Yoshi and the Mysterious Book is geen platformer. Het ziet er wel zo uit, het voelt af en toe zo, maar het is het niet. Het is een ontdekkingsspel vermomd als kinderspel, en dat is het beste wat de reeks in jaren is overkomen.
Laten we eerlijk zijn: Yoshi-games waren de afgelopen tien jaar vooral schattig en verder weinig. Crafted World was mooi om te zien en saai om te spelen. Mysterious Book gooit het roer om. Yoshi kan geen schade oplopen, er is geen game over, er tikt geen klok, maar ergens in die ogenschijnlijke eenvoud schuilt een verrassend slimme game die meer met je hoofd doet dan je verwacht.
EEN SNOR EN EEN MONOCLE
Het concept klinkt als iets dat een Nintendo-dev bedacht na drie sake’s te veel: er valt een pratend boek uit de lucht, genaamd Mr. Encyclopedia, maar je mag Mr. E zeggen. De man, of het ding, heeft een snor, een regenboogmonocle, en een probleem: zijn pagina’s zijn leeg. Hij kan zichzelf niet lezen, want ja, hij is een boek. Dus vraagt hij een groepje Yoshi’s om in zijn bladzijden te springen en uit te zoeken welke wezens er leven.
Tot zover lijkt dat de setup voor weer zo’n Yoshi-game die je in een middag uitspeelt en vervolgens vergeet. Maar The Mysterious Book doet iets anders. In plaats van levels met een beginpunt en een eindvlag krijg je kleine sandbox-achtige gebieden per wezen. Je springt in een pagina, ontdekt een nieuw beestje, en je enige taak is: uitzoeken wat dat ding doet. Eet het. Gooi het in de modder. Geef het een chilipeper. Zet het op je rug en kijk wat er gebeurt als je langs bloemen loopt. Alles wat je ontdekt wordt bijgeschreven in het boek.
NATIONAL GEOGRAPHIC, MAAR DAN MET EIEREN
Dat is simpel, en in het begin is het dat ook. De eerste wezens hebben een handvol interacties en je hebt ze snel door. Maar naarmate je vordert, grijpen de systemen in elkaar. Een bloemwezen dat planten laat groeien, een kikkervormig ding dat bubbels blaast waar je op kunt staan, diefachtige muizen die alles van je rug proberen te jatten. Geef die kikker een chilipeper en zijn bubbels veranderen. Combineer wezens uit eerdere hoofdstukken met nieuwe en er openen zich routes die er eerder niet waren.
Ik betrapte mezelf erop dat ik een Shy Guy op een soort skateboard-monster had gezet, een groente had laten uitgraven door bloemetjesvolk, en een heel systeem van interacties had ontdekt dat ik niet zag aankomen. En ja, dit is in feite een kinderversie van Breath of the Wild’s systeemgedreven design. Een beetje, althans. En het bevalt.
NOEM HET BEESTJE
Na elke ontdekking mag je het wezen een naam geven. Mag, want Mr. E heeft zelf ook suggesties. Maar de game onthoudt jouw naam en gebruikt die consequent. Eén previewer noemde alle Shy Guys “Hank” en de rest van zijn sessie verwees het spel braaf naar Hanks. Een Nintendo-medewerker haastte zich om te vertellen dat ze buiten dit spel echt nog gewoon Shy Guys heten.
Het is een klein detail, maar het werkt opvallend goed. Je voelt je betrokken bij een wereld die normaal gesproken puur op de automatische piloot langs je heen schuift.
HET PLAATJESBOEK
Visueel zit The Mysterious Book in de traditie van Woolly World en Crafted World, maar dan met een handgetekend prentenboek als thema. Animaties draaien bewust op een lagere framerate, waardoor alles aanvoelt als stop-motion. De achtergronden zien eruit als aquarellen, de voorgrond als potloodschetsen. Aan de randen van een level verdwijnt de kleur, alsof de tekenaar daar nog niet aan toe was gekomen. Het is prachtig, en op de Switch 2 ziet het er scherper uit dan de stijl doet vermoeden.
EN NU DE MAAR
Want die is er. Na een paar uur spelen bekroop me het gevoel dat ik na het eerste “oh, slim” bij elke ontdekking niet per se een tweede of derde “oh, slim” kreeg. De puzzels zijn vernuftig, maar of ze dat zes hoofdstukken lang blijven, moet nog blijken. De volledige game zou zo’n zes uur duren als je de rechte lijn volgt, met flink wat extra’s voor completionisten. Maar ik vraag me af of de afwezigheid van elk risico, elke schade, elke consequentie, niet op den duur vreet aan de motivatie om elk hoekje te doorzoeken.
Nintendo belooft dat terugkerende wezens in latere levels zorgen voor complexere puzzels en nieuwe interacties. In de korte glimp die ik daarvan zag, klopt dat. Maar een belofte is geen garantie.
BOEK DICHT?
Yoshi and the Mysterious Book is niet de platformer die SNES-veteranen misschien hopen. Het is iets anders: een ontdekkingsspel in platformerverpakking, met een systeem dat slimmer is dan het eruitziet. Of dat genoeg is voor zes hoofdstukken weten we op 21 mei. Maar voor het eerst in jaren heb ik na een Yoshi-preview het gevoel dat ik de volledige game wil spelen. Niet uit plicht. Uit nieuwsgierigheid.
Yoshi and the Mysterious Book verschijnt op 21 mei, exclusief voor Nintendo Switch 2.
