Ik heb het eerste deel ooit in een weekend uitgespeeld en was het een week later alweer vergeten. Mortal Shell 2 ben ik na veertig uur nog steeds niet vergeten. Integendeel.
Zes jaar geleden verscheen Mortal Shell als een vrij kleine soulslike die je in ongeveer tien uur kon uitspelen. Het deed een paar dingen goed, maar bleef vooral een leuk tussendoortje. Dat Cold Symmetry nu terugkomt met een vervolg dat vier keer zo groot is, geen stamina bar meer heeft en een open wereld biedt die soms flink aan Elden Ring doet denken, had ik niet verwacht. Tijdens de aankondiging zag het er al interessant uit, maar na veertig uur spelen kan ik zeggen dat Mortal Shell 2 meer is dan alleen veelbelovend.
GEEN STAMINA, GEEN PROBLEEM
In de gevechten heeft Cold Symmetry echt stappen gezet. Waar het eerste deel nog wat traag en stijf kon aanvoelen, is Mortal Shell 2 een stuk sneller en soepeler. Er is geen stamina bar, dodgen voelt betrouwbaar en de wapens hebben lekker veel impact. Met de Axatana, een combinatie van een katana en bijl, kun je een vijand aan stukken hakken, afmaken met twee schoten van je shotgun en daarna meteen een volgende aanval pareren. Het voelt daardoor minder als Dark Souls en meer als Nioh, maar dan wel met een eigen stijl.
Vooral de executions zijn leuk om te zien. Cold Symmetry heeft duidelijk veel tijd gestoken in de verschillende afmakers. Een groot wezen dat op je afspringt? Parry en je trapt hem meters weg. Een mantisachtig beest? Je trekt een poot los en gebruikt die vervolgens om zijn kop eraf te halen. Bijna iedere vijand heeft wel een eigen uitvoering en ze blijven vermakelijk. Het geeft de gevechten net wat extra’s.
ACHT SHELLS, NUL EXCUSES
De acht shells vormen het belangrijkste onderdeel van het buildsysteem. Tiel kan je onzichtbaar maken voor een stealth-aanval, Proxima kan vijanden met een elektrische haak naar je toe trekken en Eredrim is de tank van het stel, compleet met een schoudercharge waarmee je vijanden weg kunt knallen. In combinatie met acht melee-wapens, zeven ranged-wapens, drie parry-stijlen en allerlei Tarstones zijn er genoeg mogelijkheden om je eigen build te maken.
Dat je zonder gedoe tussen je shells kunt wisselen is daarbij erg handig. Je hebt er geen lastig respec-systeem voor nodig. Ook de wapens zijn soms verrassend. Mijn favoriet is de Troubadour’s Lute, een gitaar waarmee je vijanden in de war kunt brengen zodat ze elkaar aanvallen. Er is zelfs een soort bazooka die assen afvuurt. Het is lekker dat Cold Symmetry niet alles even serieus neemt.
ELKE AFSLAG NEMEN
Het grootste compliment dat ik Mortal Shell 2 kan geven, is dat de open wereld niet voelt alsof hij groter is gemaakt om maar groter te zijn. Een eerste playthrough duurt ongeveer dertig tot veertig uur, maar ik had nergens het gevoel dat ik door lege gebieden liep om van het ene vraagteken naar het andere te gaan. Bijna alles wat je tegenkomt heeft wel een reden: een dungeon, een wapen, een shell of een shortcut. Dat maakt het verkennen een stuk leuker.
De wereld bestaat uit verschillende biomes die er allemaal anders uitzien. Je loopt door verwoeste kastelen, langs titanenkerkhoven, door besneeuwde gebieden en zelfs door giftige moerassen. De Corrupted Gates zijn grotere dungeons met een eigen sfeer en een boss aan het einde. Daarnaast zijn er meer dan tachtig kleinere dungeons. Sommige zijn niet meer dan een kleine ruimte, terwijl andere een stuk groter zijn en vallen en puzzels bevatten. Niet alles is even goed, maar vaak genoeg kom je iets interessants tegen waardoor je toch weer die volgende afslag wilt nemen.
BIJNA PERFECT IS NOG STEEDS BIJNA
Maar ook Mortal Shell 2 heeft zijn mindere momenten. Vooral de bossfights zijn wisselvallig. De meeste zijn prima en een paar zijn echt goed, maar er zit geen boss tussen die ik nog dagen later in mijn hoofd heb. Het mist soms dat gevoel waarbij je een nieuwe bosskamer binnenloopt en eerst even stil staat om te kijken waar je nu weer tegen moet vechten.
Ook de fast travel had wat mij betreft beter gekund. Je moet eerst terug naar je hub, daarna een lift nemen en vervolgens nog een lange teleportatie-animatie bekijken. Dat voelt vooral onnodig in een game waarin je zoveel aan het verkennen bent. Op PS5 zijn er daarnaast nog wat technische problemen. Ik kwam een paar framedrops en een enkele crash tegen. Ook gebeurde het een keer dat een boss ineens stopte met aanvallen. Grappig als je er voordeel van hebt, maar natuurlijk niet de bedoeling.
Het verhaal is vooral aanwezig voor de sfeer. Je speelt als de Harbinger, verzamelt eieren voor een soort kosmische moederfiguur en krijgt ondertussen te maken met corrupte goden die daar niet bepaald blij mee zijn. Het werkt als achtergrond voor de wereld, maar verwacht geen geweldig verhaal. Er zit genoeg lore in de game, alleen moet je er wel zelf naar op zoek en lang niet alles is even interessant.
GEWOON HEEL ERG GOED
Mortal Shell 2 voelt als de game die het eerste deel had willen zijn. Groter, sneller en vooral een stuk beter uitgewerkt. Cold Symmetry heeft duidelijk geleerd van het eerste deel en dat merk je aan bijna alles. Dit is gewoon een erg goede soulslike die je makkelijk dertig uur kan bezighouden. Er zijn genoeg verrassingen en genoeg redenen om te blijven verkennen. Dat is meer dan veel andere games in het genre voor elkaar krijgen.
