Dertig jaar geleden kwam de allereerste PlayStation uit. Het resulteerde uiteindelijk in dertig jaar aan spelcomputers en handhelds, DualShock-, Sense- en Move-controllers en natuurlijk games. Héél veel games. Van origine was ik altijd een trouwe aanhanger van Nintendo, maar door de jaren heen kregen Sony’s consoles een steeds belangrijkere rol in mijn leven. Ik zou ze nu niet meer kunnen wegdenken uit mijn passie voor het medium.
De verdeling op het schoolplein is begin jaren negentig oersimpel: er zijn kinderen die een NES of Super NES thuis hebben staan en kids met een Mega Drive. Ik behoor tot die eerste groep, en hoewel sommigen uit mijn vriendengroep trots met de Sega-vlag zwaaien, vind ik dat bedrijf maar mysterieus – haast exotisch. Wanneer ik bij zo’n vriend thuis kom spelen, wordt het stoere Altered Beast, het pijlsnelle Sonic the Hedgehog of het bikkelharde Shinobi opgestart. De felle kleuren en vooral hoogwaardige muziek maken de nodige indruk op mij, maar toch hou ik het bij mijn trouwe ‘Nintendo’. Als basisscholier heb je nu eenmaal niet veel liquide middelen tot je beschikking.
Do not underestimate the power of PlayStation
In 1995 ben ik elf en sta ik aan de vooravond van mijn pubertijd. Ik geniet nog met volle teugen van de Super NES – de Donkey Kong Country-spellen geven de console een tweede leven – maar lees in de Power Unlimited ook over twee nieuwe consoles die ons koude kikkerlandje aandoen. De Sega Saturn en Sony PlayStation trekken meteen mijn aandacht dankzij het opvallend volwassen gameaanbod en spellen met flitsende ‘FMV’-filmpjes. Met Sinterklaas in aantocht overweeg ik welke van de twee ik aan mijn ouders – sorry, goedheiligman – zal vragen. Is het dan eindelijk tijd om mezelf een ‘Sega’ toe te eigenen, of ga ik toch voor het nog onbewezen PlayStation?
Uiteindelijk is het Sony’s platte, grijze spelcomputer die onder de televisie prijkt. Ik herinner de unieke geur van de console en de bijbehorende controller nog als de dag van gisteren: alsof elektriciteit in een parfumflesje is gegoten. Het apparaat wordt aangezet en een intense, opwellende brom vult de woonkamer, gevolgd door enkele tintelende geluiden die in mijn hoofd worden gevisualiseerd als glinsterende sterren aan de hemel. De PlayStation doet mij in alles denken aan een premium product – inclusief de prijs, die mijn ouders meermaals verbaasd hebben herhaald.
Als een onbetwiste Nintendo-fan is de eerste game die ik er op speel natuurlijk een platformer: Ubisofts Rayman betovert mij met zijn schitterende audiovisele presentatie. De moeilijkheidsgraad blijkt wel erg hoog te liggen, en dus ben ik uiteindelijk tot diep in de zomer van 1996 bezig om mij een weg door de uitdagende levels heen te worstelen. Aangezien ik het hele concept van ‘memory cards’ op dat moment nog niet begrijp, schrijf ik na elke speelsessie een ellenlange letter- en cijfercombinatie op een vel papier om de volgende dag verder te kunnen spelen. Ik moet wel honderden van die vellen vol hebben gekalkt.
Ontelbaar avonturen
Hoewel ik op mijn verjaardag in de zomer van 1997 terugkeer naar Nintendo voor het 3D-avontuur van Super Mario 64, blijft de PlayStation in de jaren die volgen gretig aftrek vinden in huize Musters. Ik schrik me het apelazerus door een stel bloedhonden in Resident Evil, verken mysterieuze locaties met een ietwat houterig besturende heldin in Tomb Raider, knok tegen vrienden tot mijn vingers ervan tintelen in Tekken 2 en 3 en beleef het ultieme spionnenavontuur in Metal Gear Solid. Tony Hawk’s Pro Skater luidt met zijn weergaloze soundtrack mijn punkfase in, Naughty Dog bewijst met Crash Bandicoot dat Nintendo geen patent heeft op 3D-platformers en Driver geeft mij een voorproefje van een nieuw subgenre dat een generatie later mainstream wordt gemaakt door Rockstar.
En zo worden belangrijke momenten uit de rest van mijn leven continue geaccentueerd door nieuwe PlayStation-consoles en games. De dag nadat ik een PlayStation 2 in huis haal bijvoorbeeld, beland ik met een keelabces in het ziekenhuis. Een bijkomend voordeel is wel dat ik vanuit mijn ziekenhuisbed Jak & Daxter compleet uit kan spelen. De hierboven aangehaalde openwereldgame van Rockstar – Grand Theft Auto 3 om precies te zijn – speel ik samen met mijn eerste vriendinnetje. Telkens wanneer een van ons wordt doodgeschoten of opgepakt, wordt de controller doorgegeven en is het aan de ander om zoveel mogelijk chaos te creëren in Liberty City. En ik kan niet anders dan mijn gevoelens over kunstwerken als Ico en Shadow of the Colossus uiten via geschreven woorden op internet, waardoor ik mij besef dat ik dit misschien wel de rest van mijn leven wil blijven doen.
Ook op de PlayStation 3, 4 en 5 heb ik ontelbare avonturen beleefd die mij voor altijd bij zullen blijven. De emotionele impact die de The Last of Us-games op mij hadden is nog altijd onovertroffen door andere games, terwijl Elden Ring de gamer in mij die graag uitgedaagd wordt weer heeft gewekt. PlayStation-consoles hebben mij in al die jaren naar talloze fantasievolle locaties gebracht en met een ontelbare hoeveelheid intrigerende personages kennis laten maken. Sony staat voor mij simpelweg garant voor een hoogwaardige game-ervaring.
Hoewel ik mij gedurende al die tijd nog als ‘Nintendo-fan’ ben blijven zien, kan ik wel stellen dat ik inmiddels net zo goed een PlayStation-fan ben. Ik ben immers driekwart van mijn leven onafscheidelijk geweest van het merk. Ondanks dat Sony – zoals elk bedrijf – met de nodige uitdagingen worstelt, twijfel ik geen moment dat ik de rest van mijn leven ook een DualShock-, DualSense- of Dualnogwat-controller in mijn handen blijf houden. Gefeliciteerd met het jubileum, PlayStation. Op naar de volgende dertig jaar!
Mooi stuk. Mijn ouders wilden geen console onder de tv dus moest ik het doen met handhelds. Pas in 1997 had ik (op mijjn 14de) een tv op mijn kamer en toen kwam natuurlijk meteen de Playstation erin.
Geweldige herinneringen aan! Maar ook 1 mindere: ik speelde al jaren graag bij vrienden Street fighter 2 op hun Super Nintendo. Had ik eindelijk mijn eigen super krachtige console, maar geen Street fighter 2! Ik kocht zelfs uit wanhoop Street fighter the movie the game :’)
Herkenbaar. Ik heb tot mijn 15 jaar ook geen console gehad, mijn vader was daar radicaal tegen. Te gewelddadige games en hij had een bepaald vooroordeel t.o.v. deze vorm van entertainment.
Tot op het moment dat ik de Gameboy Advance en de PSP stiekem kon aanschaffen, toen is de hobby echt gaan groeien. Ik weet nog heel goed dat ik in onze lokale supermarkt de PSP-bundel zag staan met Vice City Stories als toegevoegde game. Na een goede examenperiode kreeg ik deze van mijn moeder, als gevolg van mijn inzet en het halen van goede schoolresultaten. Ik heb toen heel de zomer tot middernacht zitten vertoeven in virtueel 1980’s Miami. Wat een leuke tijd.
Daarna kocht ik de PlayStation 3 op mijn 19de. Samen met mijn beste vriend naar de Game Mania om dan ineens alle games die ik een aantal jaren bij hem thuis mee speelde aan te schaffen. Eindelijk had ik een volwaardige spelconsole voor mijzelf. Games als Red Dead Redemption, Assassin’s Creed II, God of War III, Resistance en GTA IV waren eindelijk in mijn eigen bezit. Mijn geluk kon niet op, want ik wou deze games toen al enkele jaren spelen. Uiteindelijk kwam Skyrim op de markt en was ik helemaal opgezogen in deze fantastische game. Het ultieme escapisme voor een Lord of the Rings fanaat.
Nu ben ik aanstaande zaterdag 32 jaar oud, en heb ik momenteel elke mogelijke next-gen console van Sony in huis, waaronder nu ook de PlayStation 5 Pro. Ook de XBox Series X, de Nintendo Switch OLED, de Steam Deck en een gaming PC zijn onderdeel van deze consoleverzameling. Te veel keuze, te verwend. Wellicht omdat ik nu alles mag omwille van mijn leeftijd. Een explosie in de expansie van mijn hobby omdat het vroeger wellicht niet mocht.
Ook mijn vader is bijgedraaid i.v.m. zijn visie op videogames. Onlangs liet ik hem meekijken naar Red Dead Redemption II en Flight Simulator en hij wist niet wat hij zag. Het leek levensecht voor hem. Echt een superleuk en onvergetelijk momentje. Ik kan niet wachten om hem GTA VI te laten zien wanneer deze game uitkomt. Ik zal uiteraard best niemand omver rijden of neerknallen, haha!
Het aardige is is dat Playstation aanvankelijk ook door zowel Nintendo als Sony gemaakt zou worden. Maar door geruzie ging Sony solo ermee verder en kwam Nintendo uiteindelijk met de Nintendo 64. En nu nog zie je eigenlijk dat beiden nog steeds vasthouden aan eigen consoles met grote, exclusieve (first party) games, terwijl Microsoft in feite haar XBox zo irrelevant mogelijk probeert te maken.
Zelf ben ik opgegroeid met de Sega Master System (ja, die was er ook nog) en de Megadrive. Daarna vooral op de PC gegamed en nu heb ik een Switch. Want Nintendo blijft toch Nintendo.
Altijd erg leuk om door iemands historie te lezen wat betreft games. Die van mij is vooral begonnen bij SNES en met name Aladdin en Super Mario World.
Samen met mijn broer en stiekem mijn pa de Playstation ook onder boom gevonden. Ineens speelde ik geen Aladdin meer, maar heb ik alles op alles gezet on de Crash Bandicoot en Spyro games volledig uit te spelen.
Helaas weet ik niet meer exact wat er bij ons eerder in huis stond. Een, voor die tijd, goede PC of de PS2 (deze laatste stond ook onder de boom). PC gamen begon zowel mij als mijn broer toch net wat meer te boeien, zeker toen we met een inbelverbinding online konden en mochten spelen.
Vanwege de jonge leeftijden en interesse zijn wij destijds op Clanbase een van de beste spelers geworden in MoH:AA (medal of honor) en de eerste Red Faction. Deze trend heeft zich tot en met CoD4 doorgezet.
Buiten dat werden vooral Tony Hawk, GTA, Jak & Daxtar en God of War op de PS2 gespeeld. Mijn broer had in de loop der tijd zijn eigen PS2 gekocht, dat slim model. Hij is wat ouder en had een leuke bijbaan in, jawel, een gameshop.
Vanaf de PS3 werd alles zelf gekocht, omdat ik als gamer het toch wilde hebben voor die exclusieve titels. Dit is overigens nog steeds zo. Nintendo een beetje hetzelfde verhaal, maar toch betrap ik mijzelf dat ik daar vrij weinig games voor koop.
Volgens mij hebben alle bezoekers hier op Gamer ongeveer dezelfde leeftijd… 🙂
Bij mij is het ook begonnen met de NES en daarna de SNES. Sega heeft mij nooit zo getrokken. Bij ons op school leefde dat overigens niet zo. Ik ken maar 1 iemand (waarmee ik speelde) die een megadrive had.
Vooral de PS1 tijd heb ik wel dezelfde gevoelens bij met Driver, Tony Hawk, Crash etc. De PS2 heb ik ook nog veel gespeeld, maar na de PS3 die ik pas laat kocht ben ik toch gestopt met PlayStation kopen.
Van Nintendo daarentegen koop ik nog steeds trouw elke keer de nieuwste consoles!
En buiten dat ben ik ook wel een pc-gamer waarmee je tegenwoordig de luxe hebt om ook bijna alle PlayStation games te kunnen spelen!
Mooi stukje. Ook wel deels herkenbaar. Denk dat we ongeveer dezelfde leeftijd hebben. Bij ons op de basisschool was het ook of Nintendo of Sega. Om de hoek woonden zelfs twee jongens ( broers van elkaar) waarvan de één alles van Pepsi spaarde en een Sega had en de ander alles van Coca Cola spaarde en een SNES had.
Zelf had ik eerst een NES, daarna een 16 Bit Megadrive en toen een PSone. Ik denk dat het in die tijd vooral m’n ouders waren die op basis van de prijs (goedkoopste) een console kochten. Tussendoor hadden we ook nog een of andere console die op een SNES leek met een aantal geïnstalleerde games die ook NES games accepteerde. De PSone was uiteraard omgebouwd en bij ons in t stadje was een of andere gast die die spellen verkocht voor 20 gulden. Die kwam altijd heel vakkundig langs met geprinte boekjes waar z’n aanbod in stond.
De herinneringen en nostalgie die ik voor PlayStation voel komen vooral uit de PSone periode. Toen speelden we gewoon met vrienden een tomb raider uit (om beurten een stukkie) of een Metal Gear Solid. Dat samen herinneringen maken is een beetje gestopt bij mij na de Gamecubeperiode. Toen werd iedereen wat ouder en werden andere dingen belangrijker. Daarom zijn al mn andere herinneringen aan Playstation wat minder belangrijk eb vooral individueel.