xbox
review
cyberpunk
the ascent

The Ascent Review (Xbox Series X en S) - simpele Cyberpunk

Geplaatst: 6 augustus om 11:42Aangepast: 6 augustus om 11:54
Veel mensen willen hogerop komen in het leven. Wouter niet, die wil gewoon met rust gelaten worden terwijl hij een lekker spelletje speelt. Verdient The Ascent die felbegeerde kwalificatie?

Je hebt games die geïnspireerd zijn door Blade Runner, zoals Deus Ex, en games die zwáár leunen op de invloed van de scifi-klassieker, zoals Observer. In die laatste is namelijk niet alleen de sfeer overduidelijk gebaseerd op Ridley Scotts film uit 1982, maar is de hoofdrol ook nog eens weggelegd voor Rutger Hauer, de Nederlandse acteur die de antagonist speelde in de film. Met The Ascent is er een nieuwe categorie in Blade Runner-wannabes gecreëerd: games die hun hele sfeer, stijl en setting praktisch een-op-een hebben overgenomen van Blade Runner!

The Ascent

Los Angeles, 2019?

Het door megabedrijven gerunde Veles, de onwaarschijnlijk enorme stad waar The Ascent zich afspeelt, lijkt in alles op het LA in 2019 uit Blade Runner. Het heeft dezelfde Aziatische invloeden, wordt begeleid met soortgelijke, hypnotiserende muziek (hoewel niet van Vangelis), kent soortgelijke neonkleuren en wordt op eenzelfde prachtige wijze belicht. Zelfs subtiele details, zoals mensen die doorzichtige paraplu’s dragen en de klank van geluidseffecten in de omgeving, doen onmiddellijk aan met name de eerste Blade Runner denken.

Het voordeel van zo goed als exact een stijl opslorpen van een klassieker, is dat The Ascent meteen één ding mee heeft: z’n looks en sfeer. Deze top-down twinstick shooter, gemaakt door een klein, Zweeds team genaamd Neon Giant, is niet alleen dankzij z’n inspiratiebron extreem mooi, want het laat ook enorm veel grafische pracht en praal zien in 60 frames per seconde. Er is geen raytracing op de Xbox Series X en S (en op die laatste dropt de framerate af en toe een beetje), maar er zijn wel genoeg sterke details te vinden, zoals weerspiegelingen in plassen op de straten, de sfeervolle manier waarop gebruik wordt gemaakt van (neon)lichten en overtuigende explosies, stofwolken en brekend steen. Zeg wat je wil van die gekke megacoöperaties; ze hebben van Veles echt een absurd indrukwekkende, duizelingwekkende megastad gemaakt! 

The Ascent

Deus 2077

Qua verhaal gaat The Ascent net als Blade Runner deels over grote, evil bedrijven, maar voor de rest houden de overeenkomsten grotendeels op. Zo kent de spelwereld ruimtewezens in allerlei soorten en maten, terwijl augmentations van het menselijk lichaam ook een grote rol spelen, want dit is full-on cyberpunk sciencefiction. Dat betekent natuurlijk ook dat jij als stemloze hoofdrolspeler jezelf kan uitrusten met allerlei augments en andere upgrades, hoewel dit rpg-element niet het meest indrukwekkende onderdeel is van de game. Ja, je kunt levellen en yup, er is loot, maar verwacht niet dat je van een lage straatrat in een high-tier Goddelijk wezen verandert.

Levellen in The Ascent uit zich simpelweg in verdiende puntjes verdelen over health, energy, weapon handling en een aantal andere statistieken, iets waar je in de praktijk weinig van merkt. De armor waarmee je jezelf kunt uitrusten hebben wel een flinke esthetische uitwerking, maar ze hebben allemaal een lijst met heel erg specifieke statistieken, waardoor het moeilijk te zien is welke broek of helm nou daadwerkelijk beter is. Daarnaast heb je nog vier slots voor augmentations, waarvan er twee je echt actieve skills geven, zoals een dikke punch of eentje waar de tijd door wordt vertraagd. Helaas zijn er maar een paar van die skills die het spel echt interessanter maken.

The Ascent

Je arsenaal

Wapens zijn voornamelijk verdeeld over klassieke categorieën als raketwerpers, machinegeweren, energiewapens en revolvers. Soms zit er een verrassende gun tussen, zoals een shotgun die vijanden lekker in de fik zet, maar we hebben het hier niet over schietgerei dat kan tippen aan de Ratchet & Clank-games. Het vreemdste van je arsenaal is het feit dat er regelmatig eentje gedropt wordt door vijanden, maar als je dat specifieke soort Dominator-, Scorcher- of Dread-wapen al hebt, je er verder niets mee kunt dan ‘m verkopen. Levellen van wapens doe je namelijk per soort bij een specifieke vendor, dus heb je alleen maar iets aan een lootdrop als het een totaal nieuw soort wapen betreft.

Je verzamelt dus een hele zooi wapens van een specifieke soort, omdat die allemaal exact dezelfde statistieken en level hebben, die je vervolgens voor wat Ucreds bij de eerste de beste verkoper dumpt. Met die Ucreds, die snel in hoeveelheid oplopen, kun je niet heel veel doen, want nieuwe soorten wapens worden gedurende de game vanzelf gedropt en de vendors hebben niet veel interessante armor te koop. Het levellen van je wapens doe je daarnaast met andere materialen die je door de wereld heen vindt en augmentations vond ik, aan de beschrijvingen af te lezen, vaak niet eens de moeite waard om aan te schaffen. Samen met het wat magere plot en het feit dat je avatar altijd z’n smoel houdt alsof het 2001 is, zorgt dat ervoor dat The Ascent niet het dikste rollenspel ooit is.

The Ascent

Schieten: iedereen kan het

Kom je voor de twinstick shooter-actie naar The Ascent, dan stelt het spel minder teleur. De game lijkt wat dat betreft vooral op Housemarque-toppers als Deadnation en Alienation, hoewel het dat hoge niveau nooit helemaal bereikt. Veel meer dan dodgen, schieten en zo af en toe je ‘tactical’ en augment skills gebruiken doe je namelijk niet. Het enige wat de gameplay nog enigszins afwijkend maakt, is dat je met je linkertrigger je wapen omhoog houdt, waardoor je over beschutting kan schieten of op hoofden mikt (bij kleine vijanden schiet je in dat geval doodleuk over hen heen).

The Ascent heeft dus standaard, maar effectieve top-down twinstick actie, dat door felle en soms overweldigende tegenstand best lang boeiend blijft. Maar zeker niet door de verscheidenheid, ook niet wat betreft vijanden. Je loopt regelmatig tegen eindbazen aan die afwisseling bieden, soms dragen je tegenstander schilden en ook komen er mannetjes met katana’s snel op je afrennen waardoor je een ietwat andere tactiek moet gebruiken. Maar meestal is gewoon zaak zo snel mogelijk te bewegen, soms wat dekking te zoeken en afhankelijk van je gun afstand te houden (machinegeweren, raketwerpers, pistolen), of op je slachtoffers af te rennen (shotguns). Het geeft plezier, maar van het simpele soort. Zó simpel dat je het plezier overigens ook makkelijk kan delen met maximaal drie partners, wat zeker aan te raden is. De co-op moet inmiddels al voldoende gepatched zijn om het ook daadwerkelijk te laten werken. The Ascent is er verder prima op ingesteld, dus probeer vooral iemand zo gek te krijgen.

Lekker of leuk: dat is het verschil

Echt goede games zijn wat mij betreft verdeeld over twee categorieën: lekkere spelletjes en onmisbare evenementen. In die eerste categorie vallen bijvoorbeeld Streets of Rage 4 en Hades, terwijl The Last of Us of Red Dead Redemption van die games zijn waar iedereen het over heeft en je simpelweg meegemaakt moét hebben. De laatste maanden (eigenlijk zo’n beetje dit hele jaar) moeten we het vooral hebben van lekkere spelletjes en ik hoopte dat The Ascent zo’n simpel genot zou zijn die al snel in een soort dwingende gewoonte verandert. Het blijkt helaas niet veel meer dan een leuk spelletje te zijn en ja, dat is net even een gradatie minder dan lékker. 

Conclusie

Ons oordeel

7,1
71

The Ascent

The Ascent is een top-down Cyberpunk 2077 met een Blade Runner-sfeertje en Housemarque-achtige gameplay. Van die drie invloeden is alleen het Blade Runner-gedeelte helaas écht geslaagd, want de sfeer is dik en de game is dankzij subtiele belichting en overtuigende particle effects ontzettend mooi. De twinstick shooter-actie is wat minder geslaagd en ook de rpg-elementen laten te wensen over, waardoor je hier waarschijnlijk niet compleet in gaat verdwijnen. Al is het best knap dat een twaalfkoppige studio dit eindproduct heeft afgeleverd!

Ons oordeel

71
The Ascent The Ascent is een top-down Cyberpunk 2077 met een Blade Runner-sfeertje en Housemarque-achtige gameplay. Van die drie invloeden is alleen het Blade Runner-gedeelte helaas écht geslaagd, want de sfeer is dik en de game is dankzij subtiele belichting en overtuigende particle effects ontzettend mooi. De twinstick shooter-actie is wat minder geslaagd en ook de rpg-elementen laten te wensen over, waardoor je hier waarschijnlijk niet compleet in gaat verdwijnen. Al is het best knap dat een twaalfkoppige studio dit eindproduct heeft afgeleverd!
Wouter BruggeWouter is de hoofdredacteur van Power Unlimited magazine. Dat klinkt serieus, maar zijn liefde voor sci-fi-, fantasy-, horror- en superhelden- films en series, houdt hem jong en dom.

Lees Meer


Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..

Opmerkingen

Login of maak een account en praat mee!

Er zijn nog geen reacties geplaatst.Login om een reactie te plaatsen.

Gerelateerde artikelen

Meer artikelen tonen
Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..
Power UnlimitedLaden..