Ik had verwacht dat Marvel’s Wolverine gewoon Spider-Man zou zijn met klauwen in plaats van webshooters. Na twee uur spelen bij Insomniac bleek die vergelijking toch niet helemaal eerlijk.
Insomniac Games heeft met Spider-Man bewezen dat het superheldengames goed begrijpt. Met Marvel’s Wolverine kiest de studio bewust voor een andere aanpak. Geen vriendelijke buurtheld, maar een brompot met adamantium klauwen die liever eerst uithaalt en daarna pas vragen stelt. Dit is geen open wereld vol icoontjes op je kaart, maar een lineaire actiegame die meer doet denken aan God of War dan aan Spider-Man 2. En eigenlijk past dat prima bij Logan.
ZONDER X-MEN
Het verhaal speelt zich af in een tijd waarin de X-Men nog niet bestaan. Logan werkt samen met Sabretooth en Mystique in Team X, een klein mutantenteam onder leiding van Nathaniel Essex, die comicfans kennen als de toekomstige Mister Sinister. Tegenover hen staat Bolivar Trask, een steenrijke industrieel die mutanten vangt en bestudeert. De opening speelt zich af in de jungle van Telambang, waar je Essex uit Trasks faciliteit moet bevrijden. En binnen vijf minuten zitten de klauwen van Logan al diep in iemand.
Vooral de dynamiek binnen het team valt op. Sabretooth zit Logan constant dwars, een beetje zoals een oudere broer die maar niet volwassen wil worden. Mystique is wat rustiger, maar heeft haar eigen problemen met Logan na zijn eerdere vertrek uit de groep. Essex speelt ondertussen een soort mentorrol, al krijg je al snel het gevoel dat hij niet helemaal te vertrouwen is. Liam McIntyre geeft Wolverine daarnaast verrassend veel karakter. Hij is niet alleen boos, maar laat ook goed zien dat Logan bang is om de controle te verliezen. Troy Baker als Essex is gewoon Troy Baker als Essex. En dat bedoel ik positief.
KLAUWEN UIT
Combat is waar Wolverine het beste tot zijn recht komt, maar ook waar de verschillen met Spider-Man 2 duidelijk worden. De basis is herkenbaar: combo’s, dodges en speciale aanvallen op cooldowns. Het tempo ligt alleen een stuk hoger en Logan vecht veel directer. Hij springt op een vijand af, haalt uit met zijn klauwen en gaat meteen door naar het volgende doelwit. Na een tijdje voelt die manier van vechten al snel vanzelfsprekend.
De parry speelt hierbij een belangrijke rol. Vijanden zijn behoorlijk agressief en wachten niet netjes op hun beurt, waardoor je constant moet opletten. Een gouden aanval pareren levert een spectaculaire takedown op. Daardoor word je juist aangemoedigd om de aanval te zoeken in plaats van op afstand te blijven. Daarnaast zijn er Special Techniques op de richtingsknoppen, zoals Tornado Spin om ruimte te maken en Knee Breaker om aanvallen van vijanden te onderbreken.
WOEDE ALS BRANDSTOF
Het interessantste systeem is de rage meter. Die heeft drie tiers en loopt op door schade uit te delen. Bij tier twee worden combo-finishers sterker en krijg je toegang tot Last Stand. Daarmee kan Logan zichzelf weer overeind helpen door zijn opgebouwde rage in te leveren voor gezondheid. Bij tier drie verandert er nog meer. Het beeld verliest bijna alle kleur, zwakkere vijanden kunnen direct worden afgemaakt en Logan verandert in een soort wandelende sloopkogel. Het past goed bij het personage en geeft de gevechten op de juiste momenten wat extra kracht.
Toch zit hier ook een nadeel aan. Spider-Man gaf je veel verschillende manieren om een gevecht aan te pakken. Je kon vijanden lanceren, aan muren plakken, wapens afpakken of ze als projectiel gebruiken. Bij Wolverine zijn de opties beperkter. Logan hakt, steekt en schopt, en dat doet hij goed. Er is een skill tree en er zijn adaptation points voor passieve verbeteringen, maar na twee uur is het nog lastig te zeggen of dat genoeg wordt voor de hele game.
GEEN OPEN WERELD
Dit is een lineaire, missiegedreven game en dat past eigenlijk goed bij Logan. Hij is geen held die rustig door een stad loopt en ondertussen een paar kleine misdaden oplost. Toch zijn er momenten waarop je wat meer vrijheid krijgt. In Madripoor kun je bijvoorbeeld een paar straten verkennen. Lowtown, een veilige plek voor mutanten, was voor mij zelfs een van de leukste onderdelen van de preview. Armworstelen met Sabretooth, Never Have I Ever spelen met Mystique en een gesprek met Jean Grey in de Princess Bar laten een andere kant van Logan zien. Hopelijk zit de volledige game vol met dit soort momenten.
Verspreid door de levels zijn ook Nightmare Doors te vinden. Dit zijn droomachtige uitdagingen waarin parkour en gevechten worden gecombineerd met herinneringen uit Logans verleden. Je kunt er medailles en upgrade points verdienen. Vooral de varianten waarin je door vreemde, surrealistische omgevingen beweegt zijn een leuke afwisseling.
HET OOG EN HET OOR
Visueel ziet Marvel’s Wolverine er opnieuw goed uit. De junglegevechten zijn behoorlijk chaotisch, Madripoor heeft veel sfeer en de camera weet tijdens belangrijke momenten goed de aandacht te leggen op wat er gebeurt. Het bloed kan soms behoorlijk overdreven zijn, vooral tijdens rage tier drie, maar dat past eigenlijk prima bij de game. Het Sentinel-gevecht was ook indrukwekkend door het geluid. De bas dreunde zo hard door mijn koptelefoon dat het voelde alsof er iets gigantisch naast me stond. Ook qua outfits is er genoeg te kiezen, met onder andere het klassieke geel-blauwe pak, de Weapon X-helm en de look van Hugh Jackman uit Deadpool & Wolverine.
Na twee uur spelen ben ik niet volledig weggeblazen, maar wel positief verrast. Marvel’s Wolverine probeert het superheldengenre niet opnieuw uit te vinden, maar doet veel dingen gewoon goed. De combat voelt lekker, de rage meter past goed bij Logan en het lineaire format werkt voor dit personage. De grootste vraag is nog of het gevecht genoeg variatie blijft bieden tijdens de volledige campaign. Dat zullen we pas bij de release weten.
Marvel’s Wolverine verschijnt op 15 september exclusief voor PlayStation 5. De standaardversie kost 80 euro, terwijl de Digital Deluxe Edition 90 euro kost.
