Astral Chain is een fantastische game. Het heeft de snelle actie van Bayonetta en de transhumanistische thema’s en rpg-elementen van Nier: Automata. Wat mij betreft een perfecte combinatie. Het enige aspect dat mij ontzettend tegenstaat – en aangestipt werd door Marcel in de review – is de stille hoofdpersoon. Stille hoofdpersonen zijn namelijk ergerlijk en zijn eigenlijk niet meer van deze tijd.
Astral Chain was niet de enige game dit jaar die zich hier schuldig aan maakte. Begin 2019 verscheen Metro Exodus, waarin Artyom hele boeken schrijft en praat tijdens laadschermen, maar ineens muisstil is wanneer hij achterna wordt gezeten door die verschrikkelijke spinschorpioenen. Ook in Fire Emblem: Three Houses, wat op sommige momenten praktisch gezien een interactieve anime is, spreekt de hoofdpersoon geen woord. Het haalt me simpelweg uit de game.
Traditie
Het is uiteraard niet zo dat alle games met stille hoofdpersonen slecht zijn of dat stille personages niet iconisch kunnen zijn. Sterker nog, enkele zwijgzame iconen behoren tot de belangrijkste gezichten van het medium. Link is hier natuurlijk het perfecte voorbeeld van. Het is een alledaagse jongen (weliswaar met puntoren) die de wereld behoedt van het kwaad. Dat is het punt van The Legend of Zelda: iedereen moet zich kunnen vinden in Link en dus heeft hij zo min mogelijk een eigen karakter. Subtiele hoofdbewegingen en geluidseffecten impliceren zijn spraak, maar verder is hij stil. Zo is het al decennia lang.
En dat is een beetje het probleem, want Link is ver voordat ingesproken stemmen de standaard waren ontworpen. Veel klassiekers vertellen net als Zelda hun verhaal via tekst, waarbij je als speler stemmen en persoonlijkheden zelf invult. Het heeft iets romantisch en niemand zal beweren dat Secret of Mana of Final Fantasy 6 niet meeslepend zijn omdat er geen gesproken stemmen in voorkomen. Maar tradities zijn er om gebroken te worden. Kijk naar Breath of the Wild, waarin personages om Link heen plotseling spreken, maar hij zelf nog steeds geen woord zegt. Spelers krijgen niet eens de optie om een eigen naam te kiezen en worden dus geforceerd om de rol van Link op zich nemen, terwijl Link eigenlijk geen actieve rol speelt in het verhaal.
Het is begrijpelijk dat sommige ontwikkelaars zich niet wagen aan voice acting
Een raar contrast
En daar wringt bij mij de schoen: als alle personages spreken, behalve de hoofdpersoon. In die situatie ben je een passieve luisteraar die anderen volgt in het verhaal, in plaats van een actieve deelnemer. Nu is Zelda verhaaltechnisch geen langdurig epos en komt de immersie van die game vooral van het ontdekken, overleven en het oplossen van puzzels, maar in een filmische actie-rpg als Astral Chain of Metro Exodus is het een gekke dissonantie en soms zelfs lachwekkend.
Nooit geeft mijn witharige personage Jack eens tegengas. Er kan geen schreeuw of emotie vanaf als z’n zus Akira in gevaar is. Jack
. En Artyom luistert enkel naar eindeloze
van zijn vrouw Anna, zonder eens wat liefde terug te geven. Waarom in hemelsnaam?
Het is begrijpelijk dat sommige ontwikkelaars zich niet wagen aan voice acting. Ten eerste kan het goed misgaan. kijk naar wat voor misbaksels de ingesproken stemmen in Resident Evil en Mega Man 8 zijn. En ten tweede kost het tijd en geld, die beiden beperkt zijn tijdens de ontwikkeling van een game. Zeker bij rpg’s, waarin je vaak een personage samenstelt en allerlei narratieve paden en dialoogopties hebt, is het lastig om voor álle opties een goede acteur in te huren die ze inspreekt of in een bolletjespak wordt gehesen. Alle dialogen voor de Dragonborn in Skyrim inspreken zou een draak van een project zijn.
Goede voorbeelden
Maar dat is wel wat titels als Mass Effect en The Witcher zo meeslepend maakt. Met name Commander Shepard is een prachtig voorbeeld van hoe uitgebreide customization en een sprekend personage hand in hand kunnen gaan. Iedereen heeft een eigen versie van Shepard in z’n hoofd, maar toch heeft hij of zij een onwijs sterke persoonlijkheid. Ook Assassin’s Creed Odyssey liet vorig jaar zien hoe een grootschalige rpg twee sterke hoofdpersonen kan hebben, al was Kassandra duidelijk de favoriet.
Uiteindelijk gaat het ook om het soort immersie van de game. Persoonlijk geef ik vaak de voorkeur aan filmische games – God of War, Uncharted 2 en Red Dead Redemption staan hoog om m’n favorietenlijstje – maar sommigen draaien nu eenmaal niet om het verhaal. Doom Guy schiet vooral Aliens aan gort en Half-Life 2 gebruikt de omgeving op zo’n briljante manier om een verhaal te vertellen, dat het geen gesproken dialogen nodig heeft. En dat is helemaal prima.
Maar filmische games waarin je alleen maar toekijkt terwijl anderen spreken, breekt voor mij gewoon de immersie van een game. Ik speel videogames om deel uit te maken van het verhaal, niet om stilzwijgend toe te kijken. Daarom ben ik ook zo blij dat Cloud een stem krijgt in de Final Fantasy 7-remake. Want als ik passief een verhaal wil beleven ga ik wel een film kijken.
Elke zaterdag verschijnt er een column op Gamer.nl die ingaat op actuele gebeurtenissen. Lees ook:
Het is afhankelijk van de game en ik ben erg vergevingsgezind; er moet een hoop mis zijn met een spel wil ik mij écht aan ergeren aan voice-acting. (Ik heb het sneller met gezichtsanimaties) Ik moest wel lachen om de nederlandse stemmen in de Uncharted games, al waren die niet slecht; engels vertaald naar nederlands klinkt soms gewoon niet zo goed.
Ik heb bv. de befaamde ‘lachscene’ in FFX nooit tenenkrommend gevonden, de rest van de game was prima. Games van vroeger vergelijken met de huidige maatstaven is ook niet echt eerlijk; de originele Resident Evil kwam uit in een tijd waarin voice acting nog relatief nieuw was.
Ik moest het gewoon opzoeken, ik ken niet meer dan 3 spellen uit deze lijst;
https://www.complex.com/pop-culture/2012/06/the-25-worst-voice-acting-moments-in-video-games/
Verschilt echt per spel. In Zelda BotW vond ik bijna alle voice acting vreselijk. Ik was gewoon blij dat Link stil was. In RDR2 en God of War vond ik de hele cast juist weer geweldig. Ook Morgan en Kratos hadden overtuigende stemmen en teksten. In Fallout 3 en NV dacht ik mijn eigen stem te missen, maar Fallout 4 bewees mij dat ik die echt niet nodig heb. Mass Effect Trilogy zonder de stem van Shepard zou raar zijn.
Persoonlijk vind ik de voice casting in the gears of war games waanzinnig goed gedaan. Bij de crysis games vond ik de eerste 2 delen goed maar deel 2 zonder pratend hoofdpersoon was niet veel aan
Ik ben het er helemaal mee eens! Het is natuurlijk wel afhankelijk van de game, maar ik irriteer me er bijvoorbeeld mateloos aan dat je bij The Division als een doofstomme voor je uit staart terwijl er allemaal mensen tegen je aan staan te praten. Dat haalt mij echt uit de game.
Zó niet mee eens. Een sprekende protagonist zorgt er juist voor dat mijn immersie verbroken wordt. Ik verplaats me het liefst niet zo zeer in een karakter, maar in de situatie waarin hij/zij zich in bevind. IK ben de bounty hunter op een verlaten planeet, de though Guy die de hel binnen gewandeld is, de krijger die de wereld red of de burgemeester die zijn stad uitbreid. Naar mate een karakter meer wordt uitgediept krijg ik meer en meer het idee dat ik naar een acteur kijk i.p.v. dat ik deze dingen zelf mee maak. Het is best spannend als Nathan Drake bijna in een ravijn dondert, maar als ik het gevoel heb dat ik dat zelf ben is dat moment zó veel intenser.
Ik speel games dan ook zelden voor het verhaal wat een ander meemaakt, maar voor mijn eigen beleving. Niet interactieve media zijn zo veel beter in personages en verhalen.
Waar je je maar druk om maakt. Ik zou het ergelijker vinden als Link wél opeens een stem had, hoe kan je je nu vereenzelvigen met de hoofdpersoon als deze de “verkeerde stem” heeft.
Maar goed, ieder zijn eigen mening 😉
Het heeft twee kanten, maar sommige protagonisten mogen inderdaad wel net even wat meer emotie tonen. Zo ook Link in BoTW. Ook ik prijs me gelukkig dat Cloud’ gewoon een stem krijgt in FF7R. Meningen mogen hier verschillen, maar ik ben het eigenlijk wel met u eens. Diepgang in een verhaal, en of zelfs game zonder een echt verhaal, is toch belangrijk. Zeker in adventures en of RPG’s!
Gelukkig houdt Link vooralsnog z’n waffel. Aan de rest van de cast heb ik me in BotW gelukkig niet al te erg geïrriteerd, alhoewel het soms net een zaterdagochtend cartoon was qua niveau.. Zelda zelf was dan weer redelijk spot-on, dat britse accent paste prima bij een dametje uit vorstelijke kring. Zolang het ook in volgende Zelda’s bij die tussenfilmpjes blijft is het wel oké.
Wat andere games betreft valt het tegenwoordig wel mee met de voiceacting, 15 tot 20 jaar geleden was het vééél erger.
@clandestine666 Klopt, voice acting is VER gekomen in games. Destijds was denk ik de eerste game die voice acting echt serieus nam die ik speelde Metal gear solid. Maar in die tijd was het heel normaal nog dat t ontwikkelteam zelf de stemmen deed.
Moet ik er wel bij toevoegen dat ik bijvoorbeeld in Resident evil de slechte voice acting erbij vind horen. Het maakt het B-film sfeertje compleet.
@clandestine666 ik ergerde me dood aan zelda, wat een slechte voice acting was dat zeg.
@clandestine666 Oh het ‘Excuuuuuuse meeee princess’ probleem? 😛
@TheChief Da’s de tekenfilmserie juh, die telt niet (net als Zelda CD-I)
Slechte voice acting is wel killing ja.
Wat dit betreft zit ik best wel in het midden. Het is maar net hoe een game omgaat met de hoofdrolspeler. In The Outer Worlds heb ik mij er totaal niet aan gestoord omdat ik met het dialoog toch wel een persoonlijkheid kon laten doorschemeren. En dan voegt wat mij betreft een stemgeluid niet bijster veel toe.
Maar als je een game speelt waar veel karakters interactie zoeken met jou en je hebt geen optie om zelf te reageren, dan vind ik het inderdaad wel apart dat je muisstil blijft. In een cinematische shooters zoals Call of Duty kan het mij dan wel storen bijvoorbeeld.
Wat betreft The Legend of Zelda ben ik best wel conservatief. Van mij mogen alle karakters lekker stil blijven en enkel via geluiden en gebaren communiceren. Of alle karakters (dus Link ook, wat ik zelf niks vind) praten wel of allemaal niet.