dying light 2

Dying Light 2: Stay Human review (pc) – Nieuwe hoogtes, weinig verrassingen

Geplaatst: 4 februari om 14:45Aangepast: 4 februari om 14:46
Door de ongegeneerd lompe actie gecombineerd met parkourgameplay is Dying Light volgens Marvin een van de leukste zombiegames van het afgelopen decennium. Het vervolg brengt niet veel nieuws, maar de lichtelijk geschifte ‘ik-heb-net-tien-zombies-van-flatgebouwen-geyeet’-glimlach waar hij al een week mee rondloopt spreekt boekdelen.

Dying Light is een grote, met zand en rottende lijken gevulde speeltuin waar je niet al te veel bij na hoeft te denken. Lomp rondzwaaien met je wapens is voldoende. En af en toe een koprol. Dat is de reden dat ik de originele game drie keer heb uitgespeeld; niet de graphics of het verhaal, maar de heerlijk lompe actie.

Zit je in hetzelfde schuitje als ik, dan kan ik je geruststellen: Dying Light 2 gaat je minstens zo goed vermaken als zijn voorganger. De parkourgameplay is nog strakker, de game ziet er fantastisch uit, de rpg-mechanieken zitten nét wat beter in elkaar, en het belangrijkste: de fun-factor is gróót. 

Ubisoftiaans

Wanneer je de onderdelen van Dying Light 2 afzonderlijk onder de loep legt, verrast de game je niet. Techland borduurt vrolijk verder op deel 1 en speelt voor z’n ‘nieuwe’ mechanieken leentjebuur bij gevestigde rpg’s. Toegegeven, bij de eerste verkenning van de spelwereld kreeg ik daardoor even een nare smaak in mijn mond. Het heeft iets Ubisoftiaans: tal van zijactiviteiten en vraagtekens die op de map verschijnen zodra je een nabijgelegen windmolen beklimt.

Die vieze nasmaak verdween al snel, want er is een gigantisch groot verschil met menig Ubisoft-titel: Dying Light 2 heeft een fantastische flow en rondrennen wordt nooit een straf. Binnen luttele seconden ga je van de straat naar een dak, manoeuvreer je langs, over en onder allerlei obstakels, spring je naar een volgend gebouw of val je twintig meter en maak je een koprol om je momentum in stand te houden. Je hebt niet heel veel tijd om stil te staan bij de omgeving, maar gek genoeg voelt die levendiger aan dan ooit.

dying light 2

Paars

Het is vanaf het eerste uur duidelijk dat Villedors inwoners een compleet andere verhouding met het zombievirus hebben dan de inwoners van Harran (uit de eerste game). Iédereen is besmet, en iedereen moet daar mee zien te dealen. Het resultaat is een zee aan paars: overal waar overlevenden zijn te vinden staan uv-lichten, zelfs boven ieders bed. Wie namelijk een tijdje in het donker blijft, zal vroeg of laat overgenomen worden door het zombievirus. Dat betekent dat ook de speler niet langer dan vijf minuten zonder uv-licht kan.

Het is een subtiele twist ten opzichte van deel 1, waarin je ongestoord door kon blijven rennen, want je moet nu goed je handelingen plannen en timen als je niets hebt om je immuniteit mee op te rekken. Daardoor schijt je net even iets meer in je broek als je een donker gebouw betreedt en omringd wordt door een horde zombies, en nog nét even een verdieping hoger wil omdat je daar een kistje met iets waardevols spot. 

dying light 2

Beperkte invloed

Door de hernieuwde verhouding tot het virus zijn de inwoners van Villedor ook meer aanwezig, en ironisch genoeg menselijker. Je vangt gesprekken op over hun leven met het virus, hoort een stelletje bakkeleien over een bijensteek en praat met een NPC die niets liever zou doen dan vissen. De wereld wordt hierdoor op een leuke manier uitgediept. Helaas is de variatie ver te zoeken en kom je daardoor al snel meerdere keren dezelfde NPC’s tegen, met dezelfde voice-acting.

Dat uitdiepen van de wereld gebeurt ook via de dialoogopties die je krijgt voorgeschoteld. Ze lijken zelden echt sturing te geven aan een gesprek en bieden vooral extra informatie, met uitzondering van een paar sleutelmomenten waarop je een beslissing moet maken. Die beslissingen vallen een beetje tegen en lijken niet veel invloed op de wereld te hebben. Er zijn een paar kampen en NPC’s die je kunt helpen, ten koste van het helpen van een ander, en daar houdt het wel op. Techland beloofde op voorhand grote keuzes die meerdere playthroughs zouden moeten verantwoorden, maar het lijkt slechts om een handjevol keuzes te gaan, terwijl Villedor nagenoeg altijd hetzelfde blijft. 

dying light 2

WWE-legende

Aan de ene kant vind ik het jammer dat Techland niet meer van z’n beloftes waar kan maken, want het verhaal is echt niet slecht en bevat meer dan genoeg Rosario Dawson om het leuk te houden. Helaas is niet elke stemacteur zo sterk als zij, waardoor je sommige gesprekken waarschijnlijk liever overslaat. Ook het tempo van het verhaal laat wat te wensen over. Het begin is veel te traag en vormt een schril contrast met het momentum waar de gameplay in uitblinkt, maar legt wel een aardige basis voor het ‘waar-is-mijn-zusje’-verhaal. Gaandeweg moet je iets te veel backtracken en hele stadsdelen doorkruizen, maar Dying Light 2 komt daar mee weg door z’n retestrakke parkour-gameplay.

Aan de andere kant maakt het mij niet zo veel uit dat ik niet gegrepen werd door het verhaal, want de gameplay is des te boeiender. Ik loop regelmatig met een sadistische glimlach door Villedor en kan niet anders dan lachen als ik er bij stilsta hoe knullig het is dat ik bovenop een flatgebouw een vijand pareer, om vervolgens via een soort haasje-over-manoeuvre zijn maatje van het dak te trappen als een of andere WWE-legende. Hoofden vliegen van lichamen, bloed vloeit rijkelijk en je hebt meer mogelijkheden om te vechten (al dan niet in combinatie met parkour) dan ooit. Veel meer verlang ik niet van deze game. 

dying light 2

De lucht in

In elk opzicht is Dying Light 2 beter dan zijn voorganger, maar de verbeteringen zijn zo minimaal dat het spel je niet echt weet te verrassen. De wereld is groter, zeker wat betreft verticaliteit, en rond klauteren in deze betonnen jungle is mede door nieuwe speeltjes als een Zelda-achtige glider een waar genot. De game draait ook nog eens soepel, al is het wel ruk dat je op console moet kiezen tussen 4k/30fps en 1080p/60fps. Gelukkig staat dat de heerlijke flow van het parkouren niet in de weg, en doen het handjevol bugs dat ik ben tegengekomen daar ook geen afbreuk aan.

Techland mag van mij tot in de eeuwigheid dit soort games blijven maken, waarin actie en soepele gameplay voorop staan. Die worden immers te weinig gemaakt, zeker in first-person. Dat er ook nog eens een heerlijk sfeertje in de game zit maakt het voor mij helemaal af. ’s Nachts een groot gebouw beklimmen onder begeleiding van een haperende cello, terwijl zombies en survivors het op de achtergrond uitschreeuwen en de paars belichte stad zich voor je uitstrekt… man, het is heerlijk, en ik zal hier nog zeker tientallen uren blijven rondhangen. 

Conclusie

Ons oordeel

8,4
84
Dying Light 2 is grootschaliger en sfeervoller dan zijn voorganger en biedt daarmee precies wat fans van deel 1 willen. Er bestaan betere rpg’s met betere verhalen en betere combat-mechanieken, maar er bestaan te weinig games als Dying Light 2, die lompe actie en heerlijk soepele gameplay voorop stellen. Dying Light 2: stay you, man. Want je voegt iets belangrijks toe aan het gameaanbod, ook anno 2022.

Ons oordeel

84
Dying Light 2 is grootschaliger en sfeervoller dan zijn voorganger en biedt daarmee precies wat fans van deel 1 willen. Er bestaan betere rpg’s met betere verhalen en betere combat-mechanieken, maar er bestaan te weinig games als Dying Light 2, die lompe actie en heerlijk soepele gameplay voorop stellen. Dying Light 2: stay you, man. Want je voegt iets belangrijks toe aan het gameaanbod, ook anno 2022.
Marvin ToepoelEindredacteur Power Unlimited-magazine.

Lees Meer


Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..

Opmerkingen

Login of maak een account en praat mee!

Er zijn nog geen reacties geplaatst.Login om een reactie te plaatsen.

Gerelateerde artikelen

Meer artikelen tonen
Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..