Wat doe je als Oekraïense studio midden in een oorlog? Je gooit je beproefde detectiveformule overboord en maakt survival horror. Logisch toch? Zeker na een eerste deel waarin juist het detectivewerk het beste onderdeel was.
En eerlijk is eerlijk, het eerste Sinking City was precies het soort game waarbij je de combat voor lief nam omdat de rest interessant genoeg was. Clues zoeken in het overstroomde Oakmont, verbanden leggen in je gedachtepaleis en ondertussen proberen de monsters neer te schieten. Voor het vervolg kiest Frogwares voor een compleet andere aanpak: weg met de open wereld en de uitgebreide detective-elementen, en meer focus op lineaire survival horror. En het verrassende is dat het werkt.
NATTE STRATEN, DROGE MUNITIE
The Sinking City 2 speelt zich af in Arkham. Niet de Batman-versie, maar de Lovecraft-versie. De stad uit de jaren twintig loopt langzaam onder door een bovennatuurlijke vloed. Je speelt Calvin Rafferty, een paranormale onderzoeker die zijn vriendin Faye probeert te redden nadat een occult ritueel verkeerd is afgelopen en zij in een soort magische coma is beland.
Het verhaal is prima, maar niet het sterkste onderdeel van de game. Calvin en Faye zijn leuke personages, al weet het verhaal niet altijd dezelfde indruk te maken. Ook de voice acting is soms wat vlak. De setting maakt gelukkig veel goed. Arkham ziet er donker en verlaten uit en past goed bij de sfeer van de game.
KOGELS TELLEN
De gameplay doet sterk denken aan Resident Evil, maar dan met een flinke dosis Lovecraft. Je verkent verschillende gebieden, lost puzzels op, probeert je inventory op orde te houden en schiet op alles wat je tegenkomt. Munitie is schaars, dus zomaar alles neerknallen zit er meestal niet in.
De vijanden zijn bezeten door de Slither, aalachtige wezens die in lijken kruipen en ze vervolgens besturen. Het leuke is dat een Slither uit een verslagen vijand kan komen en daarna een ander lijk overneemt. Je kunt een gebied dus nooit helemaal veilig verklaren. Dat zorgt regelmatig voor verrassingen.
De puzzels zijn misschien wel beter dan verwacht. Je krijgt codes, omgevingspuzzels en aanwijzingen uit documenten die je tijdens het spelen vindt. Ook de detective-elementen uit het eerste deel zijn nog aanwezig, maar een stuk eenvoudiger. Je koppelt clues aan elkaar op een prikbord en krijgt daar upgradepunten voor. Het is een leuke toevoeging, maar niet meer het belangrijkste onderdeel van de game.
JANK MET AMBITIE
Toch zijn er ook genoeg dingen die beter konden. De vijanden worden na een tijdje wat voorspelbaar. Na een paar uur heb je de meeste varianten wel gezien en de grotere monsters komen pas later in beeld. Ook de melee-combat voelt niet altijd even lekker aan. Calvin ontwijkt soms net niet zoals je verwacht en af en toe lijkt een animatie gewoon niet goed mee te werken. Geen ramp, maar het valt wel op.
De bossfights zijn voor mij het grootste probleem. Zodra je in een arena terechtkomt met kisten vol munitie die steeds terugkomen, verdwijnt een deel van de spanning. Je bent dan ineens veel meer bezig met schieten dan met voorzichtig omgaan met je middelen. Dat past minder goed bij de rest van de game.
Technisch loopt de game over het algemeen goed. De laadtijden zijn kort en grote technische problemen kwamen we niet tegen. Visueel ziet het er prima uit, al zie je het budget vooral terug in de wat stijve gezichtsanimaties. De invloed van de oorlog op de ontwikkeling maakt het uiteindelijk alleen maar opvallender dat Frogwares dit project heeft kunnen afmaken.
TWAALF UUR EN KLAAR
The Sinking City 2 is in ongeveer twaalf tot veertien uur uit te spelen. Er is ook een New Game+ met extra unlocks, maar het blijft vooral een vrij compacte ervaring. Je krijgt een complete game zonder dat er allerlei extra activiteiten in zitten om de speeltijd op te rekken. Dat is eigenlijk wel prettig.
Dat Frogwares dit heeft gemaakt terwijl het bedrijf vanuit een land in oorlog werkt, blijft bijzonder. Maar ook als je die context helemaal buiten beschouwing laat, staat er gewoon een goede survival horrorgame. Het niveau van de grootste namen in het genre wordt niet altijd gehaald, vooral door de bossfights en beperkte vijandsvariatie, maar het komt dichterbij dan ik vooraf had verwacht.
Frogwares laat met The Sinking City 2 zien dat het meer kan dan detectivegames. De Lovecraft-setting werkt goed, de puzzels zijn leuk en de survival horror-kant past verrassend goed bij de serie. De game is niet perfect, maar wie zin heeft in een compacte horrorgame krijgt hier zeker iets leuks voor terug. Alleen die bossfights hadden wat meer aandacht mogen krijgen.
SOLIDE HORROR, NATTE VOETEN
Frogwares bewijst met The Sinking City 2 dat ze meer kunnen dan detective. Het is Resident Evil met een Lovecraft-sausje, compact opgezet, met sterke puzzels en een sfeer waar je doorheen wilt bijten. De vijandvariatie en bossfights houden het net tegen om echt bij de top mee te draaien, maar voor een AA-studio midden in een oorlog is dit ronduit knap.
