Het leukste aan gamejournalist zijn vind ik toch stiekem wel het recenseren van games. Hoge cijfers, lage cijfers, een leuk-voor-de-fans-7; ik heb ze allemaal uitgedeeld. Lang niet altijd kon het op jullie goedkeuring rekenen. En juist daar hield ik eigenlijk wel van. Bij Gamer hebben we namelijk altijd een eigen mening. Ik, maar jullie net zo goed.
Soms voelde het een beetje als een gladiatorengevecht. Alsof ik in de arena moest stappen, en dan moest vragen of iedereen wel entertainend is. Zeker bij de meer ‘high profile’ games als Astro Bot, Starfield, The Last of Us, Halo Infinite of deeltje zoveel binnen de Assassin’s Creed-serie weet ik bij voorbaat al dat mensen er iets van gaan vinden, ongeacht het cijfer dat ik uitdeel. Het cijfer is te hoog, te laag, of komt in ieder geval niet overeen met een ander medium of influencer naar keuze. De makkelijke oplossing zou zijn om heel braaf dicht tegen het Metacritic-gemiddelde aan te kruipen. Dan zit je altijd goed, toch?
Onderbouwkgevoelens
Nou, nee dus. Een cijfer zelf kan eigenlijk niet te hoog of te laag zijn, zolang je het maar onderbouwt. Het zou juist fout zijn als je blind achter de massa aanloopt. Dan kan ik mijn recensies net zo goed uitbesteden aan ChatGPT. Waarmee ik niet wil zeggen dat we bewust afwijkende cijfers uitdelen om te provoceren. Als recensent probeer je tot op zekere hoogte boven je eigen mening te staan en zo objectief mogelijk te kijken, maar uiteindelijk zijn we ook maar gewone stervelingen met een eigen onderbuik. Dat maakt ons juist uniek.
Recensenten zijn hooguit iets meer geoefend in het verantwoorden van die mening en kijken verder dan ‘ik vind dit leuk of stom’. Welke ontwerpkeuzes of technologische ontwikkelingen liggen aan iets ten grondslag? Wat is de reputatie van de ontwikkelaar en hoe waren de verwachtingen? En hoe doen andere games het? Je weegt het allemaal mee, maar daarmee is een recensie nog steeds geen absolute waarheid.
De menselijke maat
Daarom zijn jullie reacties zo waardevol. Jullie pikken uit een recensie waar je het wel of niet mee eens bent, reageren daarop, vullen aan met eigen ervaringen, of stellen juist verhelderende vragen. Reacties zijn daarmee een integraal onderdeel van een recensie. Iemand die een recensie leest op Gamer.nl en daarna doorscrollt naar jullie reacties, krijgt zo een completer beeld. Een Metacritic-gemiddelde is slechts een gemiddelde, een eenvoudige rekensom zonder nuances en zonder ruimte voor een persoonlijke touch. Er zit geen ziel en zaligheid in. Maar het één-tweetje tussen onze recensie en jullie reacties is menselijk en echt.
Al sinds 2012 schrijf ik voor Gamer.nl. In die dertien jaar ben ik als recensent bejubeld en verguisd. Over sommige reviews raakten we met zijn allen niet uitgepraat, op anderen reageerde misschien bijna niemand. En uiteraard moesten de moderators ook weleens ingrijpen. Het hoorde er allemaal bij. Dus bij dezen aan iedereen die niet weggemodereerd of gebanned is: dank voor de reacties. Waar je straks ook je recensies leest, bij PU.nl of elders, blijf reageren. Hou het netjes (de recensent is ook maar een mens!), maar blijf met elkaar in gesprek gaan over deze prachtige hobby. Samen waren zijn we Gamer.
🍓 Wil je een vrouw vinden voor één nacht? 😘 Kom op 👉 http://WWW.17X.FUN
Lars, bedankt voor je inzet. De schrijvers maken de site. Zolang de kern overgaat blijft een deel van de identiteit behouden.
Game on!
Thanks Lars voor al je mooie artikelen de afgelopen jaren. Ik ben wellicht een laatkomertje… ik check de website dagelijks sinds een jaar of 5/6 daarvoor wel eens sporadisch (nooit echt een reageerder geweest alleen als ik voelde dat ik moest reageren). Bij recensies is het mij ook wel eens vaak genoeg voor gekomen dat ik even geen tijd had om de recensie volledig te lezen dus dan direct door ging naar het cijfer, de plus en minpuntjes en vervolgens de reacties om te zien hoe anderen het ervaren. Ik blijf zeker bezoeken en hoop dat ik deze zelfde ervaring mag ervaren bij PU.
Volgens mij bezoek ik deze site sinds begin 2000. De altavista en startpagina tijd. Ik ben niet actief op de fora maar dit zit zo erg in mijn systeem, het is regelmatig de go to url om te checken of mijn internet verbinding werkt ;). Ik heb zelfs ergens een magazine in mijn huis. Er waren niet veel reacties bij de artikelen maar kon altijd genieten van de vaste gasten / fanboys ( zo iemand als coola was toch altijd mooi om te lezen).
De tijden van random op het internet op een website komen is echter voorbij. We zijn van surfen naar googlen gegaan, en gaan van googlen naar ai. Originele content word steeds lastiger om te vinden, en voor een site die afhankelijk is van ads en traffic gaat alles een stuk lastiger worden. YouTube / podcast of video is misschien de betere keuze. Bedankt voor alles, en succes allemaal!
Och je hebt hier zo gelijk in. Ik kon ook wel genieten van Coola hahaha.
@Monojaxx
De site blijft niet bestaan, de URL blijft bestaan. De site is straks die van PU, de site Gamer.nl houdt op te bestaan. Een site waar sommige bezoekers al meer dan 10 jaar komen. Waar sommige redacteuren al 18 jaar voor schrijven. Daarbij blijven niet alle redacteuren actief maar vertrekken sommigen (al dan niet gedwongen), dus ja; het einde van een tijdperk. Ik begrijp alle ‘dramatiek’ (zoals jij het noemt) wel.
Met alle respect Stif, maar voor mij is het gewoon een nieuwssite (die ik volgens mij ook al meer dan 10 jaar bezoek) zoals de vele nieuwssites die ik dagelijks bezoek. En dat ik straks mijn nieuws ga bekijken op PU (waar ik trouwens leuke herinneringen aan hebt in de tijd dat het nog een week/maandblad was!), is voor mij echt geen issue. Daargelaten dat ik het spijtig vind dat sommige redacteuren (gedwongen) vertrekken. Dat was mij even ontgaan. En jammer ook voor bezoekers die er wel bepaalde waarden aan hechten.
Met alle respect voor de redactie, de website en de lezers/volgers: ik vraag me oprecht af waarom de overgang naar PU.nl door sommigen als zo dramatisch wordt ervaren. Als ik sommige reacties lees, lijkt het alsof het einde van een tijdperk is aangebroken. Maar de site blijft bestaan, het nieuws blijft komen en – voor zover ik weet – blijft zelfs de vertrouwde redactie actief.
Ik bedoel dit absoluut niet denigrerend, maar ik vraag me af of ik misschien iets mis? Misschien zie ik de impact van deze verandering minder scherp dan anderen. Kan het zijn dat ik als lezer een wat luchtiger kijk heb op deze transitie dan degenen die hier al jarenlang intensief bij betrokken zijn?
We kunnen allemaal ruiken dat dit een strategie is om langzaam gamer uit te faseren. Het echte gamer.nl is wel voorbij
Misschien kun je het vergelijken met het verhuizen van je eigen huis naar het huis van iemand anders, om met diegene samen te wonen, omdat je een eigen huis niet meer kan betalen. Ook al lijkt het huis veel op de jouwe, heb je mooie afspraken gemaakt over het samenwonen en zie je uit naar de verhuizing, toch is het een hele verandering, zul je je oude huis vooral in het begin wellicht wel missen en moet je je weer opnieuw settelen en helemaal thuis gaan voelen.
Daarbij gaan ook niet alle redacteurs en medewerkers mee. Sommigen moeten noodgedwongen ander werk zoeken en dat heeft natuurlijk de meeste impact, kan ik me zo voorstellen.
@MonoJack: Je hoeft geen helderziende te zijn om te begrijpen dat dit het begin van het einde is…
@MonoJaxx: Ik begrijp je denkwijze vanuit de rol van een bezoeker wel. Onder de streep gaat er voor GNL-bezoekers hopelijk inderdaad zo weinig mogelijk veranderen. De nieuwsvoorziening blijft gelijk (waar ik mijn uiterste best voor ga doen) en zelfs het design van het nieuwe PU lijkt als twee druppels water op het huidige GNL (en er is een toggle waarmee je de Gamer skin krijgt). De content op het gebied van artikelen/reviews gaat wel iets veranderen – ik denk dat we ergens in het midden van de wat lossere PU-stijl en de zakelijkere GNL-stijl komen. Althans, zo zie ik het voor mij als freelancer.
Toch is het gevoelsmatig natuurlijk een flinke omschakeling. GNL bestaat al sinds 1999, en dat merk verdwijnt gewoon. Zoals anderen al aangeven, sommigen van ons hebben letterlijk decennia alles gegeven voor de website, dus logischerwijs voelt het dan een onderdeel van onze identiteit, en die gaat deels verloren. Daar gaan we mee om op de enige manier waarmee we met zoveel in het leven doen: door er over te schrijven, bijvoorbeeld via dit soort fijne columns.
Monojax,
Nou probeer het zo te zien.
Jij bent samen met een maat die een eigen bedrijf heeft ingesprongen als medewerker en je hebt al 18 jaar alles gegeven, mooi groep mensen binnengehaald en dan besluit jou baas/maat om te fuseren, vanaf dat moment ga je verplicht naar een ander pand waar je ineens met allemaal andere mensen moet samen werken en de helft of meer van je collega’s niet mee gaan/mogen.
Dan kun je mij niet wijsmaken dat jou dat niks doet, en jou klanten het ook niet jammer vinden dat je van een leuke standalone naar een samenwerking met een ander bedrijf gaat.
Er verdwijnt een identiteit waar je je ziel en zaligheid in gegeven hebt om juist die identiteit te maken, juist om niet te zijn als de andere grote bedrijven die vlakbij jou zitten. En dan wordt je gedwqongen dat te worden wat je altijd juist anders wilde doen.
Zo zie ik het hoe deze site aangaat, gedwongen identiteit opgeven omdat de baas/uitgever dat wil. Die ziet mogelijk maar 1 ding: 2 sites die allebei games bespreken.
En die denkt, dat kan beter 1 site zijn.
Maar daarmee wordt langs de lijn vergeten dat het niet zwart wit 2 sites zijn die hetzelfde doen.
Maar je hoeft ook geen geleerd te zijn om te snappen dat dit mensen op zijn minst emotioneel en geraakt voelen neem ik aan.
Zelfs als gewone bezoeker kun je toch wel inzien dat een plek waar jaren lang mensen hu best doen de beste en gezelligste te zijn het hard aankomt als er geen geld is om dat te behouden en je verplicht mee moet met ‘de andere’.