Zes jaar geleden liet Capcom een cryptische trailer zien met een astronaut, een blond meisje en een holografische kat in een verlaten New York. Niemand begreep er iets van. Nu het eindresultaat er ligt, blijkt dat ze gewoon een hele goeie game aan het maken waren.
Pragmata werd aangekondigd samen met de PS5 in 2020, zou in 2022 verschijnen, schoof door naar 2023, en verdween vervolgens geruisloos van de radar. Het soort ontwikkeltraject waar je normaal nerveus van wordt. Maar Capcom zit in een fase waarin ze blijkbaar niet meer kunnen falen, en Pragmata vormt daarop geen uitzondering. Sterker nog: het is misschien wel hun beste nieuwe IP sinds Dragon’s Dogma.
Je speelt Hugh Williams, een technicus die met een klein team naar een maanbasis wordt gestuurd nadat het contact is weggevallen. Spoiler: iedereen is dood of weg, de robots zijn vijandig, en de boord-AI met de subtiele naam IDUS heeft duidelijk te lang naar HAL 9000 gekeken. Hugh wordt al snel gered door Diana, een androïde in de vorm van een meisje van een jaar of zeven, die zichzelf een “Pragmata” noemt. Zij kan hacken. Hij kan schieten. Samen moeten ze zien thuis te komen.
PAPA ASTRONAUT
De kern van het verhaal draait om de band tussen Hugh en Diana, en gelukkig werkt die. Diana is nieuwsgierig, vrolijk en soms ontwapenend naïef over hoe de wereld in elkaar zit. Hugh is een aardige vent, weesjongen, beetje eenzaam, het type dat zonder morren de vaderrol oppakt als de situatie daarom vraagt. Het is een dynamiek die je kent van The Last of Us, God of War en nog twintig andere games, maar Pragmata trekt het net wat lichter. Minder trauma, meer warmte.
Wat ik wel jammer vind: Hugh en Diana zijn binnen vijf minuten beste vrienden. Hij zegt letterlijk aan het begin dat hij niet van kinderen houdt en robots niet vertrouwt, om vervolgens in de volgende scène compleet om te slaan. Een beetje wrijving aan het begin had de relatie geloofwaardiger gemaakt. Maar goed, als je eenmaal voorbij die hobbel bent, werkt het. Diana die probeert te begrijpen wat een strand is, of die tekeningen voor Hugh maakt van hun avonturen, dat soort details tilt het boven de gemiddelde shooter-met-een-kind uit.
Het grotere verhaal over de Delphi Corporation, hun wondermateriaal Lunafilament waarmee je alles kunt 3D-printen, en de ethische implicaties van AI die te ver gaat, is prima achtergrondmateriaal. Maar verwacht geen diepzinnig sciencefiction-epos. Het is meer Armageddon dan Blade Runner.
TWEE DINGEN TEGELIJK
Hier wordt het interessant. Pragmata is een third-person shooter waarin je gelijktijdig schiet én hackt, en dat klinkt ingewikkelder dan het is. Richt je op een vijand, dan verschijnt er een raster op het scherm. Met de face buttons navigeer je Diana’s cursor naar een groen eindpunt, terwijl je ondertussen met Hugh blijft bewegen, ontwijken en schieten. Raak je een rood veld, dan begint de hack opnieuw.
De eerste twee uur voelde ik me een labrador die tegelijk een bal en een frisbee probeert te vangen. Maar dan klikt het. Na een tijdje hack je op de automatische piloot terwijl je vijanden ontwijkt, en wordt het bijna een soort ritme-game. Capcom heeft dit briljant opgebouwd: je begint simpel, en tegen het einde jongleer je tussen multi-hacks, verwarrings-nodes die vijanden op elkaar laten schieten, en speciale aanvallen die vijanden laten oververhitten. Het systeem blijft groeien tot aan de aftiteling.
Hugh krijgt gaandeweg een flink arsenaal. Mijn favorieten: de Shockwave Gun, een ruimte-shotgun die vijanden letterlijk wegblaast, en de Decoy Generator waarmee je een hologram neerzet als afleidingsmanoeuvre. Elk wapen heeft een eigen rol en je kunt ze onafhankelijk upgraden. De munitie van je bijwapens is beperkt, wat je dwingt om tactisch na te denken in plaats van alles leeg te pompen op de eerste de beste robot.
GEZELLIG OP DE MAAN
Tussen missies door keer je terug naar de Shelter, een soort veilige thuisbasis die groeit naarmate je vordert. Je kunt er wapens upgraden, Diana cadeautjes geven in de vorm van digitale herinneringen aan de aarde, trainingssimulaties doen die verdacht veel lijken op de VR-missies uit Metal Gear Solid, en zelfs verstoppertje spelen met je androïde-vriendinnetje. Er is een robot genaamd Cabin die een bingokaart beheert waarmee je outfits en extra’s vrijspeelt. Het is absurd, het is schattig, en het werkt.
De levels zelf zijn lineair maar goed ontworpen, met genoeg geheimen om je af en toe van het pad te lokken. De namaak-New York die de defecte AI heeft uitgeprint, is een hoogtepunt. Reclames die ondersteboven hangen, auto’s die verticaal in muren steken, onafgebouwde wolkenkrabbers. Het is AI-slop als leveldesign, en het is prachtig ongemakkelijk.
MAANSTOF
Is alles perfect? Nee. De bossgevechten zijn teleurstellend. Ze zijn niet slecht, maar voor een game met zo’n inventief vechtsysteem had ik meer verwacht dan “grotere robot, meer levenspunten.” Op één na maakten ze weinig indruk. De camera kan in krappe ruimtes ook onhandig worden als meerdere vijanden tegelijk op je afkomen, precies het moment waarop je het hackraster het hardst nodig hebt. En het verhaal, hoe sympathiek ook, durft nooit echt diep te gaan op z’n eigen thema’s.
De technische kant is daarentegen vlekkeloos. RE Engine doet weer wat het moet doen: de game ziet er fantastisch uit, draait soepel op de standaard PS5 met een stabiele 60fps, en de installatie is slechts 33 GB. De DualSense-functies zijn subtiel maar effectief, met weerstand op de triggers bij geladen wapens en haptische feedback tijdens hacks. De soundtrack is functioneel zonder op te vallen, maar de voice acting, vooral van Diana, is uitstekend.
Ik was in zo’n tien tot twaalf uur door het hoofdverhaal, maar er is genoeg reden om terug te keren. New Game Plus, een hogere moeilijkheidsgraad, een extra gebied dat vrijkomt na de aftiteling, en een stapel trainingssimulaties die ik nog niet allemaal heb afgerond. Voor een game die weet wanneer hij klaar is, zit er verrassend veel vlees aan het bot.
TERUG NAAR AARDE
Pragmata is Capcom op z’n best: zelfverzekerd, compact en met een mechaniek die je nergens anders vindt. De band tussen Hugh en Diana draagt het geheel, het hacksysteem is verslavend zodra het klikt, en de game heeft het fatsoen om op te houden voordat je er genoeg van krijgt. De bossgevechten hadden beter gekund en het verhaal durft niet altijd zo diep te gaan als het zou kunnen, maar dat zijn vlekjes op een verder uitstekend pakket. In een tijdperk waarin elke grote uitgever op safe speelt met deel zeven van een bestaand merk, verdient Capcom een staande ovatie voor het feit dat ze dit überhaupt gemaakt hebben. En dan is het ook nog goed. Koop dit, zodat ze een reden hebben om een vervolg te maken.
Pragmata is vanaf 17 april beschikbaar op PS5, Xbox Series X|S, Nintendo Switch 2 en pc
