Een muis met een hamer, twee loslopende mummybenen, een pijlenval en een doodscherm. Welkom bij Mina the Hollower, een game die eruitziet als een verloren Game Boy Color-cartridge maar speelt alsof iemand Bloodborne door een pixelfilter heeft gehaald.
Mina the Hollower is de nieuwe game van Yacht Club Games, het team achter Shovel Knight, en al jaren in ontwikkeling. De belofte: een top-down actie-avontuur in de geest van Link’s Awakening, met de pixelesthetiek en kleurbeperking van echte Game Boy Color-hardware. Vier kleuren per tegel, dikke pixels, widescreen. Klinkt als nostalgie. En dat is het ook, tot je merkt dat de game je behandelt alsof je een Soulsborne aan het spelen bent.
GRAVEN EN OVERLEVEN
Het centrale mechanisme is hollowing: Mina, een muis met een missie, duikt de grond in door de springknop ingedrukt te houden. Onder de grond is ze onkwetsbaar, kan ze ontwijken, onder hekken door kruipen en zich herpositioneren. Het voelt als een dodge roll die je overal kunt activeren, behalve op lava. Die vloeren zijn dodelijk, en de game herinnert je daar graag aan op het slechtst mogelijke moment.
Het graven is niet alleen defensief. Je kunt vanuit een burrow direct aanvallen, wat een vijand dwingt om in de lucht te meppen terwijl jij achter hem opduikt met een geladen klap. Dat soort momenten maken het gevechtssysteem sterker dan het op screenshots lijkt. Er zit ritme in. Timing. De keuze om te committen aan een aanval of te verdwijnen onder de vloer is constant aanwezig, en wordt met elk nieuw vijandtype relevanter.
KIES JE WAPEN, KIES JE LEVEN
Bij de start kies je een wapen, en die keuze verandert alles. De Blaststrike Maul is een langzame hamer die je dwingt om vijanden te lezen in plaats van ze te overrompelen. De Whisper en Vesper zijn snelle duelbladen waarmee je agressief kunt spelen. De Nightstar-zweep trekt gepantserde vijanden uit positie. Er zit ook een schild in de game dat draait om parry’s en counter-windows, en een elektrisch vuurwapen, de Battery Buster, waarmee je melee-hits opbouwt tot een geladen salvo dat van muren afketst.
Elk wapen is upgradebaar bij de smid in Ossex City en ze zijn na de opening ook los te kopen, dus je zit niet vast aan je eerste keuze. Het voelde een beetje als het kiezen van een starter-Pokémon: je weet niet precies wat je krijgt, maar je bouwt er je hele speelstijl omheen. Ik heb me vastgebeten in de hamer en heb daar geen moment spijt van gehad, maar het jeukt om een tweede run te doen met alleen de zweep.
BOTTEN, BLOED EN BUDGETBEHEER
Bones zijn tegelijk je currency en je experience. Je koopt er upgrades mee, je levelt ermee, en je verliest ze allemaal als je sterft. Klinkt bekend. Net als in Dark Souls of Hollow Knight krijg je één kans om je voorraad terug te halen. Faal je, dan zijn ze weg.
In de eerste uren doet dat pijn. Tweeduizend botten verliezen aan een stel rondscharrelende ondoden in Queensbury Crypt voelde als een klap in mijn gezicht. Maar de game schaalt slim: vijanden in latere gebieden droppen grotere hoeveelheden, en wat eerst een ramp was, wordt langzaam een acceptabel risico. Goed ontworpen, dat.
Dan is er nog plasma, je healbron. Vergelijkbaar met Estus Flasks, maar gemener: je moet eerst een meter vullen door schade te dealen voordat je vials effectief kunt gebruiken. En het healen zelf duurt tot drie seconden, waarin je stilstaat en kwetsbaar bent. In de vroege uren heb ik vaker gestaard naar een leeg plasmameter dan naar het doodscherm, en dat zegt genoeg.
OSSEX CITY LEEFT
De hubstad Ossex City is waar de game zijn karakter toont. Het is een gelaagd stadje vol winkels, zijmissies, NPC’s die kisten sjouwen, kinderen die tegen blikjes trappen, en een pandjesbaas waar je overtollige trinkets kunt verkopen. Er is een sleutelwinkel gerund door een NPC die je uitdaagt om elke verborgen sleutel in de game te vinden, of ze je gewoon verkoopt als je daar geen zin in hebt. En er is een geest die je wil racen door de stad, op voorwaarde dat je geen enkele trap aanraakt.
Niets hiervan is verplicht. Alles hiervan hield me af van het hoofdverhaal. Dat is het soort wereld waar je in verdwaalt, niet omdat de game je dwingt, maar omdat je nieuwsgierig wordt.
Trinkets vormen de passieve laag van je build. Ze zitten in kisten, bij winkels, of je krijgt ze als beloning. Effecten variëren van langere burrow-tijd tot het lopen over stekels. Je hebt beperkte slots, dus je loadout samenstellen wordt een puzzel op zich. Het voelt als een volwaardig RPG-systeem onder een actie-avontuur, en het werkt.
GEEN KAART, WEL LIEF
Mijn grootste frustratie na uren spelen: er is geen in-game map. Tenebrous Isle is groot en vol met onderling verbonden gebieden, en na een paar uur voelde ik me regelmatig gedesoriënteerd. Misschien is dat de bedoeling, de game lijkt je bewust te willen laten verdwalen, maar een simpele kaart had het verschil gemaakt tussen avontuurlijk en vervelend.
Wat wél indruk maakt: de assist-modifiers. Hoger springen, sneller lopen, dubbele burrow-snelheid, anderhalf keer zoveel schade ontvangen voor een extra uitdaging, of gevechtsschade helemaal uitzetten om rustig te verkennen. Het zijn geen moeilijkheidsgraden maar gereedschappen, en ze zitten verpakt in voorgemaakte combo’s met namen die klinken als cheatcodes uit de jaren negentig. Precies hoe het hoort.
Jake Kaufmans soundtrack verdient apart lof. De muziek draagt de gothic sfeer van het eiland zonder opdringerig te worden, en past feilloos bij de pixelesthetiek. Los van de game zou deze soundtrack al een aanrader zijn.
NOG EVEN WACHTEN
Mina the Hollower verrast. Wat op papier klinkt als een retro-knipoog blijkt een volwaardig actie-avontuur met echte tanden. De nonlineaire structuur, het wapensysteem en de uitdagende maar eerlijke moeilijkheidsgraad geven het een eigen identiteit, los van de games waar het naar verwijst. Er zijn nog genoeg uren te gaan voor een definitief oordeel, maar na deze eerste kennismaking? Ik stop pas als alle zeven Spark Towers branden.
Mina the Hollower verschijnt op 29 mei voor €19,99 op pc, Switch, Switch 2, PS5 en Xbox Series X en S.
