Twaalf jaar. Zo lang heeft Creative Assembly ons laten wachten op een vervolg op de beste Alien-game ooit. Op Summer Game Fest was een hands-on van de openingsminuten te spelen, en de eerste indruk is veelbelovend. Het ziet er goed uit. Maar het meest opvallende is niet de Xenomorph. Het is de regen.
NATTE SOKKEN
Alien Isolation 2 opent relatief rustig. Althans, voor een Alien-game. Je speelt Blake, een manager van Weyland-Yutani die na acht maanden cryosleep arriveert op een kolonie ergens in de ruimte. Met twee collega’s rijd je richting een niet nader genoemde locatie wanneer er iets uit de lucht valt. Natuurlijk ga je kijken. Natuurlijk breekt er een storm uit. En natuurlijk is er niemand bij die zegt: misschien niet doen.
Wat meteen opvalt: je bent buiten. Dat klinkt als een voetnoot, maar het verandert de hele dynamiek. Het eerste Alien Isolation speelde zich volledig af op Sevastopol Station, een claustrofobische ruimte die je na tientallen uren kende als je eigen woonkamer. Hier kruip je door een kletsnatte wildernis, met dode bomen, modder en bliksemflitsen die het landschap om de paar seconden oplichten.
De regen klettert zo hard dat je eigen voetstappen erin verdwijnen, en de wind rukt aan alles wat niet vastgeschroefd zit. Het is prachtig en onheilspellend tegelijk. De buitenlucht geeft je iets wat het eerste deel nooit had: het idee van vrijheid. En dat maakt het moment waarop je die vrijheid weer kwijtraakt alleen maar erger.
OUDE BEKENDE
Want je gaat natuurlijk naar binnen. Het object dat is neergestort blijkt de labmodule te zijn die tijdens het eerste deel van Sevastopol werd afgeworpen. Fans herkennen de rode panelen en de Seegson-hendels op de luiken meteen. Het voelt als thuiskomen, maar dan het soort thuiskomen waarbij je weet dat er iemand in je kast staat.
De stroom is uit, dus je zoekt onderdelen om de boel weer aan de praat te krijgen. Blakes handen schuiven printplaten op hun plek en klappen schakelaars om met een gewicht dat je voelt. Bij de savestations moet je nu een knop ingedrukt houden terwijl het systeem opslaat, wat neerkomt op een paar seconden kwetsbaarheid die je echt niet nodig hebt. Kleine details, maar ze trekken je dieper het spel in. En dan, zoals dat gaat in dit soort games, verschijnt het beest.
KATTENMUISSPEL
De Xenomorph laat zich vanuit het plafond vallen en Blake zit onder een bureau. Precies waar je hoort te zitten. Alles wat het eerste deel zo goed maakte, zit er weer in: de onvoorspelbare patronen, het geluid van zware voetstappen op metaal, het besef dat je absoluut niets hebt om jezelf mee te verdedigen. Je hebt twee fakkels. Dat is het. Niet rennen, niet schieten, alleen bukken en bidden.
De Xenomorph kent geen genade. De alien vindt je in een ventilatieschacht. De alien staat boven aan een trap waar je net tegenop loopt. De alien steekt je van achteren door met zijn staart terwijl je denkt dat je de ladder naar buiten hebt gehaald. Elke dood komt met een close-up van dat glimmende, langgerekte schedel en elke keer denk je: oké, nu weet ik het, nu ga ik het anders doen. Je doet het niet anders. Je sterft opnieuw.
Eén ding valt wel op: de audio klopt nog niet helemaal. De voetstappen klinken alsof de Xenomorph pal naast je staat terwijl je hem twee kamers verderop door glas ziet lopen. Creative Assembly heeft hier nog werk te doen. Maar goed, als dat het grootste kritiekpunt is, zit het wel snor.
NIET VERANDERD, WEL VERBETERD
Wie na twaalf jaar verwacht dat Alien Isolation 2 het wiel opnieuw uitvindt, komt bedrogen uit. De kern is identiek aan het origineel. Sluipen, schuilen, overleven. De grafische sprong is fors, de animaties zijn beter, de sfeer zit goed. Maar wie destijds al afhaakte bij stealth die geen enkele fout vergeeft, zal hier geen andere ervaring krijgen.
Dat hoeft ook niet. Want de nieuwe setting maakt het verschil. Het idee dat je straks op een hele planeet door de Xenomorph wordt achtervolgd, door bossen en over kliffen, met stormen die je zicht wegnemen, dat is het soort escalatie waar dit concept om vraagt. Daar is voorlopig nog weinig van te zien, maar het zaadje is geplant. En het jeukt.
Wanneer Alien Isolation 2 uitkomt is nog onduidelijk. Creative Assembly houdt het op “nog flink wat maanden.” We overleven het wel. Maar het kriebelt.
Alien Isolation 2 verschijnt op pc, PS5, Xbox Series, Nintendo Switch 2.
