De verhoudingen tussen uitgevers, ontwikkelaars, journalisten en gamers liggen sinds de release van The Last of Us: Part 2 weer onder het vergrootglas. Dat is het resultaat van een hoop misvattingen over de functies van deze partijen binnen de game-industrie. De huidige dynamiek houdt games als medium ook tegen om echt volwassen te worden.
The Last of Us: Part 2 wordt door gamejournalisten geprezen – het is niet voor niets dat het spel op vergaarsite Metacritic gemiddeld een 94 (uit 100) scoort. De gebruikersscore is in vergelijking opvallend laag: een 5,0 (uit 10). Dat heeft deels te maken met de seksuele voorkeur van personages in The Last of Us: Part 2 en deels met bepaalde plotwendingen, maar daar gaat deze column niet over.
Mijn kindje!
Opvallend is dat uitgever Sony, ontwikkelaar Naughty Dog en diverse mensen die aan het spel hebben meegewerkt, erg beschermend richting hun ‘kindje zijn’. Ik begrijp dat er emoties met het ontwikkelen van een spel gepaard gaan: je werkt jarenlang aan een product en stopt er duizenden uren aan bloed, zweet en tranen in. Dan lekken gedeeltes van het spel op voorhand ook nog eens uit, waardoor gamers diverse plotwendingen zonder context observeren en hun mening al klaar hebben. Dit alles vergroot nou eenmaal de kans dat je gevoelig bent voor kritiek. Dat is fair, maar de manier waarop je er op reageert, siert of breekt je.
Zo tweette journalist Jason Schreier onlangs dat games wat hem betreft te lang zijn. Hij doelde daarbij niet alleen op The Last of Us: Part 2 – later gaf hij aan dat de game wel de inspiratie was voor de tweet – maar stemacteur Troy Baker (die Joel speelt in de TLoU-games) leek het wel zo op te vatten. Hij reageerde met een quote van voormalige president Theodore Roosevelt waarmee hij insinueerde dat de meningen van critici er niet toe doen – het gaat om de persoon die daadwerkelijk aan een product (zoals een game) werkt. De reactie is niet alleen behoorlijk overtrokken ten opzichte van de vrij onschuldige observatie van Schreier, maar komt ook nog eens enorm denigrerend over richting journalisten en recensenten die ook alleen maar hun werk doen.
Machtsverhouding
Er waren deze week nog meer voorbeelden van de defensieve houding van Sony en Naughty Dog. Publicatie Vice plaatste op 12 juni een recensie van The Last of Us: Part 2 met behoorlijk wat kritische noten. Later bleek dat het Sony aanspoorde om te bellen met Vice om verhaal te halen over deze recensie. Hoewel het gesprek niet “confronterend” was, voelde het wel “ongebruikelijk” aan en vond het bedrijf bepaalde conclusies die getrokken werden oneerlijk. Nu is het niet ongehoord dat uitgevers (hoofd)redacteuren contacteren om te vragen om verduidelijking indien nodig. Er is niets mis met een vriendelijk gesprek – ik heb er in mijn jaren als gamejournalist velen gevoerd.
Toch kúnnen dat soort belletjes gevaarlijk zijn vanwege een onuitgesproken machtspelletje. Bedrijven kunnen namelijk op elk moment beslissen websites en tijdschriften geen toegang meer te geven tot hun games – dat is hun goed recht – met als gevolg dat je als publicatie er voortaan veel te laat bij bent. Om nog maar te zwijgen over de waardevolle marketingcampagnes die dezelfde uitgevers op websites hebben draaien en waar diezelfde websites van afhankelijk zijn om te blijven voortbestaan.
Het is een ingewikkeld web zonder winnaars: iedereen heeft elkaar nodig en is daardoor niet compleet vrij om te doen waar hij of zij goed in is.
Dit was waarschijnlijk niet van toepassing op het naar verluidt vriendelijke gesprek tussen Sony en Vice, maar waarom zou je in het geval van The Last of Us: Part 2 als grote uitgever überhaupt het risico nemen de grens tussen marketing en journalistiek te vervagen? Er zijn toch meer dan genoeg recensies die de game bejubelen? Wat maakt die enkele kritische noot nu uit voor de marketing van je product?
Een lange weg naar volwassenheid
Dát heeft dus alles te maken met de verhoudingen tussen iedereen die werkzaam is in de game-industrie, van uitgevers en ontwikkelaars tot journalisten en zelfs gamers. Het is een ingewikkeld web zonder winnaars: iedereen heeft elkaar nodig en is daardoor niet compleet vrij om te doen waar hij of zij goed in is. Hierboven wordt Sony als recent voorbeeld aangekaart, maar het geldt eigenlijk voor alles en iedereen. Toen ik een decennium geleden op het Gamer.nl-kantoor zat, kon ik ook op langdurige en niet altijd even goedlachse telefoongesprekken met woordvoerders van bedrijven als Activision en THQ rekenen. Een nieuwe Call of Duty die volgens de recensent tegenviel, een Homefront die zoals verwacht de middelmaat niet ontsteeg. Wat dat betreft lijkt er in tien jaar weinig te zijn veranderd.
Uitgevers zien journalisten als een verlengde van hun marketingarm – de mooie quote en 10/10 op het hoesje van de game, de enthousiaste previews wanneer een nieuwe titel wordt aangekondigd. Ik kan het ze niet kwalijk nemen. Journalisten hebben hier als het goed is wel maling aan en schrijven wat ze maar willen, máár zijn gebonden aan de soms wat ongelukkige gewoontes van deze industrie. Cijfers geven aan games legt de nadruk op een enkel aspect van de recensie, in plaats van de nuances die in de tekst uitgelegd worden. Diezelfde cijfers bepalen samengevat op Metacritic voor een deel hoe blij een bedrijf met de ontvangst is, en in enkele gevallen misschien zelfs wel hoe hoog de bonus van de ontwikkelaar is. Met cijfers stoppen? Een mooi idee, dat gelukkig door steeds meer sites wordt toegepast, maar de meeste gamers wíllen gewoon dat cijfer bij de tekst zien. Populaire forumtopics over een vers verschuivend Metacritic-gemiddelde zijn schering en inslag.
De ongelukkige manier waarop dit alles samenhangt in onze industrie, is niet bevorderlijk voor de groei van games als medium. Kunst in alle vormen moét bekritiseerd kunnen worden, en diens makers zouden deze kritiek met open armen moeten willen ontvangen. Niet alleen om er van te leren en de volgende keer met een betere game op de proppen te komen, maar ook omdat kritiek een valide emotie is die je product bij de speler heeft ontlokt. In plaats van dat een recensent die met zijn cijfer afwijkt van de kudde met interesse wordt gevolgd, wordt hij of zij door fans van een franchise door het slijk gehaald. We vinden het en masse nog te eng om games serieus te nemen. Misschien over een decennia of vijf dan maar?
Elke zaterdag verschijnt er een column op Gamer.nl die ingaat op actuele gebeurtenissen. Lees ook:
Al deze meningen hebben mij iig voldoende nieuwsgierig gemaakt om de game te gaan spelen. Mijn zoon heeft hem dus ik zal nadat hij hem heeft uitgespeeld ook eens een poging wagen 🙂
Sinds de E3 van 2019 is er al een intensieve haatcampagne aan de gang tegen deze game. Ik heb voor de release op oa Reddit al een oproep gezien om massaal negatieve beoordelingen achter te laten. Ook krijgen ontwikkelaars en stemacteurs doodsbedreigingen op Twitter. Ik raad iedereen aan om zelf de game te spelen en daarna pas een mening te vormen.
Leuk stukje om te lezen !
Al snap ik inderdaad niet waarom mensen zich zo aan cijfers hechten. Als een game een 9 krijgt wil niet zeggen dat jij leuk vind ;). Ik lees liever de inhoud en daar heb je tegenwoordig iets meer aan. Als je soms sommige reviews lees in Amerika… heel de game afkraken en geven ze toch een 8 of een 9.
Snap Jason Schreier wel een beetje, games die een slecht/saai of je vind ze minder leuk zijn standaard te lang. Heb ik zelf met Star wars Battlefront 2 single player, huilend naar het einde toe van ellende die maar een paar uurtjes duurde. Daar tegen over zet Persona 5 waarbij ik teleurgesteld was dat het afgelopen was na 100 uur.
Er is een aantal review sites en channels die ik al jaren gebruik, en vertrouw. GNL is er daar 1 van. Daarnaast is er een aantal game studio’s die ik vertrouw.
Het feit dat ik naughty dog en GNL vertrouw, maakte dat de 10 van Erik, en zijn uitspraken in de podcast lovend waren genoeg waren om de game te kopen. Ik heb de review niet gelezen. Ik wilde blind de game in gaan.
Ik ben niet teleurgesteld. De 10 absoluut waard, en de lovende reviews zijn terecht.
@TripleDad Leuk om te horen! Het is natuurlijk aan ieder om te bepalen welke vormen van media hij of zij vertrouwt. Tof dat al onze moeite in al die jaren jou in ieder geval overtuigd heeft!
@MichelMusters
Ja joh, ik hang hier al zo lang rond. Ik luister ook al sinds afl.1 de podcast. Daar hoor je hoe serieus jullie met je vak bezig zijn (tussen de flauwekul door 😉 ). Dat schept vertrouwen.
Voor gamers die al spellen spelen sinds ze uit de pampers kwamen is het wel duidelijk. De grote reviewers zijn al jaren “heel enthousiast” over spellen die geen cent waard zijn. Geef mij maar de boze YouTube review opgenomen met een webcam en goedkope microfoon
Saillant detail is dat Vice reviews geen score heeft en dus niet meetelt in de Metacritic scoren. De meeste “unscored” reviews zijn overwegend kritisch.
TLOU2 legt overigens eveneens ook de scheve verhouding tussen critici en users bloot. Het gebeurd vaker dat de conclusies van reviewers totaal haaks staan op de conclusies van de gamers (of filmgangers, want in de film wereld speelt precies hetzelfde). Waardoor je kunt afvragen, welke waarde is er nog te hechten aan een review? Wordt er teveel gefocust op “het cijfer”? Zou de reviewer zich niet meer moeten verplaatsen in “het publiek” in plaats van zijn mening als “de waarheid” te verkopen?
@jaquesparblue een review is een mening van iemand, die er hopelijk goed over heeft nagedacht en het goed beargumenteert. Daar mag je het altijd mee oneens zijn, het is immers een mening en geen feit. Je kunt de waarde van een game niet in 1 objectief cijfer vaststellen, iedereen vindt er wat anders van en haalt er wat anders uit.
Ik zou graag cijfers afschaffen, maar het schijnt dat veel lezers er waarde aan hechten.
@Erik Nusselder Omdat een cijfer een stok is om mee te slaan, of een vlag om mee te wapperen. En mensen zijn dol op beide.
@Erik Nusselder Je kunt de waarde van een game inderdaad niet vastleggen in een objectief cijfer, en een subjectief cijfer kan al helemaal niet want zoals zelf al aangegeven, iedereen vindt er iets anders van.
Maar het wordt wel gedaan. En er wordt niet alleen focus op gelegd, maar pontificaal gepresenteerd als hét belangrijkste punt van de review, het is wat je als eerste te zien krijgt. En er is een keuze gemaakt om het in 1 cijfer te doen, en niet opgedeeld in 3, of 5, voor de verschillende aspecten van het spel die men belangrijk vindt. Er staan dan nog wel wat min en pluspunten bij, maar die lijken zelden enige relevantie te hebben op het cijfer.
Je geeft aan graag de cijfers af te schaffen, enkel de publieke opinie houdt dit op het moment tegen. Maar er wordt bar weinig gedaan om die opinie te veranderen. Sterker nog, het wordt aangemoedigd.
(Hier is overigens niet alleen Gamer, maar meer sites zijn hier schuldig aan. En sites als Metacritic houden de cijfertjescultuur in stand).
Jason Schreier vindt ik een beetje een uniek type, lichtgeraakt en blokkeert iedereen op social media die het niet 100% met hem eens is, maar hij heeft wel enkele niet zo flatterende gewoontes van de gamesindustrie bekend gemaakt. Zoals de enorme crunch times van studio’s zoals Naughty Dog tijdens de Last of Us 2 game ontwikkeling, en de chaos omtrent de ontwikkeling van Anthem bij EA, daar heeft hij geen vrienden mee gemaakt in de gamesindustrie.
Mensen zoals Troy Baker (al jaren behoorlijk uitgesproken en arrogant) hebben dan ook moeite met hun emoties te beteugelen zodra Jason Schreier (of andere mensen) terecht pijnpunten benoemen. Last of Us 2 vond ik ook te lang, had makkelijk 10 uur vanaf gekund, en dat vond ik ook van andere games… Troy Baker, Neil Druckmann, Corey Balrog, e.d. zijn dan ook allemaal mensen die maar moeilijk met kritiek om kunnen gaan zodra het hun projecten betreft.
Michel, mijn complimenten voor deze column, omdat ik vind dat er heel wat dingen verrot zijn in de gamesindustrie die besproken/onderzocht moeten worden, en ik vind dat gamer.nl daarin een veel grotere rol kan spelen dan het nu doet. Deze column is voor dan ook een stap in de goede richting.
Ik vind het wel jammer dat je de kritiek op Last of Us 2 nog even gauw wilt wegschrijven als seksuele voorkeur discriminatie (Last of Us 1 voor PS3 bevestigde in de DLC dat Ellie lesbienne is, deze DLC is verwerkt in de remastered versie voor de PS4, en die game heeft een 9.2 user score, dus homofilie is het probleem niet), door dit als eerste benoemen. Klein beetje oneerlijk, maar ik snap waar je vandaan komt en ik wil ook zeker niet weer hierover een discussie aan gaan.
Je hebt wel helemaal gelijk dat game studio’s journalisten zien als marketing machines, dat is dus ook wat ik bij Erik Nusselder’s column wilde duidelijk maken over beïnvloeding. Ik heb zelf bijna 8 jaar als game-reviewer gewerkt, eind jarig 90, begin jaren 2000, en toen was dit ook al niet anders. De grote uitgevers probeerden allemaal je een beetje warm te masseren met press events, after parties en volle goodie-bags. Ik ben zelf nog uit eten genomen door Sony tijdens de E3 waar ze de PS3 hadden aangekondigd destijds, naar een luxe restaurant in Los Angeles met een acht gangen menu, met daarna nog even een one-on-one praatje met wat hoge piefen van Sony Entertainment, voor iedere journalist die daar aanwezig was. Allemaal je reinste omkoperij eigenlijk, allemaal beïnvloeding.
Het is eerlijk waar jammer dat dit de staat van de industrie is, zodra je gaat bokken en wat dingen schrijft over games waar een studio het niet mee eens is, dan wordt je geblacklist en, tsja…zeg maar dag tegen je interviews, press events, review copies en preview sessies. Het is een lastige situatie en voor mij ook 1 van de redenen waarom ik dat wereldje uitgestapt was.
@Qinneth ik snap dat maar al te goed, hoor. Het is aan een goede journalist om daar boven te staan en zich er niet door te laten beïnvloeden.
Overigens is dit al lang zo erg niet meer als vroeger. De superdeluxe persreisjes zijn al een aantal jaar verdwenen. Zelf probeer ik me daarnaast ook afzijdig te houden bij dit soort dingen. Ik ben denk ik in totaal naar 1 launchparty geweest, en mijn meest luxe persreis was in 1 dag op en neer naar Parijs met de Thalys 🙂
Nog even een edit: wat je zegt over reclames en toegang, daar heb ik als freelancer (en dus het grootste deel van de redactie) echt geen last van. De hoofdredactie en/of salesafdeling doen die contacten, dus dat straalt helemaal niet door naar de rest van de redactie. Dat kan weleens vervelende telefoontjes opleveren voor de hoofdredacteur, zoals Michel hierboven schrijft, maar daar heeft de reviewer dan 0 last van. Sowieso zijn sales en redactie strikt van elkaar gescheiden (we hebben immers een redactiestatuut)
@Erik Nusselder Niks dan lof voor GNL voor het hebben van een redactiestatuut, als daar dan ook strikt aan gehouden wordt, is dat alleen maar goed voor de gezondheid van GNL an sich.
Stiekem vindt ik het wel een klein beetje jammer dat je die glorietijden van luxe perstrips niet hebt mee gemaakt. Ik heb nog rondgelopen op het hoofdkantoor van CD Projekt Red nadat zij Witcher 1 hadden aangekondigd, het hoofdkantoor van Ubisoft in Frankrijk… ongelimiteerde access tot alles, interviews met wie je maar wilde, meer eten en drank dan je ooit op kon. In de avond de kroeg ingaan met aan team van ontwikkelaars… Gouden tijden, maar wel hele andere tijden, tegenwoordig heb je dat gewoon niet meer.
Nogmaals betreffende je integriteit als reviewer, ik zal nimmer en te nooit iemand hier beschuldigen van letterlijk omgekocht worden met een zak geld of een ander soort goedmakertje, want ik weet dat het hier in Nederland niet zo werkt, en dit was ook in mijn tijd niet anders… ik heb zelf nooit geld aangenomen, maar ontwikkelaars deden wel hun verdomde best om mij in de watten te leggen zodat ik een positief stukje zou schrijven. Daarbij heb ik geen idee meer hoe de situatie nu is als game-pers, freelancer of otherwise… dus misschien dat wat oude vooroordelen af en toe naar boven komen.
Hoewel we het nooit eens zullen zijn over de kwaliteit van de Last of Us 2, vindt ik het wel belangrijk dat de verstandhouding tussen ons goed is. Dus bij deze: ik zal soms kritisch zijn, maar ik bedoel het nooit als persoonlijke aanval.
Het is wel een bijzonder verhaal met deze game, vind ik (is dat wel zo bijzonder?)
Game-reviewers geven de game strak hoge cijfers (politiek correct?), terwijl de gamers de game op metacretic gemiddeld net een 3 gaven!! Met name story-wise valt er veel op aan te merken, menen ze.
En daarna is er iets heel raars gebeurd. Cijfer van de gamers ging omhoog naar een 5. En als je al deze “10-gevers” checkt, dan zie je dat ze alleen deze game te gereviewed hebben en nog nooit een andere game/film oid…
Hier zie je hoe de gaming industrie ons probeert te beïnvloeden.
Als ik alles nu gelezen heb denk ik dat de game een “7” waard is en zal ik hem budget aanschaffen, omdat deel 1 echt geweldig was.
Mijn idee is om alle reviewers die minder dan 3 reviews geplaatst hebben niet mee te laten wegen. Laten zij ook maar eerst een staat van dienst opbouwen.
@SirFunkenstein dit is toch waanzin? Je hebt de game niet gespeeld en geeft hem wel een cijfer (een 7). Mijn idee is om mensen die deze game niet hebben gespeeld zijn of haar reactie te verwijderen en niet mee te laten wegen.
Speel die game zelf, vorm je eigen mening en geef de game dan pas een cijfer. Nu ga je er al bevooroordeeld in.
@garciagarcia Ik zeg niet dat ik de game een 7 geef, maar dat als ik alles nu zo lees aan recensies van gamers en journalisten dat ik er dan een beetje van uit ga dat de game ergens in die contreien ligt. En daar baseer ik mijn aankoop op.
Ik denk niet zo zeer dat mensen tlou2 slecht vonden vanwege de seksuele geaardheid, maar meer omdat ze voor Joel en Ellie spelen. Ik heb genoeg redenen gehoord dat de media weer aan het overdrijven is. Er zijn genoeg reviews die een andere kijk hebben en dat is prima, want iedereen interpreteert het anders. We zijn allemaal verschillende mensen en dat hoor je te respecteren. De beste youtube review vond ik van girlfriend reviews. Die heeft het verhaal heel goed uitgelegd.
Prima column. Wat helaas ook een reden is, voor mij althans, om de gevestigde gamemedia minder serieus te nemen.
We weten allemaal dat media nooit te vertrouwen is, ook niet in de game wereld want de financiele belangen zijn daarvoor te groot. Daarom kun je als consument het beste meerdere reviews lezen en meestal zit de waarheid er precies tussen in. Ik ken genoeg films en games die heel slecht uit de reviews kwamen maar voor mijzelf ontzettend goed waren.
@StormFox “We weten allemaal dat media nooit te vertrouwen is.”
Kritisch zijn is prima, maar dit is wat overdreven.
@StormFox deels met je eens. Financiële belangen spelen zeker een rol, waardoor games soms onterecht goed worden beoordeeld. Dat is met TLOU2 in mijn ogen niet het geval, maar dat is mijn mening en dus subjectief.
Een passage uit je reactie waar ik op wil reageren: “Ik ken genoeg films en games die heel slecht uit de reviews kwamen maar voor mijzelf ontzettend goed waren.” En dat is het nou juist. Dit is allemaal subjectief, maar mensen nemen een review aan voor de waarheid. Een review is slechts een mening van één of een groepje personen. De enige manier om erachter te komen of een game of film iets voor jou is door het zelf te spelen of te kijken.
Goed persoonlijk voorbeeld wellicht: de halve wereld is fan van Star Wars, maar ik vind er echt geen zak aan. Ik word er niet warm of koud van. Ik laat die franchise dan ook met rust en ga niet op elk platform zitten haten.
Dat is iets wat meer mensen moeten doen. Vind je ergens niks aan? Laat het dan gaan en ga niet oeverloos zitten zeiken of en onder elk artikel een reactie plaatsen hoe slecht jij het vind. Stop je energie gewoon in zaken die je wel interesseren.
goede column!
Ik heb gigantisch veel kritiek gehoord om mij heen van mensen zonder een ps4, of tlou1 gespeeld te hebben.
Ze kijken wat walkthroughs op youtube van 1 persoon waar zij dan graag de mening van delen.
Je kan zeggen wat je wilt maar uiteindelijk komt het op 1 ding neer: eerst spelen, dan geloven.
@Millman7
er zijn ook zat mensen die het gespeeld hebben en toch niet blij zijn met de game.
een review moet, vind ik, vooral een goed beeld geven van wat je kan verwachten. en je kan best een 10 geven als je maar ook aangeeft dat het bv. vooral veel pakjes bezorgen is (death stranding).
als een game zwaar op de hand is, is het ook wel fijn om dat, voor aanschaf, te weten.
ik ben het met je eens dat het eigenlijk niet mogelijk is om een goede mening te geven als je een game niet gespeeld hebt.
maar zelfs de reacties van mensen die de game niet gespeeld hebben leiden nog wel eens tot reacties van mensen die het wel gespeeld hebben (die anders niets zouden hebben gezegd). en dat geeft mij dan ook weer meer informatie.
@niqomipa nee, je kan het gerust lezen!
Conclusie voor mij na het lezen van dit stuk:
De journalisten liggen met de game bedrijven in bed, daarom zijn de user reviews het meest betrouwbaar.
@ebiker precies..
@ebiker user reviews zeggen ook niks. Deze game draait slecht op mijn pc uit 2000 , ik geef t een 0. Of deze game is niet 100% zoals ik het mij in mn hoofd had voorgesteld. Ik geef t een 1.
@darkmanwls
ben ik helemaal met je eens. maar zelfs van dat soort reacties leer ik nog wel eens.
zo heb ik wel eens een spel niet gekocht omdat het 64 bits niet ondersteunde. dat stond (uiteraard) niet in de reguliere reviews.
maar om de game dan een 1 te geven slaat natuurlijk weer nergens op.
gelukkig heb je ook users die betere argumenten geven.
@ebiker ik vind het zelf ook wel verdacht dat 9 van de 10 journalisten dit spel een gigantisch hoog cijfer geven. Terwijl ik een heel ander beeld krijg als ik op youtube reviews bekijk waar toch juist het verhaal als zeer negatief wordt bestempeld en de gameplay weinig vernieuwend ten opzichte van deel 1. Kijk bijvoorbeeld naar de review van Angry Joe, daar kan ik mij echt wel in vinden.
Al met al krijg ik zelf de indruk dat met name bij “grote” “gehypte” games er een soort van terughoudendheid is van journalisten om echt kritisch te zijn. Alsof men bang is om niet meer uitgenodigd te worden of buitengesloten te worden door bijvoorbeeld Sony in dit geval.
@wazp serieus YouTube als bron? Die gasten doen alles voor views en likes, kortom shock value. Met titels als TLOU2 is helemaal ruk kun je ze toch niet serieus nemen.
@wazp review van Angry Joe? Die dat het allemaal voor de views… Die heeft een bepaald idee van de game in zijn hoofd en kan het niet loslaten dat het anders loopt dan hij had voorgesteld. Ik gok dat hij dan best vaak angry is in het leven, want het leven loopt altijd anders dan verwacht.
Dat is de reden dat veel mensen een slecht cijfer geven aan de game, omdat ze hadden gehoopt op weer een Joel & Ellie show. Maar het is The Last of Us 2, en niet Ellie & Joel 2.
Plus mensen praten elkaar allemaal na en zijn te lui een eigen mening te creëren tegenwoordig. Zeker jongere mensen hebben hier last van.
Ooh Ninja zegt dit, dat vind ik nu ook. Angry Joe gilt wel heel hard, dan moet het wel waar zijn en ga ik deze mening ook delen. Etc etc.
Uit interesse heb ik de review van Angry Joe gekeken en hij heeft paar kleine punten waar ik het mee eens ben (verhaaltechnisch), maar over het algemeen komt de game gewoon niet overeen met het plaatje in zijn hoofd en schiet hij in de weerstand.
@ebiker Misschien had ik het zinnetje ‘journalisten hebben daar als het goed is maling aan en schrijven wat ze willen’ dikgedrukt moeten maken? Opvallend dat dit je conclusie na het lezen van de column is, maar alright.