life is strange

Life Is Strange: True Colors review (Xbox Series X) – Een enkeltje Haven Springs, alstublieft

Geplaatst: 10 september om 16:00Aangepast: 10 september om 10:17
Sinds de allereerste, fantastische Life Is Strange laat de franchise en z’n haast formulaire aanpak Marvin een beetje koud. True Colors ontsnapt niet aan die formule, maar zet er wel uitstekende personages, interessante krachten, enkele hartverwarmende momenten en een idyllisch bergdorpje tegenover. Deck Nine mag dit doorzetten.
Laat ik beginnen met dit te zeggen: als je nog geen trailers van True Colors hebt gekeken, maar wel interesse hebt in de game, doe dat dan ook niet. De climax van het eerste hoofdstuk is er eentje waardoor je je wilt laten verrassen. Ik snap dat het ‘mysterie’ uit de game in een trailer werd gestopt om zo mogelijke spelers hooked te krijgen aan het verhaal, maar de emotionele impact verdwijnt voor een deel als je bij aanvang al weet wat er zo gruwelijk fout gaat in Haven Springs.
Daarbij zal zo’n trailer weinig mensen overtuigen als ze toch al niet geïnteresseerd waren in de Life Is Strange-franchise, aangezien True Colors meer biedt van wat we gewend zijn en ontwikkelaar Deck Nine overduidelijk ook heeft afgekeken bij Dontnods andere werk. Een getraumatiseerd meisje dat krachten blijkt te hebben à la Max uit de eerste game, het weerzien met een uit het oog verloren broer (en de onvermijdelijke duik in hun gedeelde verleden) zoals in Tell Me Why, een variatie op de Mind Palaces uit Twin Mirror, zelfs een heldhaftige twist zoals in The Awesome Adventures of Captain Spirit; niets nieuws onder de zon. Maar die zon schijnt wel érg fel tussen de bergen en bomen van Haven Springs door.

Pittoresk

Haven Springs is werkelijk prachtig; genesteld tussen de bergtoppen, met een hechte gemeenschap en alles wat je maar nodig hebt ¬– van een bloemenwinkel tot een platenzaak en van een bar tot een wietapotheek. Het is misschien een tikkeltje ongeloofwaardig dat een afgelegen dorpje zoveel winkeltjes kan huisvesten, maar daar speelt de grote geldschieter van Haven Springs waarschijnlijk een rol in. Mijnbedrijf Typhon zorgt ervoor dat inwoners een inkomen hebben, maar blijkt niet helemaal zuiver te zijn – iets wat je van mijlenver aan kunt zien komen.
We kruipen in de huid van Alex, een 21-jarige wees die naar het pittoreske bergdorpje verhuist om haar broer weer te zien, jaren nadat ze uit elkaar werden gerukt door pleegzorg. Qua gameplay – langzame conversaties, veel rondwandelen en op ‘A’ drukken bij oplichtende objecten – zullen die eerste momenten als een herhalingsoefening aanvoelen. Later in de game verandert dat niet, maar ik werd wel gegrepen door de menselijkheid van de personages; de grote en wijze broer Gabe, LARP-specialist en edgelord Steph, de nerdy boswachter Ryan, maar vooral ook Alex zelf. Ze zijn geloofwaardig, de dialogen zijn grotendeels goed geschreven en het is de band die je met hen opbouwt die je motiveert om verder te spelen.

Pieken en dalen

Met zo’n cast aan gelaagde en interessante personages is het toch jammer dat het verhaal zelf niet consistent genoeg is. Ja, er zitten één of twee twists in die m’n mond even open lieten vallen, maar de kwaliteit en het tempo van het verhaal kennen net als de omgeving van Haven Springs een hoop pieken en dalen. Als je niets voelt voor de personages, zal het verhaal je compleet koud laten, want het komt neer op een ‘whodunit’-mysterie zoals we die al zo vaak gezien en gehoord hebben. Zijmissies en –activiteiten zijn volledig gefocust op de emoties van minder belangrijke personages, dus als dat je geen hol interesseert laat je die liever links liggen.
Een persoonlijk hoogtepunt is Hoofdstuk 3, waarin de inwoners van Haven Springs LARPend samenkomen om een klein jochie ten minste één leuke dag te geven na het drama uit Hoofdstuk 1. Het is allemaal verdomd schattig, maar wel een gigantische zijsprong die niet écht bijdraagt aan het hoofdverhaal, wat geld voor het overgrote deel van de optionele content. Ja, in het laatste hoofdstuk besluiten de personages op basis van jouw eerdere acties of ze je steunen of niet, maar het wordt op die manier iets té simpel aan elkaar geknoopt.
Alex’ krachten komen in het derde hoofdstuk ook het beste tot hun recht, omdat de wereld op een gegeven moment volledig transformeert aan de hand van iemands gevoelens. Dit gebeurt vaker, maar komt dan meestal neer op een paar objecten die van vorm veranderen of slechts alleen oplichten. Jammer, want Alex’ empathiekrachten zijn misschien wel de interessantste in de hele franchise; als de game meer indrukwekkende momenten zou bevatten zoals die in hoofdstuk 3, of het moment waarop je een blijkbaar dement wordende vrouw helpt, had ‘ie een hoger cijfer gescoord.

Cringy spoed is zelden goed

Dit is helaas ook weer zo’n Life Is Strange-game met typische, ‘kijk mij droevig zijn’-momentjes. Alex zat tot mijn grote verbazing op een gegeven moment alleen in haar appartementje Creep van Radiohead te spelen op haar akoestische gitaar, iets wat twintig jaar geleden al een cliché was. Ergens past het ook wel weer bij een game waarin het confronteren van je eigen emoties het centrale thema is, maar de verhaalvertelling had een stuk beter kunnen zijn als True Colors wat subtiliteit had toegepast. Zielig gitaarspel en ‘zen-momenten’ waarbij je onder begeleiding van even zielige muziek naar de prachtige omgevingen staart zijn misschien indrukwekkend voor Starbucks slurpende tieners, maar doen vooral af aan een verhaal dat anderzijds ingrijpende momenten bevat.
Over die prachtige omgevingen gesproken: dit is verreweg de mooiste game in de franchise, al werd ik niet bepaald weggeblazen. Haven Springs is zo mooi vormgegeven en met leuke, kleine details ingevuld, dat ik direct een vliegticket zou aanschaffen als het kon. Met behulp van ray-tracing wordt het geheel ook fantastisch belicht, maar daar staan weinig overtuigende animaties en een paar fóéilelijke textures tegenover. Het zweeft tussen next-gen en de klassieke Life Is Strange-vormgeving in, wat beter te slikken zou zijn als de game goed zou draaien. Maar maximaal 30fps, en dat niet eens stabiel, om nog maar te zwijgen over de soms tien of meer seconden lange laadtijden wanneer je even een winkeltje instapt? De performance had veel beter moeten zijn.
Qua spelerskeuzes komt True Colors ook niet helemaal goed uit de verf, wat vooral te merken is aan het einde. De laatste ‘grote keuze’ die Alex’ verdere leven beïnvloedt, berust op een handjevol momenten waarop Alex laat blijken dat ze graag muziek maakt, maar die keuze voelt daardoor totaal niet gewichtig en het einde komt gehaast over. Ook dat is erg jammer, want de personages die je met die keuze(s) beïnvloedt zijn zéker interessant, en vormen de grootste aantrekkingskracht van True Colors. Het is fijn om met Alex, Ryan en Steph te hangen, net zoals het fijn was om te chillen met Max en Chloe uit de eerste game. True Colors is menselijk en emotioneel, maar niet consistent genoeg om de beste game in de franchise te zijn.

Conclusie

Ons oordeel

7,7
77
Een prachtige omgeving, overtuigende personages en een handjevol hartverwarmende én hartverscheurende momenten maken het inconsistente verhaal en rommelige tempo van True Colors enigszins goed. Hopelijk trekt Deck Nine deze lijn door, want dit is wel de beste Life Is Strange sinds deel 1.

Ons oordeel

77
Een prachtige omgeving, overtuigende personages en een handjevol hartverwarmende én hartverscheurende momenten maken het inconsistente verhaal en rommelige tempo van True Colors enigszins goed. Hopelijk trekt Deck Nine deze lijn door, want dit is wel de beste Life Is Strange sinds deel 1.
Marvin ToepoelEindredacteur Power Unlimited-magazine.

Lees Meer


Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..

Opmerkingen

Login of maak een account en praat mee!

Er zijn nog geen reacties geplaatst.Login om een reactie te plaatsen.

Gerelateerde artikelen

Meer artikelen tonen
Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..