Kun je Elden Ring verkeerd spelen? Die vraag houdt me weer bezig sinds de release van langverwachte uitbreiding, Shadow of the Erdtree. Ontwikkelaar FromSoftware, tegen wil en dank berucht om hoe uitdagend zijn games zijn, kreeg meermaals het verwijt dat de dlc te moeilijk was. Ik ben even de draad kwijt hoor. Was dat niet zogenaamd het hele punt van zulke spellen en de reden waarom nepgamers er maar beter ver van weg konden blijven?
Ogenschijnlijk kwam de kritiek ook vooral van mensen die hun personage amper sterker hebben gemaakt via het nieuwe upgradesysteem, omdat ze zo snel mogelijk naar de eerste grote baas zijn gerend. Tegelijkertijd hoor je weer geluiden dat zogeheten spirit ashes of andere spelers of inschakelen tijdens baasgevechten een ‘easy mode’ zou zijn. Als upgraden niet de manier is en je ook geen hulp mag gebruiken, wat is dan wel de juiste manier om Elden Ring te spelen?
Het enige antwoord op die vraag is natuurlijk: er is geen juiste manier. En er is ook geen verkeerde manier. In principe is iedere manier goed, als je er maar uithaalt wat je eruit wilt halen. Maar dit wil niet zeggen dat er geen betere of slechtere manieren zijn. En dat is wat deze hele ‘discussie’ zo tragisch maakt. Hoe heeft het zover kunnen komen dat we bazen naakt met een gigantisch zwaard te lijf gaan als de superieure manier beschouwen, en samen de uitdaging aangaan als inferieur?
Git alles gud?
Ergens tussen de release van Demon’s Souls in 2009 en die van Shadow of the Erdtree op 21 juni jongstleden is het gruwelijk misgegaan. Misschien was het de marketingcampagne van Dark Souls-uitgever Bandai Namco, dat met de Prepare to Die Edition voor het eerste deel een selling point maakte van de moeilijkheidsgraad. Of zou het toch de giftige community geweest zijn? Je kunt maar zo vaak ‘git gud’ zeggen als pavlovreactie voordat ik me serieus ga afvragen of het wel goed met je gaat. Als je denkt dat jezelf eindeloos tegen een muur werpen het punt is van de Souls-games, dan heb je er bar weinig van begrepen.
Misschien is het goed om even helemaal terug naar de basis te gaan. Wist je dat Viggo Mortensen zijn teen brak toen hij tijdens het filmen van The Lord of the Rings: The Two Towers als Aragorn woedend tegen een helm schopte omdat hij zijn hobbitvrienden Merry and Pippin niet meer kon redden? Dat is waarom zijn schreeuw zo authentiek klinkt. Ik ben ook zo’n persoon die dit soort feitjes tot in den treure oplepelt, maar dan over de Souls-serie. Vergeef het me daarom als ik in herhaling val, maar blijkbaar moeten mensen er toch weer aan herinnerd worden.
All of Us Strangers
In een interview met Eurogamer uit 2010 deed creative director Hidetaka Miyazaki uit de doeken waarom Demon’s Souls zo’n unieke multiplayerfunctie heeft. Hij kwam op het idee door een persoonlijke ervaring met auto’s die van een heuvel af dreigden te glijden. Enkel door steeds degene voor hem te helpen en vervolgens zelf hulp van de auto achter ‘m te krijgen, konden Miyazaki en zijn lotgenoten de gladde heuvel overwinnen.
Miyazaki zei hier destijds over: "Ik kon mijn auto niet stilzetten om de mensen die mij de heuvel opgeduwd hebben te bedanken. Dan zou ik weer vast komen te zitten. Op weg naar huis vroeg ik me af of degene helemaal achteraan in de rij ook thuis is gekomen. En ik dacht eraan dat ik de mensen die me geholpen hebben waarschijnlijk nooit meer ga ontmoeten […] Gek genoeg denk ik dat deze gebeurtenis waarschijnlijk nog lange tijd in mijn hart blijft rondzingen. Omdat het zo vluchtig is, blijft het je langer bij. Zoals de kersenbloesems waar wij Japanners zo van houden.”
Je zou haast zeggen dat samen met vreemden spelen die je daarna waarschijnlijk nooit meer ziet of spreekt, de bedoeling was van Demon’s Souls, Dark Souls en later ook Bloodborne en Elden Ring. En niet jezelf van alle aardse bezittingen ontdoen behalve een grote knots om daarna trots te kunnen vermelden dat je de world’s first RL1 Knots only NO SUMMONS ONLY BIG BOY PANTS run hebt voltooid. Niets mis met challenge runs uiteraard, maar dat is meer voor wanneer je anders ook niet meer weet hoe je nog plezier moet halen uit een spel dat je al voor de honderdste keer hebt uitgespeeld. Niet om meteen de eerste keer te doen en dan te klagen dat de bazen veel te veel schade toebrengen en dat je geen speldenprikje tussen hun bewegingen krijgt.
My hot take going from a souls hater to a "sekiro is the best one" guy, it seems like a lot of souls fans don't actually like the challenge of these games until they know how to trivialize it with some broken build that they mask by not wearing armor https://t.co/e2RchTESQ4
— Lyle Rath (@LyleRath) June 25, 2024
Divine gatekeepers
Wederom: wellicht, heel misschien, eventueel zijn de baasgevechten wel ontworpen voor meerdere mensen (of spirit ashes). Stel het jezelf eens voor. Een game die allerlei spelmechanieken biedt waarbij het de bedoeling is dat je die middelen ook aanwendt. Het zal toch niet zeker? Nogmaals: speel Elden Ring vooral zoals je wilt. Maar het is wel echt extreem ironisch dat de typetjes die normaal zo prat gaan op de moeilijkheidsgraad nu moord en brand schreeuwen dat het te moeilijk is. Dat is wat het zo leuk maakt toch? Of wilde je gewoon niet ‘jouw’ favoriete spelreeks moeten hoeven delen met mensen die er misschien wat minder bedreven in zijn? Alsof het feit dat zij de game ook kunnen (uit)spelen afbreuk doet aan jouw prestatie. En dat je daarom maar regels moet bedenken die dicteren hoe je een Elden Ring ‘echt’ hoort te spelen.
Zou dat het zijn? In dat geval heb ik één advies: git better. Lever die Scadutree fragments in, trek een shirt aan, summon de Mimic Tear en laat je ego boven jezelf uitstijgen. Leg die summon sign neer en help je medemens. En misschien dat je dan ooit zelf ook de hulp van een ander in durft te schakelen. Elden Ring is nog steeds niet voor iedereen, maar het is er zeker niet speciaal voor jou. Je bezoedelt het gedachtengoed van je zogenaamde god Miyazaki. Straks gaat FromSoftware de game nog toegankelijker maken ook. En waar moet je dan je eigenwaarde aan ontlenen?
PS Inmiddels heeft Fromsoftware een ‘calibration update’ voor Shadow of the Erdtree uitgebracht die ervoor zorgt dat de eerste paar upgrades voor je personage nog wat extra aanvals- en verdedigingskracht opleveren. Nu al zin in de ophef dat het spel te makkelijk is geworden. Gelukkig heb ik de eindbaas pre-patch verslagen, anders telt het natuurlijk niet.
Ik ben een gamer die heel graag Elden Ring zou willen spelen. Ik heb het ook gedaan, toen de game verscheen. Alleen heb ik het spel weer verkocht, omdat het voor mij persoonlijk ondoenlijk was om te wennen aan hoe deze game gespeeld moet worden. Ik heb Elden Ring destijds gekocht omwille van de beloofde grotere toegankelijkheid. Maar helaas.
Ooit probeerde ik Sekiro, en ook die game kon ik niet aan. Voor mijn gevoel is Sekiro nog moeilijker dan Elden Ring, omdat je in de laatstgenoemde game immers nog kunt vluchten. Dat is in Sekiro denk ik moeilijker, van wat ik me ervan herinner. Ik vind het echt heel erg jammer dat me dit gewoon niet lukt. Ik kan niet in de flow komen van deze games. Wellicht doe ik het verkeerd, heb ik te weinig geduld of raak ik te gespannen. Wellicht is het een combinatie van deze factoren.
Hoe het ook zij, ik durf er echt niet meer aan te beginnen. Dit soort (voor mij) te moeilijke games kan ik beter maar overslaan. Ik game al best lang, maar desondanks is het soulslike genre gewoon te ontmoedigend. Ik geef dus toe dat dit voor mij blijkbaar niet werkt. Ik blijf het zoals gezegd echter heel erg jammer vinden dat het me niet lukt. Ik ben daarentegen bijvoorbeeld goed in sniper games, dus zo hebben we allen onze talenten.
Ik vind Sekiro ook veel moeilijker omdat je meer beperkt wordt in vrijheid. Sekiro is echt een gimmick game. Vaak moet je bazen verslaan op een bepaalde manier. Bij Elden Ring is geen goede of slechte manier om een baas te verslaan wat er zo ongelofelijk toegankelijk maakt.
Het is jammer dat je het niet meer aan durft om te beginnen. Aangezien ik uit jou reactie lees echt wel de wil hebt om deze game helemaal geweldig te vinden. Alleen heb je de manier nog niet gevonden. Hulp kan je hierin altijd vinden. Het belangrijke bij deze games is, hoe zou jij Elden Ring willen spelen? Dan bedoel ik mage, strength build zodat je zowat unbreakable bent, wil je wat meer behendig zijn? De manier is helemaal aan jou. Als je dat weet kan je op internet zoeken naar early, mid en late game builds. Aan jou de taak om deze items en gear te zoeken zodat je helemaal ready bent voor grote bosses. Ohja ook wordt altijd gezegd hoe je dan het beste kan levelen en welke stats belangrijk zijn. Dit is heel belangrijk om zo sterker in het spel te worden.
Daarna komt het aan op jou manier van spelen en lekker proberen de bosses te verslaan. Je zal uiteraard nog steeds op je bek gaan. Maar na verloop van tijd heb je ook door hoe dit werkt. Om mijn ervaring hierin te vertellen. Ik heb heel lang vast gezeten bij Godrick the Grafted. Achteraf was ik nog veel te laag level maar ik vertikte het om weg te gaan. Ik ben dus echt heel erg gaan kijken wat zijn movesets waren en hoe ik die kon ontwijken. Na zeker 50x dood gegaan te zijn had ik hem. Ik wist direct hoe het spel mechanisme werkte en dat je niet zomaar op een enemy kan inhakken. Dat gevecht heeft mij ingezien hoe Elden Ring en ook soulsgames werkte. En tot de dag van vandaag ben ik super blij dat ik niet ben weggelopen maar volgehouden heb om Godrick te verslaan ondanks ik underleveled was. Overigens wist ik op dat moment nog niks van builds en wat ik moest doen. Ja ik wist dat Vigor en Endurance belangrijk was. Maar het wapen wat ik vast hield wist ik niet op welke attribute hij sterker werd.
Zo heel lang verhaal maar misschien heeft dit je toch weer wat aangemoedigd om deze geweldige game toch een kans te geven! So are you the tarnished to become Elden Lord?
Heel erg bedankt voor je uitgebreide reactie. Ik heb veel gelezen over hoe mensen dit spel spelen. En heb begrepen dat Elden Ring je niet aan het handje neemt. Je moet geduld hebben, doorzetten en vooral het steeds doodgaan beschouwen als een leermoment. Je moet je dus veel meer aanpassen aan de game, je kunt niet verwachten dat het spel je op enige gemakkelijke wijze tegemoet komt. Uiteindelijk gebeurt dat pas als je zelf uitvindt hoe Elden Ring werkt.
Ik twijfel wel, maar ik weet niet of ik genoeg geduld kan opbrengen voor deze game. Het is de balans tussen uitdaging en uithoudingsvermogen om het één en ander te willen leren. Elden Ring is blijkbaar geen main stream game. Als ik er toch nog weer aan ga beginnen: ik speel op de Xbox en ik kan natuurlijk ook genoeg info op internet vinden van de meer doorgewinterde gamers. Ik denk er nog even over na. Nogmaals bedankt voor de moeite die je hebt genomen om het één en ander uit te leggen.
Rellana… De moeilijkste baas die ik tot nu toe ben tegengekomen in all of Elden Ring. De Boss die mij doet denken aan Slave Knight Gael.
Wat ik wel mooi vindt om hierin te lezen dat iedereen weer een andere baas moeilijk vond. Ikzelf vond Radagon en Elden Beast weer echt terror. Bij Rellana kwam ik er makkelijk doorheen. Ook is de build die je gebruikt zo ongelofelijk belangrijk. De ene boss sla je met je build helemaal verrot. De andere boss heb je met dezelfde build weer de allergrootste moeite die er is. Dat vind ik wat Elden Ring zo goed maakt. Ja er zijn builds die heel sterk zijn maar ook daar kan je tegen de lamp aan lopen bij sommige bazen. Ohja kijk uit als je bij Bayle bent. Dat gaat nog een tandje erger wat ik zelf heb ondervonden hahaha.
Mijn build is overigens nu de Backhand Blade. Ik vind het zo geweldig om op die manier enemies te verslaan. Op het juiste moment blind spot timen geeft echt een geweldige voldoening van het spel. Mijn 2de wapen bij die build moet ik nog vinden in de DLC al weet ik wel welke dat kunnen zijn.
Dit artikel legt ook wel mooi de hele paradox uit van de souls games.
“souls games moeten een easy mode hebben”
Souls games HEBBEN al een easy mode. Je kan het jezelf letterlijk zo makkelijk of zo moeilijk maken als je zelf wil.
De games zijn echt op enorm veel manieren te cheesen, vals te spelen, hulp in te roepen, en met enig uitzoekwerk kan je jezelf zwaar overpowered maken. Plus dat alle vijanden gewoon game npc’s zijn die vaste patronen volgen en de meeste van hun aanvallen van te voren ge-telegraphed worden (er is een duidelijk signaal wat de vijand gaat doen)
Dat is de core van deze games, niet dat het moeilijk is. Als je denk dat Souls games draaien om moeilijk zijn dan heb je t echt niet begrepen.
(Dat overpowered worden werkt overigens niet bij Sekiro)
Je klinkt nu een beetje als een ruimtevaartdeskundige die zegt dat het bouwen van een raket heus niet zo moeilijk is, als je maar gewoon logisch nadenkt en rekent en gewoon elk onderdeel gebruikt zoals de fabrikant het toch duidelijk aangeeft. En dat als je toch denkt dat het heel moeilijk is, je het dan echt niet hebt begrepen.
Maar ja, alles wordt uiteindelijk gemakkelijk als je het eenmaal doorhebt en weet wat je doet. Alleen dat doorhebben en weten wat je doet, daar ligt nu juist de crux.
Maar dat is dus allemaal op te zoeken en ook allemaal niet zo moeilijk, als men gewoon even nadenkt en niet als Rambo erin rent.
Mensen denken dat het moeilijk is, maar dat is t niet.
De vergelijking met een ruimtevaart deskundige is dan ook niet zo goed.
Het is meer als leren zwemmen, als je t niet kan lijkt t heel eng om in t water gegooid te worden, maar als je rustig blijft en even bestudeerd wat je moet doen is t helemaal niet moeilijk.
@Yennila, @Robert-Frans
Toch ben ik het erg met Robert eens en ik denk dat zijn vergelijking juist heel erg treffend is.
Ik ben software ontwikkelaar en als ik iemand iets technisch moet uitleggen en hem het volgende zeg: “Het is super eenvoudig, je moet even een database query schrijven, de resultaten wegschrijven in een bestand, zodat de webservice deze weer uit kan lezen en naar de externe klant api kan sturen. Staat allemaal op het internet hoe je dat kan doen.”
Denk je dat die persoon dat zomaar nu ineens kan oplossen?
Niet lullig bedoeld, maar ik denk dat juist jouw uitspraak: “De games zijn echt op enorm veel manieren te cheesen, vals te spelen, hulp in te roepen, en met enig uitzoekwerk kan je jezelf zwaar overpowered maken” precies is wat in het artikel benoemd wordt.
Eigenlijk zeg je, je moet niet zeuren het is supersimpel en dat je het niet kan ligt echt aan jou. Je bestempelt en veroordeelt bepaalde manieren van spelen als ‘cheesen’ en valsspelen daardoor als een manier waar je op neerkijkt.
En als mensen dan nota bene mogelijkheden binnen het spel gebruikt om de game alsnog uit te spelen, is dat ineens cheesen en valsspelen.
Dat komt een beetje arrogant over.
Ik chargeer heel erg hier en het is echt niet bedoeld om je in de hoek te zetten, maar ik denk wel dat je onderschat hoe deze games voor sommige mensen echt veel lastiger zijn.
Je kunt volgens mij moeilijk zeggen dat deze game net zo makkelijk is als AC af FC.
Ik ben het wel met je eens dat het niet per se om de moeilijkheid draait in deze game, maar eerder om het feit dat de filosofie en het gamedesign van de game anders is dan we gewend zijn en dat daar eerder de moeilijkheid in ligt.
Ja het klopt wel wat Kloptnietwatjezegt zegt. Om de grotere groep mensen die dit soort games is gaan spelen echt te omarmen en zich welkom te laten voelen is het wel belangrijk om af te stappen van termen als ‘easy mode’, ‘cheesen’, ‘valsspelen’, etc. Want het zijn ook gewoon spelmechanieken die bestaan binnen de game, dus hoe kan dat dan ooit valsspelen zijn.
Ik maak me er zelf ook nog schuldig aan af en toe hoor. Want die angst om weggezet te worden als een cheeser of wat dan ook die heb je geïnternaliseerd. Daarom zie je, als mensen zich online uitspreken over dat je deze game lekker moet spelen op je eigen manier wel altijd een soort van rare disclaimer, met daarin ‘Overigens heb ik het zelf op RL1 gedaan, geen summons, geen cheese, geen buffs, etc’. Waarom moet dat er steeds bijgezet worden?
@Yennilla, zoals de anderen hier al zeggen: het is voor veel mensen dus wél verschrikkelijk moeilijk. Alleen al het herkennen en op tijd reageren en anticiperen op aanvalspatronen kan echt enorm lastig zijn als je hand-oogcoördinatie niet zo getraind is als bij soulslike-gamers. En dat trainen kan een hoge drempel zijn als je van nature niet zo snel en reactief bent of er niet uren tijd in kan steken.
Als die aanvalspatronen dan ook nog heel ingewikkeld zijn, elke eindbaas weer andere steeds complexere patronen heeft en de gevechten steeds langduriger, intenser en daardoor steeds vermoeiender zijn en je daarnaast nog allerlei statistieken met ingewikkelde namen moet bijhouden en bijwerken, dan wordt het echt wel een stuk complexer dan het doorlopen van een gemiddeld Mario-level.
Het is een valkuil voor veel mensen die heel geoefend zijn in een bepaalde discipline. Voor hen lijken alle complexe handelingen heel simpel en logisch, omdat zij er al jaren in getraind zijn en vaak vergeten dat het voor hen ook ooit allemaal heel moeilijk was.
@KLOPTNIETWATJEZEGT Laat ik nou toevallig ook software ontwikkelaar en tester zijn. En t wederom niet met jouw vergelijking eens zijn.
Software ontwikkelen vergelijken met het spelen van een game vind ik wel effe een behoorlijk vrije vergelijking hoor. Het ene is een vak, iets wat niet iedereen zomaar even kan, het andere is een spel, specifiek gemaakt om plezier van te hebben.
Het ene heb je een studie (opleiding of zelfstudie, maar hoe dan ook studie) voor nodig, het andere is een SPEL.
Dus nee, ik vind die vergelijking compleet de plank mis slaan.
“Het ene heb je een studie (opleiding of zelfstudie, maar hoe dan ook studie) voor nodig, het andere is een SPEL.”
Maar je toont nog steeds niet precies aan waarom die vergelijking niet klopt, behalve dan in hoofdletters te zeggen dat Elden Ring een SPEL is.
Gamen is een HOBBY, voor mij is software ontwikkelen ook een HOBBY, want ik doe het ook buiten werktijd. Dus de vergelijking klopt.
See what I did there?
Maar ik denk ook dat je je iets teveel blind staart op die vergelijking.
Er worden ook nog andere punten aangedragen ook door anderen.
Nogmaals, niet om iemand in de hoek te zetten.
Ach, zoals ook uit talloze EK-wedstrijden van dit EK weer blijkt: winnen is winnen, ongeacht hoe die winst tot stand is gekomen. Ik vind het weliswaar geweldig om te zien hoe sommigen in hun onderbroekje, gewapend met een tandenstoker de meest angstaanjagende bazen te lijf gaan en bedwingen, maar dat is niet voor mij weggelegd.
Ikzelf zwerf rustig rond in de uitgestrekte wereld, word sterker, schakel hulp in en wanneer ik me er klaar voor acht, ga ik grotere en sterkere vijanden te lijf. Dat enkele van zulke overwinningen zelfs dán met meer geluk dan wijsheid tot stand komen, neem ik maar al te graag voor lief. Winnen is winnen.
Wat me daarbij opvalt aan alle Souls-games die ik heb gespeeld, is dat de spelmaker zelf allerlei hints en tips geeft, items klaarlegt, summons aanbiedt, die juist bedoeld zijn om de speler te helpen indien die in zijn eentje niet verder komt. Dat die hulp subtiel wordt aangeboden is een kracht van de spellen; geen uitroeptekens, geen uithangborden, geen pop-ups. Heb je moeite met Iudex Gundyr in DS3? Simpel: geef je character als starting gift Black Fire Bombs. Die maken metten met Gundyr. Vind je Radahn maar niks? Gebruik Rot (precies wat Malenia óók tegen hem gebruikte …).
Heerlijk toch, zoveel vrijheid? Voor ieder wat wils. En puristen blijven puristen. In de echte én de digitale wereld. De maat nemen zullen ze anderen altijd.
Bij elke meer hoogdrempelige culturele activiteit, van ballet tot klassieke muziek en dus ook bij zeer moeilijke games, vind je ‘stop having fun’-puristen die menen dat zij als enige weten hoe je het betreffende medium legitiem behoort te genieten. En die er absoluut geen belang bij hebben dat, de hemel verhoede, het gewone plebs ook een legitieme, door het medium voorziene manier vindt om ervan te genieten en bij de club te horen.
Zulke lui kun je maar beter zo min mogelijk serieus nemen. Waarbij je uiteraard moet voorkomen er zelf een te worden, want ook in het meer mainstream gamen kom je ze echt overal tegen.
Heerlijk dit artikel, kan niet anders zeggen.
En dat zeg ik als iemand die nog nooit in de buurt is geweest van het einde van een FromSoftware game, maar ze wel allemaal gespeeld heeft.
Amen.
Dit was met Armored Core 6 ook, dat mensen Balteus te moeilijk vonden. Toen is ie goed generfed, dood zonde.