xbox
halo
halo infinite

Halo Infinite – Campaign Review (Xbox Series X): terug naar de Halo-essentie

Geplaatst: 6 december 2021 om 09:01Aangepast: 5 december 2021 om 20:33
Ooit deed Wouter niets liever dan Grunts door het hoofd schieten met zijn Magnum. Ah, de gilletjes die zij slaakten wanneer zij stierven! Maar tijden veranderen en Halo’s ook, dus vond hij andere genoegens. Toch bleef hij de komst van Halo Infinite in de gaten houden, hopend op spuitende confetti.
Van de bijna hysterische hype die ik voelde toen ik Halo 2 in mijn Xbox stopte, tot aan de teleurgestelde verwarring bij het besef dat Halo 5 geen couch co-op heeft: de Halo-serie laat me al twee decennia een uiteenlopend scala aan emoties voelen. Tijdens het spelen van Halo Infinite was dat ook het geval, maar welke emoties precies? Nostalgie? Frustratie? Verveling? Extase? Is Infinite ‘alleen maar’ een goede shooter, of zijn we weer terug bij de kracht die serie voor het laatst had bij Reach?

Open Cirkel

Master Chief is geen vakantie gegund, want na de ellende (en interpreteer dat woord op welke manier je ook wil) in Halo 5: Guardians, bevindt hij zich weer tot aan z’n groene tok in de alien-poep. Dit keer op Zeta Halo, wat niet geheel verrassend voor kenners van de serie wederom een door ruimtewezens gebouwde, kolossale ring is. Groen tiert welig op deze gigantische ruimtecirkel, maar ook fauna vliegt en loopt er op rond, alsof het een soort 2D-planeet is.

Voor het eerst in de Halo-reeks is de Halo-ring daadwerkelijk een open wereld. Met de kanttekening dat het wel behoorlijk wat ‘natuurlijke’ grenzen heeft, een beetje als een Liberty City in GTA 3, maar verder redelijk vrijelijk te doorkruizen is. Het voelde voor mij alsof ik weer terugkeerde naar de vrijheid van het tweede level uit de eerste Halo-game, maar dan met een kaart zodat ik niet constant verdwaal. O ja, en met duizend keer scherpere graphics, maar een verzuurde kijk op het leven.

De Flood Returns!?

Dat Halo Infinite een open wereld bevat betekent overigens niet dat Halo volledig GTA of, godverhoede, Far Cry is gegaan, want je hangt niet de hele game rond op het oppervlakte van de ring. Naast momenten die herinneringen oproepen aan het ontzagwekkende Halo-level uit de eerste Halo, zijn er ook sequenties in de game die meer aan The Library doen denken. Regelmatig verplaatst de actie zich na een kort laadscherm namelijk naar de gigantische Forerunner-complexen onder de oppervlakte van Zeta Halo; die metalen gangen en symmetrische zalen waar menig Halo-speler uren door gedwaald heeft, schietend op krioelende creaturen.

Dat betekent overigens niet dat de Flood terug is, maak je geen zorgen! Zo’n groot risico neemt Infinite nergens, hoe graag ik ook zou willen dat 343 het horrorelement uit deel 1 zou terughalen. Wat het wel betekent is dat ook het soms eeuwig aanvoelende gangetje-gangetje-aspect van de vorige delen in Halo Infinite zit, ondanks het open wereld-karakter. Héél af en toe verveelde ik mij dan ook een tikje, terwijl de plot me van hot naar her stuurde om allerlei belangrijk klinkende handelingen te doen. ‘Data strands’ verzamelen in ‘energy beacons’ bijvoorbeeld, om zo de ‘Command Spire’ binnen te kunnen komen. Alledaagse Halo-dingen, je weet toch. 

Halo Infinite

Echo = tegenpool

Ook wat er in de tussenfilmpjes, audiologs en gesprekken tussen de actie door gebeurt wijkt niet af van die alledaagse Halo-dingen. Net als in deel 4 en 5 zijn de gebeurtenissen allemaal redelijk abstract en komt het er wederom op neer dat extremistische ruimtewezens het universum willen vernietigen, alleen dan met wat meer emotionele bagage van de vorige delen erbij opgeteld. Daarnaast probeert 343 het stoïcijnse karakter van de Chief tegengewicht te geven met de introductie van Echo 216, een personage dat eigenlijk het tegenovergestelde is van John 117.

Echo 216 is verre van een gedisciplineerde soldaat en loopt óver van de emoties, die hij ook driftig uit. Maar hij is er puur om wat meer drama aan het verhaal toe te voegen en zaken makkelijker te laten verlopen door de Chief naar belangrijke plekken te brengen met zijn Pelican-vliegtuig, want veel meer invloed op de plot heeft deze knakker niet. Ik kan dan ook niet zeggen dat Halo Infinite écht iets bijzonders doet met het verhaal dit keer; het is er puur om je door de actie te begeleiden. Zo is de ‘Banished’, de vijandelijke factie in dit deel, gewoon een Covenant met een andere naam en diens leider, Escharum, is een schurk zo cheesy dat ik er het liefst brood in zou dippen. 

Halo Infinite

Voor knippen en plakken heb je lijm nodig

Het meest originele en opvallende wat Halo Infinite doet vergeleken met alle voorgaande delen is, niet geheel verrassend, het open wereld-aspect. Zoals ik al eerder liet doorschemeren is dat niet een genrekeuze waardoor het hele spelverloop en de structuur van de levels volledig afwijk van de eerdere games; het is meer een soort aanvulling en tegelijkertijd een plakmiddel. Het vormt eigenlijk de hubwereld van Halo Infinite, maar de meest spectaculaire actie van de game vindt ook daar plaats.

Eigenlijk was Halo van oorsprong, samen met de eerste Far Cry en Crysis, al een van de eerste first person shooters die spelers regelmatig op redelijk grote speeloppervlakten z’n gang liet gaan. Het grote verschil is dat die gebieden nu als het ware aan elkaar geplakt zijn, daarnaast toegang verstrekken tot de wat meer gangetje-gangetje-achtige verhaalmissies en wat extra activiteiten bieden. Deze keuze maakt van Halo Infinite niet alleen een moderner aanvoelend geheel, het is ook een manier van wereldopbouw waardoor dit avontuur van de Master Chief overtuigender en meer coherent overkomt. Laat ik daarbij even een lul zijn door te zeggen dat 343 dit éigenlijk al twee delen geleden had moeten doen met Halo…

De motherfucking Master Chief

Lullige opmerkingen terzijde, 343 Industries heeft de afgelopen zes jaar wel degelijk gebruikt om te kijken wat nou eigenlijk de essentie is van Halo-plezier. Het antwoord op die vraag is dan ook niet makkelijk te beantwoorden, want het is denk ik een combinatie van veel dingen: de wapens - zowel plasma als kinetisch - de voertuigen, het gevoel van kracht en daarboven overheen de laag van natuurkundige wetten die invloed hebben op deze elementen. Maar ook vet ontworpen aliens, al dan niet met gekke stemmetjes, en bombastische, epische muziek die je heldendaden onderstrepen.

Ik heb goed nieuws: 343 heeft praktisch al deze elementen weten te herpakken in Halo Infinite. Wat heb ik een plezier gehad terwijl ik de Banished te lijf ging met het stoerste, levende wapen in games: de motherfucking Master Chief! Ik voelde me als vanouds een supersoldaat, als een futuristische Cap America die in z’n eentje WO5 weet te winnen. Als de Gregoriaanse Koren klinken en de schoten van de Chief z’n battle rifle over Zeta Halo heen echoot, lijkt het bijna alsof tijden nooit zijn veranderd.

Halo Infinite

Heroïsche actie

Ik speelde Halo Infinite - zoals het hoort aldus mijn eigen, aloude regels - op de Heroic-moeilijkheidsgraad en hierdoor kreeg ik precies genoeg tegenstand om niet heel vaak, maar toch regelmatig te sterven, waarna ik met goede, enthousiaste moed weer het strijdgewoel indook. Halo Infinite zorgt er daarbij voor dat je constant wapens aan het wisselen bent omdat ze allemaal op hun eigen manier nuttig zijn en gewoon een kans verdienen, precies zoals deze games altijd deden.

De wapens voelen dan ook goéd, sommigen beter dan ooit, en een aantal nieuwe exemplaren zijn fantastisch verzonnen. De Skewer bijvoorbeeld, een soort hypermoderne harpoenwerper, is waar ik nu het liefst mijn Hunters mee neerhaal. Of de VK78 Commando, een precisiemachinegeweer die inmiddels bijna net zo graag gebruikt als de heilige BR75 battle rifle. Daarnaast zijn de Forerunner-wapens genoeg aangepast dat ik zelfs daar op z’n tijd graag een robbertje mee knal en ook de voertuigen zijn weer heerlijk (Gungoose ftw!), hoewel qua physics nét even getweaked om bruikbaar te zijn in een open wereld. Dus rijdt een Warthog misschien net even wat minder chill dan in de OG Halo’s, maar is het nog steeds een exceptioneel genot.

Je grappling buddy

Omdat Halo Infinite nu (deels) een openwereldgame is, moet er natuurlijk wat extra’s te verdienen zijn zodat je voor een reden die hele map uitkamt. Dus is er ‘Valor’ te verdienen als je bepaalde activiteiten voltooit waarmee je wapens en voertuigen ontgrendelt bij zogenaamde FOB-punten, kun je cosmetische zaken vinden voor de multiplayer én, houd je vast, kan Master Chief nu geüpgraded worden met Spartan Cores. Daarmee kun je z’n schild sterker maken, maar ook de kersverse grappling hook en ander strijdgereedschap hebben hun eigen, bescheiden tech tree.

Trouwens: die andere tools die je gaandeweg de campaign ontgrendelt zijn leuk hoor, maar die kun je alleen gebruiken in plááts van je grappling hook. En laat deze enterhaak nou net even té handig zijn om in te ruilen voor een omgevingsscanner of een raketboost. Ik gebruikte de ninja-achtige tool namelijk binnen luttele uren alsof de Chief zich al z’n hele carrière naar z’n vijanden trekken, op platformen hijsen en in vehikels liet takelen. In het heetst van de strijd is de grappling hook je beste nieuwe buddy, helemaal als je hem volledig geüpgraded hebt en je dus beschikking hebt tot een fijne, krachtige verrassing. Nee, daar kan geen dropshield tegenop.

Halo Infinite

Terug naar Halo

Dankzij die magische combinatie van vette wapens, toffe vehikels, aan realisme grenzende physics en enorm slimme vijanden (wat een verádeming is de AI vergeleken met, ik zeg maar wat, Far Cry 6), is de actie in Halo Infinite weer schandalig lekker. De eerste uren zat ik misschien nog lekker onderuit, maar algauw schoof ik naar het puntje van mijn stoel en kon ik niets anders dan mijn prestaties te becommentariëren met opmerkingen zoals: ‘Holy shit!’, ‘Dát scheelde fucking weinig!’, ‘WAT de FUCK!!!’ en regelmatig hysterisch gegiechel. Ik kan niet wachten om dit in co-op helemaal opnieuw te spelen!

Is Grunts door het hoofd schieten met een Magnum dan wederom zo plezierig, dat het z’n weerga niet kent? Zijn we met Halo Infinite terug bij de essentie van wat Halo ooit zo leuk maakte? Ik denk dat het akelig in de buurt komt, ja. De grootse strijdvelden met een keur aan voertuigen, vijanden en explosies in alle kleuren, die jij met een onvermoeibare pantserbaas gaat trotseren, dát is wat Halo was, moet zijn, en nu gelukkig weer is. Hoog tijd voor een Grunt Birthday Party, compleet met confetti!

Conclusie

Ons oordeel

9
90
Halo Infinite is een aaneenschakeling van Greatest Halo Hits, die aan elkaar geplakt zijn met een open Ring-wereld. De game biedt een niveau van actie waar qua puur plezier alleen de vroege delen mee kunnen wedijveren. Negeer de ‘oproep van plicht’ en laat de ‘strijdvelden’ links liggen: in de 26e eeuw is het in Halo Infinite waar dé shooter-actie van het jaar te vinden is.

Ons oordeel

90
Halo Infinite is een aaneenschakeling van Greatest Halo Hits, die aan elkaar geplakt zijn met een open Ring-wereld. De game biedt een niveau van actie waar qua puur plezier alleen de vroege delen mee kunnen wedijveren. Negeer de ‘oproep van plicht’ en laat de ‘strijdvelden’ links liggen: in de 26e eeuw is het in Halo Infinite waar dé shooter-actie van het jaar te vinden is.
Wouter BruggeWouter is de hoofdredacteur van Power Unlimited magazine. Dat klinkt serieus, maar zijn liefde voor sci-fi-, fantasy-, horror- en superhelden- films en series, houdt hem jong en dom.

Lees Meer


Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..

Opmerkingen

Login of maak een account en praat mee!

Er zijn nog geen reacties geplaatst.Login om een reactie te plaatsen.

Gerelateerde artikelen

Meer artikelen tonen
Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..