deathloop
Review
Arkane Studios
fps
ps5
PC

Deathloop review (PS5) – Sterk, maar niet zoals verwacht

Geplaatst: 15 september om 09:07Aangepast: 15 september om 09:07
Op een E3 krijg je zoveel nieuwe titels te zien dat er maar een half dozijn écht blijven hangen. Omdat je ze dan al wil spelen, omdat ze iets speciaals doen, of omdat ze simpelweg weird zijn. Deathloop vinkte voor Raf op E3 2019 al die vakjes af.
Deathloop heeft het slim gespeeld. Riskant, maar slim. Na die eerste, later herhaaldelijk geremixte voorstelling, liet ontwikkelaar Arkane Studios zo goed als niets los. We sloegen met ons allen heftig aan het speculeren en na een tijdje doofde ook dat uit. Hardcore pessimisten vermoedden dat de – nog steeds vage – ambities stilletjes teruggeschroefd werden. We vreesden dat de niet gehaalde releasedatum van mei dit jaar de eerste van vele zou worden. Niet dus. Deathloop is er, is niet de game die we verwachtten… en dat is niet noodzakelijk een slecht iets. Integendeel.
deathloop

Deathloop zoals voorgesteld

In Deathloop speel je een zekere Colt. Een moordenaar die op een mysterieus eiland één dag de tijd krijgt om acht doelwitten uit de weg te ruimen. Slaagt hij daar niet in, of legt hij zelf het loodje, dan begint de dag helemaal opnieuw. Een tijdlusgame dus, maar in tegenstelling tot de rest van de eilandbewoners worden jouw herinneringen niet gewist. Gewapend met alsmaar meer kennis, zou je zo steeds dichter bij die perfecte acht kills moeten raken om zo die timeloop te doorbreken. De enige andere speler die niet gereset wordt is ene Juliana, die de tijdlus juist probeert te beschermen.

Deathloop zoals we dat verwachtten

Precies door de informatiearmoede over de game kregen eerst losse verwachtingen alsmaar vastere, maar daarom niet minder valse vorm. De makers hadden het over een moordpuzzel en gecombineerd met een open spelwereld deed dat velen aan Hitman denken. Arkane is natuurlijk ook de studio achter Dishonored, wat een focus op bovennatuurlijke vaardigheden en stealth deed vermoeden. Een tijdlus-reset hintte naar roguelike elementen en het stijltje deed denken aan We Happy Few, The Outer Worlds en Austin Powers. Komt dat zowat overeen met wat jij dacht? Dan had je voor pakweg 20% gelijk.

Deathloop zoals het is

De game speelt zich af in 1963. Het eiland waar je als Colt met geheugenverlies en een kater van jewelste op ontwaakt zit inderdaad in zo’n tijdlus die jij om een of andere reden wil doorbreken. Daarvoor moet je effectief alle acht zogenaamde Visionairies omleggen, een bende excentriekelingen die fysiek met de timeloop verbonden zijn.
Elke dag is opgesplitst in vier delen: ochtend, middag, namiddag en avond. Het eiland zelf is opgedeeld in vier districten die je via tunnels vanuit je centrale ondergrondse hoofdkwartier bezoekt. Je kan in elk dagdeel maar één district bezoeken, of je er nu maar een kwartier in doorbrengt of een uur lang elk hoekje en gaatje verkent. Duik je na een ochtendexpeditie de tunnel weer in, springt de tijd naar middag. Wil je echter gelijk naar de namiddag of avond, dan kan dat ook.
deathloop

Lineair of verzuipen

Wie open wereld en Hitman zegt, denkt niet onmiddellijk aan het lineaire avontuur dat Deathloop voor een groot stuk effectief blijkt te zijn. Ik schrok daar ook even van, maar moest uiteindelijk toegeven dat dit de game misschien wel redt. Vier districten die er in elk dagdeel anders uitzien en waarin je acht doelwitten zo moet manipuleren dat je ze uiteindelijk in die éne, ‘gouden’ dag-run allemaal kunt neerleggen…
Ik weet dat er een handvol gamers bestaat die hier hun tanden in zouden zetten met het plezier dat bij velen enkel weggelegd is voor eetbare lingerie, maar de ontwikkelaar was slim genoeg om te beseffen dat 90% van hun publiek hier na vier uur gefrustreerd zou afhaken. Want zeker in die eerste uren bestookt de game je met heel veel informatie en spelmechanismen.
Je volgt dus vooral de aanwijzingen van de verschillende moordpuzzels die je elk volgend dagdeel voor een of meerdere Visionairs dichter naar die perfecte, terminale run leiden. Je progressie wordt godzijdank overzichtelijk op een soort flowchartmenu weergegeven. Net zoals de progressie waarmee je wapens, speciale vaardigheden of kortweg de opties van jouw Colt upgradet. Immers, vrij snel in de game krijg je de mogelijkheid om Residuum te oogsten uit bepaalde items in elk district. Tussen twee expedities in kun je daarmee telkens een deel van de opgepikte wapens, bovennatuurlijke vaardigheden en de upgrades ‘infusen’, waarna je ze mee kunt nemen naar de volgende dag. De rest verdwijnt met elke reset.
Deathloop

Kill and kill again

Met zo’n timeloop als basisprincipe kom je niet om repetitie heen. Je zal hetzelfde district herhaaldelijk bezoeken en dezelfde Visionairs meerdere keren te grazen nemen. Het is misschien wel een van de sterkste punten van Deathloop dat ze die herhaling zo amusant houden. Zo ziet elk district er tijdens elk dagdeel anders uit en levert het opnieuw uitschakelen van dezelfde Visionair je tonnen Residuum en meestal nog een upgrade voor je vaardigheden op. Die vaardigheden (denk korte teleportatie, tijdelijke onzichtbaarheid, offensieve telekinese en een soort berserker-modus) lijken voor een groot deel een copy-paste uit Dishonored. Niets mis mee, het werkt hier ook. En een andere combinatie (je kan er maar twee op zak dragen) maakt ook weer verschil in elke doorloop.
Waar Dishonored echter vooral om stealth draaide, is Deathloop grotendeels ook als een brute first-person shooter speelbaar. Ik verkoos veel liever het heimelijke sneaken en hacken van alarmsystemen, maar als de shit eenmaal de ventilator raakt, is overstappen naar een automatische shotgun een haalbare troef.
Of je nu voor stealth of full frontal kiest, de vijandelijke AI is een van de minpunten van de hele beleving. Je kan vijanden met je machete fileren zolang hun collega een meter verderop maar met z’n rug naar je toestaat. Ook bij de shootergameplay komt niet veel tactiek kijken. Afhankelijk van hun speciale vaardigheden vallen Visionairs of zo’n random opduikende Juliana de ene keer makkelijk en de andere keer irritant moeilijk te confronteren.

Experimenteren doe je maar in je eigen tijd

Ik heb het tot nog toe vooral over stealth en actie gehad, maar Deathloop is net zoveel een adventuregame. Het spel bevat slimme, hilarische, perverse en af en toe iets minder geïnspireerd uitgewerkte puzzels of opdrachten die je van district naar district sturen en van dagdeel naar dagdeel… dat heel vaak in het verleden blijkt te liggen. Hier kun je niet aan de indruk ontsnappen dat je sommige oplossingen liever zelf uitgedokterd had, sommige pisten op eigen initiatief kon onderzoeken of zelf met tactieken kon experimenteren, maar hier doet de game dat dus veelal voor jou. Dat die route de frustratie van herhaling of dat gevoel ‘bij het handje genomen te worden’ zo lang uit de beleving kan weren, is al een krachttoer op zich.

F************ck!

Dat maakt ook de rit boeiender dan de bestemming die ik na zo’n zeventien uur bereikte. Geleidelijk aan krijgt die ultieme run vorm en ook al heeft de game dan nog een paar verrassingen achter de hand, de aanloop erheen is waar je het om doet. Ook belangrijk: sinds de betere Borderlands heb ik niet zo’n sterk stemmenwerk en zo vermakelijk uitgewerkte personages ontmoet. Colt scoort wat mij betreft de overtuigendste ‘fuuuuuuuuuck’ uit de videogamegeschiedenis, zijn heen en weer met Juliana blijft geweldig en onder de Visionairs is Frank de man everybody loves to hate, of omgekeerd.
Ik speelde op een PlayStation 5 en dat is volgens mij de beste wijze om Deathloop te ervaren. Alleen al voor de manier waarop de DualSense-controller in de hele ervaring geïntegreerd wordt. De game laat je kiezen tussen twee settings. Het is zeker geen middelmatig mooie game en het jaren 60-stijltje komt geweldig over, maar grafisch is deze game niet echt een paradepaardje voor Sony’s jongste. Dat hoeft ook niet, maar ik schrik ervan dat sommigen deze game qua visuele kracht op dezelfde hoogte als Ratchet & Clank of Returnal plaatsen.

Conclusie

Ons oordeel

8,3
83
Deathloop kiest ervoor om een ambitieus en uniek uitgangspunt speelbaar te houden en dat hindert je mentale bewegingsvrijheid soms wat. Het slaagt er echter wel in om een game waarin repetitie ingebakken is, vermakelijk, boeiend en vaak ook nog eens intens te houden.

Ons oordeel

83
Deathloop kiest ervoor om een ambitieus en uniek uitgangspunt speelbaar te houden en dat hindert je mentale bewegingsvrijheid soms wat. Het slaagt er echter wel in om een game waarin repetitie ingebakken is, vermakelijk, boeiend en vaak ook nog eens intens te houden.

Lees Meer


Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..

Opmerkingen

Login of maak een account en praat mee!

Er zijn nog geen reacties geplaatst.Login om een reactie te plaatsen.

Gerelateerde artikelen

Meer artikelen tonen
Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..