler letterlijk aan te vallen. Zelfs met gedegen planning van mijn routes en gedetailleerde voorbereiding van mijn uitrusting, werd ik onderweg verrast door vijanden of moeilijk begaanbare rotsen en diepe dalen, waardoor mijn lading toch beschadigd raakte of zelfs verloren ging.

Om die reden begreep ik dan ook helemaal dat Death Stranding een game was die niet iedereen kon bekoren, maar ik vond het zelf steeds als een overwinning voelen om na een lange tocht de toffe muziek van Low Roar, Silent Poets en CHVRCHES ingezet te horen worden terwijl ik mijn eindbestemming naderde. Dat hulpmiddelen zoals ladders, klimtouwen, tokkelbanen en voertuigen als motoren en trucks in de wereld konden worden achtergelaten voor andere spelers, was een fijne bijkomstigheid.

Desondanks trok ik veelal mijn eigen plan in het origineel en ook in deze Director’s Cut gebruikte ik het zogenoemde Social Strand System nauwelijks, al waren er genoeg andere recensenten in de wereld te vinden die materialen en hulpmiddelen achterlieten.

Laat die nieuwkomers maar komen!

De Director’s Cut op PlayStation 5 doet een verwoede poging om nieuwe spelers aan zich te binden, terwijl het fans van het origineel meer verdieping probeert te bieden. Nieuwkomers worden in de Director’s Cut vanaf het begin uitvoeriger geïntroduceerd aan de gameplaysystemen met meer tutorials en tips. Het gevechtssysteem heeft wat kleine aanpassingen ondergaan. Vooral vuistgevechten profiteren hiervan en voelen net wat soepeler en preciezer dan voorheen, toen gevechten zonder vuurwapens nog wat klungelig en ongemakkelijk waren.

Daarbij komen nieuwe toevoegingen aan de uitrusting in de vorm van de Maser Gun, een elektronisch wapen, en de Support Skeleton, een soort all-inclusive exoskelet dat de bestaande Speed en Power Skeletons uit het origineel met elkaar combineert. Je bent dus sneller en kan tegelijk meer met je meedragen.

Kojima stelt ze al vroeg in het verhaal tot je beschikking, terwijl in je in het origineel eerst door een aantal hoofdstukken heen moest zwoegen voordat je respectievelijk de Power- en Speed Skeletons kreeg. Die toevoegingen vind ik persoonlijk wat afdoen aan het gevoel van opluchting dat ik in 2019 ervoer, maar tegelijkertijd knalt Sam toch net wat lekkerder en vlotter door het landschap. Het is een soort tweeledig zwaard dus, als je het mij vraagt.

Dan zijn er nog een hoop andere toevoegingen ten opzichte van het origineel. Zo heb je deBuddy Bot, een lopende bezorgrobot die in het origineel op pad gestuurd kon worden voor een bezorging. Ditmaal loopt hij echter letterlijk met Sam mee en kan hij volgestouwd worden met pakketten, zodat er meer in één keer bezorgd kan worden. Laadt Sam hem niet vol, dan kan hij bereden worden als een rustige travel-optie naast de reguliere en snellere fast travel waarbij je je lading en uitrusting niet mee kan nemen. Reizen met je Buddy Bot gaat overigens wel ten koste van de uiteindelijke bezorgscore, die in zo’n geval nooit perfect zal zijn.

Dan is er de Cargo Catapult, die eigenlijk niets aan de verbeelding overlaat: je kan er letterlijk pakketten mee lanceren en calculeren waar ze neerkomen. Dat is ideaal als je bijvoorbeeld wat meer wapens of andere hulpmiddelen nodig hebt voor een gevaarlijk gebied, maar je lading alvast een paar kilometer verder wil schieten.

Wat later in het spelkrijg je ook nog de beschikking over nieuwe aanpassingen voor je rugzak: een maneuver unit, een soort jetpack waarmee je makkelijker van hoge bergen af kan springen, en een compacte batterij voor je exoskelet die minder ruimte inneemt dan voorheen.

Grappige, maar wat minder spectaculaire toevoegingen komen in de vorm van schansen voor je motor, waarmee je trucjes in de lucht uit kan halen, een nieuwe racebaan, waarop je aan allerlei time trial-achtige uitdagingen kunt deelnemen met een nieuwe raceauto en ranked orders: uitdagende bezorgklussen die je zo snel mogelijk moet voltooien. Voor die laatstgenoemde functies is een online klassement ingericht om het online component wat meer bestaansrecht te geven. Ik merkte echter dat ik deze activiteiten al heel snel links liet liggen en verder wilde met het verhaal en het verkennen van de spelwereld.

DualSense-vreugde

Een volwaardige PlayStation 5-uitgave betekent uiteraard ook ondersteuning voor de functies die de console biedt, dus maakt de Director’s Cut gebruik van de haptic feedback en adaptive triggers van de DualSense-controller en heb je de keuze uit twee grafische modi: een performance modus met 4k-upscaling op 60fps en een fidelity modus in native 4k-resolutie.

De framerate lag tijdens mijn speelsessiesstandaard boven de 30 en 60fps, maar ik kon er niet de vinger op leggen wat precies de nauwkeurige framerate was. De game speelt in ieder geval heerlijk soepel en draait prima op PlayStation 5.

De DualSense-functies doen ook prima hun werk: regent het, dan voel jedat op jecontroller zoals je dat bijvoorbeeld ook bij Returnal voelt. Loopt Sam over zacht terrein, dan reflecteert dat in subtiele en precieze trillingen. Loopt hij over ruw terrein of sneeuw, dan zijn de trillingen wat agressiever. Struikelt hij, dan voel je hoe zijn laarzen over de grond kletteren.

Wat ik nog toffer vind, is de werking van de adaptive triggers. In Death Stranding gebruik je L2 en R2 om Sam in balans te houden. Hoe goed hij dat kan is afhankelijk van de zwaarte van zijn lading en het soort terrein waarop hij loopt. Raakt Sam zwaarder bepakt, dan spannen de triggers op de DualSensezich steeds verder aan.

Meer van hetzelfde

Hoewel Death Stranding naar mijn mening ook in de Director’s Cut uitblinkt in zijn gameplay, blijfthet uiteraard een door het verhaalgedreven game. Het hoofdverhaal blijft nagenoeg hetzelfde: Amerika is na een ramp, waarbij de werelden van de levenden en doden met elkaar vermengd raken, uiteen gevallen. Het is aan Sam om het land, nu bestaande uit sombere, industriële steden en losse nederzettingen, weer met elkaar in contact te brengen. Onderweg kom je allerlei personages tegen die elk hun eigen verhaal hebben.

Dat het verhaal vrijwel ongewijzigd blijft zorgt ervoor dat ook de knelpunten overeind blijven: Kojima gebruikt veel dialoog om sommige personages van achtergrond te voorzien en hij gebruikt dat ook om de concepten van zijn wereld, vooral bestaande uit af en toe vage pseudowetenschap, over te brengen. Dat voelt soms rommelig en zelfswat lui aan.

Daar tegenover staat dathij een belangrijk deel van het verhaal ook op visuele wijze overbrengt. Vooral de personages van Mads Mikkelsen, Leá Seydoux en Nicolas Winding profiteren hiervan. In tegenstelling tot hen, vallen de personages van Troy Baker en Tommie Earl Jenkins (de dude die Die-Hardman heet, zo’n typische Kojima-naam) juist weer ten prooi aan de overmatige ladingen expositie die over de speler heen worden gestort.

Toch heeft Kojima het verhaal van de bewoners van de verschillende nederzettingen lichtjes uitgebreid. Zo is het eerste gebied uitgebreid met de RuinedFactory, een mysterieuze plek waar zich een nieuw en vooral geheimzinnig stukje verhaal ontvouwt. Naarmate je verder komt in het hoofdverhaal keerje regelmatig terug in de fabriek omdie steeds verder te verkennen.De gameplay in het gebouw doet me nog het meest denken aan Kojima’s Metal Gear-roots, met stealth als de centrale gameplaymechaniek. Elke keer als je de fabriek hebt bezocht krijg je ook nieuwe muziek te horen, ditmaal verzorgd door onder meer Woodkid. Met name het nummer Goliath vond ik echt heel dope. Het sluit perfect aan bij de sfeer van Death Stranding en de rest van de muziek in de game.

Ook het horrorelement van Death Stranding, gecentreerd rondom de zogenoemde BeachedThings (B.T’s), wordt met een paar nieuwe (en enorm creepy) nachtmerriesequenties verder verkend. Spelers van het origineel herinneren zich vast nog de walvis. Nou, die komt wat vaker terug in de Director’s Cut.

Conclusie

Ons oordeel

8,3
83

Ons oordeel

Toen Death Stranding in 2019 verscheen stond ik in een soort tweestrijd: enerzijds was het een geweldige gameplayervaring die me iets voorschotelde dat ik niet eerder had gespeeld, maar op het gebied van verhaal ontspoorde het soms compleet door bakken aan dialoog. De Director’s Cut geeft me hetzelfde gevoel, maar ik ben er wel van overtuigd dat nieuwkomers absoluut gaan profiteren en genieten van de nieuwe quality-of-life-toevoegingen en de DualSense-functies. Anderzijds biedt het eigenaren van de PlayStation 4-versie genoeg toevoegingen en verbeteringen om een upgrade van tien euro te rechtvaardigen, mochten ze deze unieke game nogmaals willen spelen.

Ons oordeel

83
Ons oordeelToen Death Stranding in 2019 verscheen stond ik in een soort tweestrijd: enerzijds was het een geweldige gameplayervaring die me iets voorschotelde dat ik niet eerder had gespeeld, maar op het gebied van verhaal ontspoorde het soms compleet door bakken aan dialoog. De Director’s Cut geeft me hetzelfde gevoel, maar ik ben er wel van overtuigd dat nieuwkomers absoluut gaan profiteren en genieten van de nieuwe quality-of-life-toevoegingen en de DualSense-functies. Anderzijds biedt het eigenaren van de PlayStation 4-versie genoeg toevoegingen en verbeteringen om een upgrade van tien euro te rechtvaardigen, mochten ze deze unieke game nogmaals willen spelen.
Dwayne VranckenVan origine een PlayStation-gamer, maar inmiddels ook verknocht aan Nintendo en Xbox. Zoekt zijn heil in meeslepende singleplayer-campagnes en zo nu en dan ook wel in wat online vuurwapengeweld. Het begon voor hem allemaal bij Metal Gear Solid op de PSX en is sinds enkele jaren van mening dat Christopher Nolan de Hollywood-equivalent is van Hideo Kojima.

Lees Meer


Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..

Opmerkingen

Login of maak een account en praat mee!

Er zijn nog geen reacties geplaatst.Login om een reactie te plaatsen.

Gerelateerde artikelen

Meer artikelen tonen
Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..