In dertig uur tijd deden we precies één keer een missie over. Niet omdat we verloren, maar omdat we het niet konden aanzien dat Kabb Uppercut voor de tweede keer op zijn bek ging.
Halverwege de campaign kwam ineens dat gevoel terug dat al jaren weg was. Je hebt nog één actiepunt, twee vijanden in beeld en een trefkans van 73 procent. Je schiet, mist en vervloekt jezelf alsof het jouw schuld is dat de melkweg naar de klote gaat. Tijdens onze preview maakte Bit Reactor, de studio van voormalig XCOM-artdirector Greg Foertsch, al een goede indruk. Het eindresultaat stelt niet teleur.
VUILE ZAAKJES
De Clone Wars is een slimme periode om als decor te gebruiken. Zero Company speelt zich niet af aan het front of in een Jedi-tempel, maar juist aan de randen van het conflict. Hawks en zijn crew bewegen zich tussen de Republiek en de Separatisten, waardoor het verhaal wat meer ruimte krijgt voor grijstinten. Er zit wel een Jedi in je team, maar het is een Padawan die nog moeite heeft met simpele droids. De Force voelt daardoor niet als een makkelijke oplossing, en dat werkt goed.
Je teamleden zijn uiteindelijk veel interessanter dan de hoofdplot. Kabb Uppercut, de voormalige prijsvechter die problemen heeft met de Pyke Syndicate, steelt regelmatig de show. Luco zorgt met zijn haat voor de Republiek voor de nodige spanning binnen de groep en Runa is dankzij haar droge opmerkingen een van de leukste personages. Fathom, de leider van de Infinite Coil, blijft daar wat bij achter. Ze is prima als tegenstander, maar mist de uitstraling van een echt memorabele Star Wars-schurk.
SCHOT IS SCHOT
Wie XCOM kent, weet ongeveer wat hij kan verwachten. Je hebt een team van vier, drie actiepunten per beurt en genoeg momenten waarop een kans van 80 procent alsnog eindigt in een dramatische misser. Toch doet Zero Company genoeg anders om niet als een simpele kopie te voelen. Het advantage-systeem is daar een goed voorbeeld van. Door slim te schieten bouw je voordeel op waarmee je later speciale aanvallen kunt gebruiken. Daardoor voelt zelfs een simpele aanval als onderdeel van een groter plan.
Multiclassing maakt de tactische mogelijkheden halverwege de campaign nog interessanter. Een Mandalorian met Scout als tweede class kan in één beurt een groot deel van een level opruimen, terwijl een Gunslinger juist steeds sterker wordt als hij blijft schieten. Er zijn genoeg combinaties om verschillende builds uit te proberen en voor je het weet ben je alweer aan het bedenken hoe je volgende squad eruit moet zien.
Het is geen geheim dat Firaxis al jaren geen XCOM meer maakt. Zero Company laat in ieder geval zien dat de mensen die aan die games hebben gewerkt nog steeds weten hoe je een goede tactische game maakt.
KRAPPE BEURS
Tussen de missies door kom je terug in The Den, je basis op een asteroïde. Hier praat je met je team, laat je gewonde personages behandelen en geef je credits uit aan nieuwe wapens en upgrades. Het is geen enorme hub, maar dat hoeft ook niet. De gesprekken tussen je teamleden geven de plek genoeg karakter. Geld blijft ondertussen schaars, waardoor je regelmatig moet kiezen waar je je zuurverdiende credits aan uitgeeft.
Ook het bond-systeem werkt goed. Personages die vaker samen op pad gaan, bouwen een band op en krijgen daardoor permanente bonussen. Het is een simpele manier om je te stimuleren met verschillende combinaties te spelen. Toch is het lastig om je favoriete teamleden thuis te laten zodra je merkt hoeveel sterker ze samen worden.
KRASSEN OP DE LENS
Zero Company is helaas niet helemaal vrij van problemen. De vijanden zijn bijvoorbeeld niet bijzonder gevarieerd. Je ziet vooral dezelfde droids en Coil-soldaten terug, met af en toe een Droideka of schilddrager om het wat interessanter te maken. Na dertig uur begin je daardoor wel wat herhaling te merken.
De technische staat is helaas wat rommelig. We liepen meerdere keren tegen stuttering en framedrops aan en ook de camera wil bij close-ups niet altijd netjes meewerken. Daarnaast waren er een paar crashes, waarvan eentje midden in een verhaalmissie. Geen van die problemen was onoverkomelijk, maar ze halen je wel even uit de ervaring.
Het cyclussysteem zorgt voor een ander soort frustratie. Missies verdwijnen als je te lang wacht, waardoor je soms meerdere activiteiten tegelijk moet afwegen. Dat kan spannend zijn, maar werkt vooral vervelend wanneer een belangrijke missie verschijnt terwijl je net iets anders wilde afronden.
GEEN LICHTSABER NODIG
Zero Company laat zien dat je geen bekende Star Wars-held nodig hebt om een goed verhaal te vertellen. De game gebruikt de Clone Wars als achtergrond, maar richt zich vooral op nieuwe personages en een groep huurlingen die hun eigen problemen proberen op te lossen. De bekende gezichten die wel voorbij komen, voelen daardoor meer als een leuke toevoeging dan als goedkope fanservice.
Voor vijftig euro krijg je bovendien behoorlijk veel game. Een eerste run duurt ongeveer dertig tot veertig uur en met de verschillende builds is er genoeg reden om daarna nog een keer te beginnen. Ondanks de technische problemen weet Zero Company daardoor vooral één ding goed te doen: je steeds weer terug de volgende missie in trekken.
DE FORCE IS STERK, DE POLISH NIET
Star Wars Zero Company is precies het soort tactische Star Wars-game waarvan je pas merkt dat je erop zat te wachten zodra je ermee begint. De technische problemen en beperkte vijandsvariatie zitten een topscore in de weg, maar daar staat veel tegenover. De gevechten zitten goed in elkaar, de personages blijven hangen en voor vijftig euro krijg je verrassend veel game.
