Ken je dat gevoel als iemand een perfecte stoot op z’n kaak krijgt en je eigen gezicht meetrekt? UFC 6 bezorgt je dat om de haverklap. Het probleem is dat het daarbuiten een stuk minder vaak raakt.
EA had drie jaar de tijd om UFC 5 open te breken en er iets neer te zetten dat voelt als een nieuw spel in plaats van een update. Dat is deels gelukt. De klappen landen harder, de nieuwe modes zijn welkom, de presentatie is strak. Maar het ground game ligt er precies zo bij als vorige keer, en de career mode blijft een menumarathon met een ander behang. De verbeteringen zitten vooral in de verpakking. In de octagon zelf is het verhaal genuanceerder.
KLAPPEN DIE JE VOELT
Laat ik beginnen waar UFC 6 het sterkst is: het staande gevecht. De striking is flink onder handen genomen en voelt direct anders dan in deel vijf. Klappen zijn niet langer voorgebakken animaties die afspelen zodra je een knop indrukt, maar hangen af van positie, timing en beweging. Het verschil merk je meteen. Een stoot die net op het juiste moment binnenkomt terwijl je tegenstander naar voren leunt, ziet er niet alleen pijnlijk uit maar voelt ook zo. Het damage-systeem doet de rest: gezichten zwellen op, snijwonden verschijnen, en tegen de derde ronde ziet je opponent eruit alsof hij net uit een kroeggevecht komt. Soms wat overdreven, maar het werkt.
De physics engine draait voor het eerst op Frostbite en dat levert knockdowns op die je niet twee keer hetzelfde ziet. Een uppercut stuurt een lichaam anders naar het canvas dan een hoge trap, en die variatie houdt het spannend. Af en toe levert het ook hilarische ragdoll-momenten op die je direct naar je vrienden stuurt. Benen die buigen op manieren waar elke huisarts nerveus van wordt. Niet altijd realistisch, wel vermakelijk.
FLOW, MAAR WAARHEEN?
De grootste gameplay-toevoeging is Flow State: dertig unieke stijlen die gekoppeld zijn aan echte vechters. Speel je met McGregor, dan word je beloond voor rechte stoten op afstand. Kies je Volkanovski, dan profiteer je juist van verdedigend werk op de grond. Het idee is goed: het dwingt je om per vechter anders te spelen en beloont kennis van de sport.
In de praktijk voelt het soms als een speciaal wapen in een arcade-fighter. Je meter loopt vol, het scherm kleurt donker, en ineens deel je klappen uit die een gevecht kunnen beslissen. Leuk als je wint, frustrerend als je er aan de verkeerde kant van staat. Voor de liefhebber die UFC speelt als simulator is het een vreemde eend in de bijt. Voor wie gewoon lekker wil knokken werkt het prima. Het zal de community verdelen, en ik snap beide kanten.
GRONDWERK? WELK GRONDWERK?
En dan de grond. Of eigenlijk: en dan weer de grond. Want het grappling-systeem is vrijwel identiek aan dat van drie jaar geleden. Dezelfde houterige overgangen, dezelfde tactische maar stijve dynamiek, hetzelfde gevoel dat je een puzzelspelletje speelt terwijl twee professionele vechters over elkaar heen rollen. Submissions bieden weinig nieuws. De clinch is nauwelijks veranderd. Voor een sport waar de helft van de actie op de mat plaatsvindt, is dat een flinke misser.
Ik snap dat knockouts nu eenmaal beter verkopen dan een geslaagde arm-triangle. Maar als je drie jaar de tijd hebt en de grappling nog steeds aanvoelt als drie jaar geleden, dan is dat een bewuste keuze om een groot deel van de sport links te laten liggen.
DE ERFENIS VAN CHRIS CARTER
Nieuw is Legacy Mode, een story campaign rond de fictieve Chris Carter. Een voormalig worstelaar met een beroemde vader die zich een weg naar de UFC knokt, compleet met rivaal Danny Lopez en de onvermijdelijke scheuring binnen de gym. Het is geen Oscar-materiaal, de dialogen zijn soms ronduit knullig, maar als tutorial voor nieuwe spelers werkt het verrassend goed. Je leert de basismechanics terwijl het verhaal je door de eerste uren sleept, en de overgang naar de volwaardige career mode voelt daardoor een stuk natuurlijker.
Die career mode zelf is uitgebreider dan voorheen. Meer verhaalevenementen, meer dialoogopties, meer sociale media-onzin om te beheren. Het probleem blijft hetzelfde als altijd: je zit meer in menu’s dan in de ring. Trainen, promoten, reageren op tweets, herhalen. De extra laagjes verhullen de loop, maar doorbreken hem niet. Na tien gevechten is elke aanloop naar een match hetzelfde ritueel in een ander jasje.
HALL OF LEGENDS
Het echte pareltje zit elders. Hall of Legends laat je door virtuele musea wandelen gewijd aan Max Holloway, Alex Pereira en Zhang Weili. Videobeelden, verhalen, achtergronden, en per vechter drie historische gevechten die je zelf naspeelt. Het is liefdevol gemaakt en geeft je het gevoel dat EA daadwerkelijk om de sport geeft, niet alleen om de licentie. Holloway’s Hawaïaanse setting met brandende fakkels, Pereira’s roots als krijger, Weili’s Chinese MMA-historie: het is verrassend diepgaand voor een sportgame.
Voor UFC-kenners is het een feest. Voor nieuwkomers is het misschien wel de beste manier om de sport te leren waarderen. Meer vechters in toekomstige updates zou welkom zijn, want drie is aan de magere kant.
SOUNDTRACK EN SLOOPHAMER
Over de presentatie valt weinig te klagen. De Frostbite-engine levert weer fraai werk, de Sapien-technologie maakt dat vechters er herkenbaar uitzien en bewegen, en de soundtrack is uitstekend. Crazy Train, Last Resort, Boom, en zelfs The Offspring duiken op. Wie ooit een Tony Hawk-game heeft gespeeld, voelt zich meteen thuis.
Wat minder is: de customization. Vergelijk het met WWE 2K26, waar je tot in detail je eigen vechter bouwt, en UFC 6 komt er karig van af. Beperkte opties, weinig diepgang. Voor een game die zo hamert op individuele stijlen is dat een gemiste kans.
SLAAT HARD, MAAR MIST DE TAKEDOWN
UFC 6 deelt harde klappen uit waar het telt, maar mist de veelzijdigheid om een echte kampioen te zijn. De standup is beter dan ooit, de nieuwe modes voegen waarde toe, en het geheel ziet er gelikt uit. Maar het ground game smeekt om aandacht, de career mode is meer menu dan match, en drie jaar ontwikkeltijd had meer moeten opleveren dan dit. Kopen? Ja, als je van UFC houdt. Maar verwacht geen nieuw tijdperk.
Gespeeld op: PlayStation 5. EA Sports UFC 6 is verkrijgbaar vanaf 19 juni op PS5 en Xbox Series X|S.
