De release van roguelike Returnal deed vorige week aardig wat stof opwaaien. Zelfs na een grote update op dag één, die wat van de scherpe randjes eraf haalde, blijft Housemarque’s nieuwste game behoorlijk pittig. En dus laaide de discussie rondom moeilijkheidsgraden weer eens op. Althans… mag het nog een discussie heten wanneer er een goede mening is en een foute?
De hoeveelheid aandacht voor Returnal komt niet uit de lucht vallen. Het spel lanceerde in een luwte. Er komen dit jaar sowieso niet zoveel grote games uit, maar een nog kleiner deel daarvan verschijnt exclusief voor de nieuwe generatie spelcomputers. Voor PlayStation 5-bezitters is Returnal daarom de facto dé PS5-game van het moment. Daardoor spreekt het spel ineens een grotere en vooral bredere doelgroep aan. Niet al die mensen zitten te wachten op zo’n meedogenloze moeilijkheidsgraad.
Returnal policy
Dat vermoeden wordt bevestigd als je de comments doorspit onder talrijke speelsessies en tipvideo’s op YouTube. Nu moet je daar nooit te veel gewicht aan hangen, maar toch zijn al die verbaasde en soms zelfs verbouwereerde reacties veelzeggend. Returnal is bovengemiddeld moeilijk en dat schrikt sommige mensen dusdanig af dat ze de game niet meer verder willen spelen, of niet eens durven te kopen.
Ook in reviews kwam de pittige moeilijkheidsgraad regelmatig ter sprake, zo ook in de mijne. Hierin pleitte ik al voor een beter savesysteem, zodat spelers niet aangewezen zijn op de rustmodus van de PS5 om hun voortgang in het spel te bewaren. Er mogen van mij nog wel meer toegankelijkheidsopties toegevoegd worden, want Returnal sluit met zijn huidige opzet best een hoop mensen uit.
Beerput
Als je het onderwerp moeilijkheidsgraad aansnijdt, weet je dat je een beerput opentrekt. Het zal niet lang duren of er verschijnt onder deze column een reactie van iemand die zegt dat een game als Returnal bedoeld is om moeilijk te zijn. Dat dit onlosmakelijk verbonden is met de lol die je aan zo’n spel beleeft. Dat een lagere moeilijkheidsgraad die zorgvuldig gecreëerde uitdaging om zeep helpt – en daarmee ook het spelplezier verpest.
Tegen die persoon wil ik graag het volgende zeggen: je mening klopt van geen kanten. Als je oprecht denkt dat verschillende (en daarmee ook lagere) moeilijkheidsgraden de uitdaging uit een spel halen, dan vraag ik me af of je het principe van uitdaging wel begrijpt. Besef dat moeilijk of makkelijk subjectieve begrippen zijn.
Ik heb overigens niets tegen spellen die bewust uitdagend zijn of daar zelfs hun speerpunt van maken. Integendeel: ik zweer bij de vaak meedogenloze gameplay van een Dark Souls, Bloodborne of Sekiro. En ik kan niet wachten om ook door Elden Ring weer genadeloos afgestraft te worden. Maar dat ben ík.
Precies goed genoeg
Mijn speelvaardigheden sluiten aardig aan bij wat er nodig is om dit soort games tot de aftiteling uit te zingen. Voor mij is de uitdaging dus precies goed. Een hoop andere mensen staan voor een veel moeilijkere opgave. Dat kan toch niet de bedoeling zijn. Het idee van dit soort games is juist dat spelers collectief tegen dezelfde uitdagingen aanlopen en moeten leren om die te overwinnen. Dat werkt alleen als die uitdaging is afgesteld op hoe ‘goed’ je bent in gamen.
Anders gezegd: spellen als Returnal of Sekiro hebben wel degelijk verschillende moeilijkheidsgraden. Je ziet ze alleen niet. Voor de doorgewinterde gamer staan deze games op ‘hard’, voor minder ervaren spelers al op ‘very hard’. Mensen die om wat voor reden dan ook niet in staat zijn om razendsnel verschillende knoppen in te drukken, op precies de goede momenten en in de juiste volgorde, spelen standaard op ’impossible’. Kom dus niet aanzetten met de notie dat dit soort uitdagende spellen verpest zouden worden door de toevoeging van moeilijkheidsgraden. Dat zeg je alleen maar omdat de hoeveelheid uitdaging voor jou toevallig wel prettig is.
Doe niet zo moeilijk
Dat brengt me terug bij mijn punt: tegen de toevoeging zijn van moeilijkheidsgraden of andere opties die een spel toegankelijker maken, is echt zeldzaam elitair.
Toegegeven: ergens snap ik de weerstand wel. Het kan erg aanlokkelijk zijn om de moeilijkheidsgraad terug te schroeven als het even niet wil lukken. Het overwinnen van een ogenschijnlijk onmogelijke uitdaging komt met een zekere ontlading. Die krijg je mogelijk niet als je de moeilijkheidsgraad van de game voor die tijd al handmatig naar beneden hebt bijgesteld. Maar bedenk goed wat voor persoon je bent als je liever miljoenen mensen het plezier van een game ontzegt, dan dat je geconfronteerd wordt met de optie om het eventueel makkelijker voor jezelf te maken. Een optie die je niet eens hoeft te selecteren.
Wees beter
Als je zo per se zo wilt zijn, dan weet ik het ook niet meer. Ik vind het nogal makkelijk gedacht. Doe beter je best. Daag jezelf eens uit om verder te denken dan je eigen belevingswereld. Uitdaging is subjectief. Verschillende moeilijkheidsgraden en andere toegankelijkheidsopties zorgen er juist voor dat meer mensen hun sweet spot kunnen vinden. Als jij de jouwe hebt gevonden: gefeliciteerd, geniet ervan! Maar sta het spelplezier van anderen niet in de weg.
Elke zaterdag verschijnt er een column op Gamer.nl die (meestal) ingaat op actuele gebeurtenissen.
Deze tekst heeft duidelijk een heleboel losgemaakt en ik denk dat er een heleboel hele sterke punten zijn gemaakt die tegen het idee van meneer Vroegrijk ingaan. Nu ben ik eigenlijk wel benieuwd wat Vroegrijk hier zelf allemaal op te zeggen heeft. Het voelt niet helemaal eerlijk om een column zo scherp als deze te publiceren, en vervolgens je handen ervan af te trekken. Kom maar op met die follow-up!
De moeilijkheidsgraad van deze column was blijkbaar best hoog voor een hoop mensen. Ik vond hem zelf nogal gemakkelijk en zeer vermakelijk 🙂
Misschien had er wel een ‘easy’ optie bij moeten zitten om hem wat eenvoudiger te maken om te lezen, zeker voor degenen die nogal moeite hebben om met tussen de lijnen door te lezen.
Wat een snobistische column dit. Mij doet het overkomen als kijk eens hoe goed ik wel niet ben.
Een moeilijkheidsgraad heeft mij nooit teruggedeinsd om een game niet te spelen of kopen. Wat wel het breekpunt is van deze game en waarom hij niet voor mij is:
Een run kan gewoon 10 uur aaneengesloten duren en die tijd heb ik gewoon niet.
Daarbij moeilijkheidsgraad staat meestal tegenover niet dat de vijand opeens van AI veranderd, en komt gewoon meer DMG op je af, of je hebt minder armour. Of de hoofdbaas heeft opeens een you die mode, en dan nog liefst instant.
Wow wat hebben de mensen hier lange tenen zeg! Een hoop elitair en snobistisch gedrag, blijkbaar raakt de auteur van deze column een gevoelige snaar 😂
Deze gebruiker is verwijderd
Ik moet heel eerlijk zeggen: er is zelden een artikel op gamer.nl waar mijn nekharen zo erg van overeind gaan staan als bij deze column. En ik ga mijn tijd nemen om uit te leggen waarom.
Allereerst staat de hele ’toon’ van het artikel mij niet aan. De reden hiervoor is dat je met de uitspraak “Tegen die persoon wil ik graag het volgende zeggen: je mening klopt van geen kanten.” eigenlijk zegt: de mensen die deze mening hebben lullen uit hun nek en wat ik hier vertel is complete waarheid.
Tuurlijk mag je de mening hebben dat een difficulty setting in games de ervaring niet verpest, maar de mensen die deze mening niet met jou delen spreken niet ineens totale onzin. Bovendien geef je de mensen die deze mening inderdaad daadwerkelijk hebben niet of nauwelijks de kans om deze te delen, omdat je deze bij voorbaat al onderuit haalt.
Een mening is een mening. Om te zeggen dat een mening niet ‘klopt’ betekent dat je een mening benadert als een feit.
Daarnaast ben ik inderdaad een van de personen die denkt dat bepaalde games niet per se voor ‘iedereen’ hoeven te zijn. Het is wel degelijk een feit dat een game is gebouwd om de difficulty heen; dat is geen mening. Als voorbeeld neem ik de games van From Software: Miyazaki heeft in meerdere interviews verteld dat hij zijn games nooit heeft gemaakt om de difficulty, maar dat de difficulty in zijn perceptie bijdraagt aan de world building en de immersie. Het geeft (volgens hem) een realistischer beeld van hoe zo’n wereld daadwerkelijk in elkaar zou zitten. Enemies kunnen jou in 3 klappen dood krijgen, maar door het spel slim en goed te spelen kan jij in principe elke uitdaging aan.
Niet iedere game hoeft altijd maar voor iedereen te zijn toch? Als ik Resident Evil te eng vind, moet ik dan gaan zeuren dat ze een ‘minder enge’ setting moeten toevoegen? Of is het dan gewoon niet de game voor mij? Ik denk het laatste.
Een heel ander voorbeeld uit het dagelijkse leven: als men een nieuwe baan heeft gevonden, en men merkt dat het op het begin een behoorlijk uitdagende job is; moet jouw werkgever jouw functie dan op jou gaan aanpassen, of moet jij meer doorzettingsvermogen en inzet tonen? Als de baan na jouw hoeveelheid doorzettingsvermogen en inzet nog steeds te moeilijk blijkt te zijn, is de baan misschien niet voor jou.
Ik denk (lees: mening) niet dat een developer met een hoge difficulty het plezier van veel gamers ontzegt; als het inderdaad het design van de game is, denk ik dat zij precies de juiste snaar raken bij hun DOELGROEP. Zo werkt het bij bedrijven; elk product heeft zijn eigen doelgroep. De doelgroep van de From Software games en ogenschijnlijk Returnal is blijkbaar gamers die van een aardige uitdaging houden. Net zoals dat de Resident Evil en Outlast games voor weer een andere (horror) doelgroep is. Er is een reden waarom moeilijke games inmiddels hun eigen sub-genre hebben ontwikkeld.
Net zoals de lezers van jouw column, waaronder mensen die inderdaad denken dat een difficulty in game design kan horen, niet de doelgroep is van dit column. Met de simpele dat je hen niet de ruimte gunt om zich te ventileren.
Bovendien: vroeger, toen internet nog niet zo groot was, moest je vaak ook zelf uitzoeken bij moeilijke games (denk aan oude NES games) hoe je die uitdagingen kon overwinnen. Nu kan je veelal informatie vinden op internet. De moderne moeilijkere games zorgen er voor dat je zoveel tips en tricks kan opzoeken als je wil; je moet nog altijd zelf de skills hebben om die obstakels te overwinnen. Hoe vaak vonden wij vroeger op de oude consoles games wel niet veel te moeilijk? Hebben wij toen ook gezeurd over een difficulty setting? Of wisten wij gewoon niet beter?
Val jij niet binnen de doelgroep van deze moeilijke games? Niks mis mee toch? Er zijn genoeg alternatieven.
Jeez, wat een ruk artikel. De schrijver vind zichzelf nogal een alwetende. Even los van mijn mening over moeilijkheidsgraden vind ik dat als je een podium krijgt je daar geen misbruik van moet maken. Daarbij moet je al helemaal geen opmerkingen plaatsen als “Dat kan toch niet de bedoeling zijn”. Dan haal je je artikel zo hard onderuit.
Dit is gewoon gruwelijk hard je eigen mening verkondigen en iedereen die anders denkt voor gek verklaren omdat ze in de ogen van de schrijver niet verder kunnen denken 😐 goed bezig joh..
Naar mijn idee heb je er gewoon niks, nada, nul over te zeggen.. jammer dat je vrouw of vriendin het niet kan spelen omdat ze geen 15 jaar als nerd op dr kamer game mechsnics eigen heeft gemaakt.. fijn dat jij dat wel hebt gedaan en geniet van de moeilijkste uitdagingen.. een game is iemand (of een team) z’n creatie en dat kun je kopen of niet. Je hebt 0 recht op meer. Wees blij dat het gemaakt wordt.
@Pinopokie is een column niet per definitie gruwelijk hard je eigen mening verkondigen? Volgens mij heeft de column tot heel veel discussie geleid en is hij alleen daarom al zeer geslaagd.
Verder heeft inderdaad niemand wat te zeggen over wat Housemarque maakt. Maar waarom zou je daar niets van mogen vínden?!
@Michael-Raymond-Clayton heb je gelijk in, maar doe het dan zonder de mening van anderen onderuit te halen.
+
De manier waarop dit geschreven is is doet mij vraagtekens zetten bij of dit is om discussie uit te lokken. Er staat zelfs in de inleiding:
En dus laaide de discussie rondom moeilijkheidsgraden weer eens op. Althans… mag het nog een discussie heten wanneer er een goede mening is en een foute?
Er staat een vraagteken achter die zin, maar ik krijg kriebels bij de vraag
@Pinopokie Mooi gesproken
Hahahah iedereen die hierdoor aangesproken voelt: je bevestigd wat de schrijver aangeeft hè?
Dat je in een egocentrische gedachte leeft waarbij jou pittig spelletje niet aangepast zou mogen worden naar iemand anders zijn of haar pittigheid.
Moet je je afvragen waarom niet?
Waarom zou een game niet een keuze mogen hebben tot makkelijker?
En dat kan dus echt wel zonder de mechanics van een game te veranderen.
Daarbij zou jou spel zoals je het speelt op de harde moeilijkheidsgraad niet anders zijn dan wat het nu is, enkel voor een minder sterke speler zou er wat anders zijn.
Meer health. Minder schade oplopen en vijanden minder health en meer schade.
Dat zijn simpele dingen die van al de andere mechanics niks weghalen, en slechtere gamers nog altijd uitdaging bieden als ze echt moeten kijken hoe een vijand aanvalt. Dan kunnen de zoeken naar de juiste aanvallen nog blijven staan, dus de mindere speler moet dan toch zijn vijand bestuderen om te weten hoe het beste aan te vallen maar dan voelt het voor die persoon ook als een uitdaging, en niet als een onmogelijke taak. Dan hebben zowel de goede spelers hun uitdaging en de mindere ook. Terwijl dus de game niet anders aanvoelt voor sterke spelers.
De game zelfs niet anders is want de manier van vijanden benaderen blijft dan hetzelfde, maar dan voor beide spelers eerlijk en even uitdagend.
Maar dus als je dat niet wilt dat zoiets in een game zit, moet je je afvragen waarom? Het doet namelijk geen enkele afbreuk aan jou game zolang jij op hard of ultimate speelt, dus waarom zou er geen optie mogen zijn die ook keuzes bied als easy? Waarbij easy dus niet easy is maar wel fair voor hen die ultimate dus te hard zouden vinden( en ultimate is dan gewoon zoals de games nu standaard zijn.
Als je zulke opties niet wilt doet vermoeden dat de je als sterkere speler niet zo sterk bent. Bang om snel geneigd om dan even snel de optie easy te kiezen als het heb even tegenvalt?. Maar als dat het probleem is, dat je dan snel je eigen uitdaging weghaalt voor een easy voortgang om daarna weer te verhogen dan is het probleem dus bij jezelf.
Ik speelde ghost of Tsushima op het moeilijkere niveau en heb daar geen enkele keer aangezeten.
Zelfs niet op momenten dat ik al tig keer het loodje legde. Ik heb de game ook uitgespeeld op dat niveau zonder dus terug te switchen. Waarom, omdat ik eenmaal gekozen niet terug ga tenzij ik al meteen merk dat ik dat beter kan doen. Maar niet als ik al in het verhaal zit dan moeilijke missies op easy zetten? No way.
Maar ik vind het wel Nice dat anderen zoals mijn broertje, die minder games speelt maar wel Japan super vet vind, die game ook kon uitspelen op easy.
Voor hem was het net zo pittig als voor mij, de uitdaging was voor mij niet minder omdat de makers ook easy hadden gemaakt.
De game mechanics waren ook niet anders. Het was gewoon hetzelfde. Enkel easy gaf wat voordeel wat ik niet had.
Nu snap ik wel dat Ghost niet een Soulslike moeilijkheidsgraad heeft en dat Soulslike games bedoelt zijn om moeilijk te zijn.
Maar moeilijk is een begrip wat niemand kan bepalen behalve de gamer zelf.
Dus waarom die gamer dan niet zelf zijn moeilijk laten kiezen. Dus de optie easy, en de optie real.
Easy is dus nog altijd moeilijk naar fair vergeleken met real die bedoeld is zoals de maker het had bedoelt.
Bij fair speel je zoals je de Soulslikes nu speelt, en bij easy kan je man/vrouw/ jongere broertje of opa en oma die altijd met je meekeek ook zelf eens een potje wagen. En ook succes boeken en dus leuk gaan vinden. Daardoor beter worden waardoor de volgende Soulslike game die in huis komt zij misschien ook de ‘real’ functie kunnen pakken.
Door de easy optie worden zulke games populairder maar ook de gamers beter waardoor meer spelers daarna hogere moeilijkheidsgraad zullen kiezen.
Jammer dat iedere gamer die dit afkeurt het zo niet wil zien.
Want dus wil je eigenlijk niet dat andere gamers beter worden dan jij.
Dus wil je niet dat een andere gamer het kan spelen, met net zoveel moeite als jij maar met iets meer voordeel.
Komt bij mij erg egocentrisch over. Ik ik ik ik. Maakt me niet uit wat andere willen.
Vind ik jammer.
Ik speel graag uitdagende games waaronder de eerder Dark souls en Sekiro. Maar ik zou een makkelijkere graag wel kunnen waarderen zodat meer mensen de pracht en kracht van deze games zouden kunnen ervaren, en wij beiden er even veel moeite mee hebben. Dan is het voor ons beiden toch dezelfde game.
Sorry voor dr lap tekst. Ik ben niet iemand van weinig woorden.
Ps:
Wel vind ik dat de game maker zelf moet doen wat die wil. En als die ‘easy’ er niet in doen dat het dan ook gewoon zo is.
@watashi wa maurice desu. Dus dit eigenlijk, ja.
Onzekere individuen die bang zijn hun “gaming-cred” te verliezen, omdat hun moeilijke spelletje toegankelijk wordt voor de casual speler.
Los van het feit dat een easy mode in Dark Souls niks afdoet aan de kwaliteit van de game op hard mode, is er ook zoiets als een maximum aan iemands vaardigheid. ‘Git gud’ is een koddige meme, maar niet gebaseerd op de realiteit, soms kunnen mensen gewoon niet beter worden.
Ik was enthousiast speler van Overwatch, ik keek alle tips, strategieën en trucs video’s, oefende iedere dag met mijn vaste drie heroes, en heb twee jaar lang geprobeerd om zo hoog mogelijk te komen in de ranked competitive modus. Uiteindelijk nooit verder gekomen dan zilver, op het randje van goud. Als je maar blijft oplopen tegen zo’n muur, dan is de lol er snel vanaf, en dan is het gewoon klaar.
Ik speel nu dan ook geen Overwatch meer, ik kan het gewoon niet en dat heb ik geaccepteerd. Life goes on.
Nu is Overwatch een PvP game, maar ditzelfde zal voor mij ook gelden betreft Dark Souls. Ik wil die game best graag spelen, maar hij is gewoon te moeilijk voor mij en ik zal dan ook nooit goed genoeg zijn als gamer om het te kunnen spelen.
Nu weet ik dat niet alles op maat gemaakt moet worden voor gamers zoals ik, maar een easy mode invoegen doet niet af aan de game-ervaring voor mij. Ik speel om het verhaal te kunnen ervaren, te genieten van de setting, graphics en sound-design, niet om de bragging rights.
Hoewel ik niet 100% eens ben met de toon van de column, ben ik het wel eens met de boodschap: kom maar op met die easy en medium game modes.
Deze gebruiker is verwijderd
@watashi wa maurice desu. Het leuke aan mensen die anderen van egoïsme betichten, is dat ze vaak alleen de eerste helft van de zin hardop zeggen.
@Heer Mida
Wat wil je nu eigenlijk met deze opmerking zeggen.
Want inhoudelijk voeg je niks toe, en vraag me dus af wat je eigenlijk als doel had toen je reageerde?
Ik vind ’t een behoorlijke prinses-op-de-erwt-mening dat een game voor iedereen zou moeten zijn.
Ik ga m’n piano terugbrengen naar de winkel, want d’r zit geen easy mode op…
Het staat de makers volledig vrij te maken wat ze willen.
Bovendien is het ook niet zo dat Housemarque met Returnal zich nu anders opstelt dan hun vorige spellen.
Deze gebruiker is verwijderd
@coola tsja, ik was graag dokter geworden maar door omstandigheden zat dat er voor mij ook niet in.
Deze gebruiker is verwijderd
Er is al genoeg meuk voor de massa. Mogen puristen ook nog iets overhouden in de almaar toegankelijker wordende media? Genoeg andere games om te spelen als je het te moeilijk vindt. Beetje kort door de bocht wellicht, maar het is ook wel een beetje vermoeiend dat alles maar voor iedereen moet zijn tegenwoordig. Different strokes for different folks. Over 100 jaar zijn we allemaal hetzelfde geslacht met dezelfde huidskleur en dezelfde gedachten als we zo door blijven gaan. Nu ga ik even de pot vol azijn pissen en afgeven op de jeugd.
@Cocabeer
Nou, dan maken ze voor jou toch de puristenmodus?
Snap het probleem niet zo.
Ik kies nooit de hoogste moeilijkheidsgraad, en jij altijd.
Probleem opgelost.
@oropher exact. Alsof het ene het andere uitsluit. Is helemaal niet zo.
@Cocabeer
Jij praat alsof een easy mode voor jou deze puristen game niet meer leuk zou maken.
Vind je dat dan niet raar?
Het een sluit het ander niet uit.
Daarbij klinkt puristen best wel alsof je elitair wilt doen. Goed bezig hoor. Jezelf boven het algemene game volk plaatsen.
Maar een game die jij nu leuk vind maar die een easy heeft en puristen mode, wat zou jij daar niet goed aan vinden. Zijn je die games die jij nu leuk vind op die hoge mogelijkheid meteen slecht vinden omdat de buurman het ook kon spelen op easy?
Dat maakt jou game toch niet minder.
@Cocabeer amen
Moeilijkheidsgraad is heel subjectief en het hangt van de game af. Op de consoles heb ik bijvoorbeeld meer moeite met first person shooters als op de pc. Zelfs met een pro controller heb ik bij Doom behoefte aan extra ammo.
Een tijd geleden alweer startte ik Star Trek Voyager Elite Force eens op voor een holomatch. De keyboard en muis stonden op een klein bijzettafeltje wat alles behalve ideaal was. Toch maakte ik meteen schoten die ik op de console nooit zou halen.
Het kan ook aan de game zelf liggen. Valhalla was heel saai dus dat was al een moeilijkheidsgraad op zich maar het vechtsysteem werkte voor mij volledig niet. Echter Ghost Of Tsushima werkte perfect.
Een van de moeilijkste games die ik heb uitgespeeld is Castlevania Order Of Ecclesia. Die had best een tandje lager gemogen en dat had de game niet minder goed gemaakt.
En ja er zijn genoeg gamers die druk zijn met familie en dergelijke en gewoon geen tijd hebben voor de hoogste moeilijkheidsgraad.
En daarom dus e keuze toevoegen voor moeilijkheidsgraad indien mogelijk. Ik ben meer een speler die viir het verhaal, de omgeving etc gaat, het hoeft van mij niet te moeilijk te zijn, daar heb ik geen tijd voor en wil zeker niet gefrustreerd raken door een fame. Ik begrijp goed dat er mensen zijn die juist graag hebben dat het moeilijk is omdat ze simpel juist niet leuk vinden. Daarom dus een keuze geven. Zoveel mensen, zoveel wensen. Zie vaak genoeg games die ik prachtig vind maar dan zie ik de gameplay en denk, gadver.
Op de oppervlakte is het inderdaad moeilijk te beargumenteren waarom Soulslikes niet een makkelijkheidsgraad moeten hebben, maar toch kan ik er wel iets verzinnen.
Ik kan me goed voorstellen dat Soulslikes niet zo populair zouden zijn geweest als je ze makkelijker kon maken. Het zijn haast genres op zich. En net als met andere genres, zullen sommigen je meer aanspreken dan de ander. Ik moet niks hebben van sportspellen, en ik wil ze niet veranderen opdat ze mij wel aanspreken. Net zoals ik niet zou willen dat Soulslikes veranderd worden om mij te paaien.
Je hebt ook het creatieve aspect. Een makkelijkheidsgraad kan de overwinning devalueren, zeker als dit gekoppeld is aan bijvoorbeeld iets in het schrijfwerk. Als het speelbare personage een enorme horde moet nemen, en de ontwikkelaar wil dat jij dat ook zo ervaart.
Het kan ook een creatief en/of technisch besluit zijn geweest om geen makkelijkheidsgraad te maken. Wanneer je iets maakt, is er altijd een doelgroep in je hoofd. Als het niet iemand een willekeurige groep is, dan is het jezelf. De Soulslike-makers hebben de doelgroep in het oog die een uitdaging in het absolute zin van het woord willen, zij dat zichzelf of mensen in de wijde wereld. Dit zit dan zo diep verweven in het spelontwerp dat een makkelijkheidsgraad de boel als een kaartenhuis in mekaar kan laten donderen. Je kan suggereren om Celeste te vergemakkelijken door het trager te maken, of om de aanvallen van vijanden in Sekiro minder schade te laten toebrengen, maar het is maar de vraag of het dan ook leuk is om te spelen voor hen die dit willen, of dat ze liever een spel spelen die deze doelgroep al bedient. Net zoals je kan afvragen of een willekeurige actie-rpg de Soulslike-liefhebbers kan bekoren als vijanden meer schade kunnen opnemen en toebrengen. In het kort: een makkelijkheidsgraad toevoegen kan lastiger zijn dan gedacht.
Ik denk dat Soulslikes ook gewaardeerd worden omdat ze je een feite een levensles proberen te leren: het leven is (soms) moeilijk.
Sommigen denken dat zolang alles inclusief is het wel goed zal komen. Dat je niet veel hoeft te moeten doen om iets te bereiken. Maar je kan in het leven niet even de moeilijkheidsgraad omlaag zetten zodat je toch krijgt wat je wil. Soulslikes zeggen je: dit is de uitdaging. Niet meer, niet minder, en hier moet je het mee doen. Dat is het leven, en die interesseert het niet wat je makkelijk of moeilijk vindt. Jij zet niet de norm, het leven doet dit, of in dit geval, de ontwikkelaar. Soms is iets niet voor jou, soms is iets exclusief. En je kan ervoor kiezen die uitdaging aan te gaan, om te werken en te zwoegen en boven je uit te stijgen. Of je kan ervoor kiezen om een andere uitdaging aan te gaan, waar je minder voor hoeft te doen. Genoeg spellen die je daarin voorzien. De meeste spellen zijn immers geen Soulslikes.
FromSoftware, Extremely OK Games en andere soortgelijke ontwikkelaars; zij zijn de kunstenaars, en hun kunst verkoopt goed genoeg dat zij niemand verplicht zijn om het ‘inclusiever’ te maken.
@Heer Mida Mooi dat je Celeste noemt.
“But from day one, Celeste also included what the game called Assist mode, which essentially allows the player to totally break the game at any time and for any reason. The point, Celeste designer Matt Thorson told me then, was “to accept that every player is different, and that people come into the game at many different skill levels.” ”
Ik heb Celeste op de normale moeilijkheidsgraad gespeeld zonder hulpmiddelen. Het feit dat het spel makkelijk(er) te maken is heeft op geen enkele manier invloed gehad op mijn beleving en voldoening. Dikke pluim voor de ontwikkelaar!
Deze gebruiker is verwijderd
@Baukereg ‘Assist mode, which essentially allows the player to totally break the game at any time and for any reason. ‘
Zegt mij genoeg.
@Baukereg Celeste is een unieke game. Ging duizenden keren dood en het maakte me niets uit, vooral omdat ik hoe dan ook verder wilde in het prachtig vertelde verhaal. Voelde echt als een overwinning om het einde te halen. In mijn top 5 beste games aller tijden.
@Heer Mida
Dat mensen hier zo over denken kan ik misschien begrijpen, maar ik ben het er niet mee eens.
Ik vind ieder spel wat geen save anywhere systeem heeft gewoon simpelweg -1 op de scorelijst.
Dat gezegd hebbende zie ik ook echt niet de meerwaarde in van dezelfde taken eindeloos opnieuw proberen omdat je dan maar niet dood had moeten gaan.
Naar mijn mening zijn games een manier om de werkelijkheid te ontvluchten, niet deze te leren kennen.
Daarbij hoort naar mijn mening ook de experimentele factor heel erg bij gameplay.
Dat ik dus alle fouten wil kunnen maken zonder dat ik elke keer na een dergelijke fout weer een gigantisch pad moet afleggen.
Dat komt op mij gewoon over als onredelijk, niks meer, niks minder.
@oropher Zijn er niet genoeg spellen en genres die je laten ontsnappen uit de werkelijkheid of laten experimenteren?
Ik speel de meeste games tegenwoordig ook op easy. Heb ook niet echt meer de drang om het mezelf moeilijker te maken dan nodig. Erger nog als ik in een review al lees dat een game redelijk pittig is laat ik de game al liggen. Ik heb er gewoon de tijd, geduld en energie niet meer voor. Zal ook wel met mijn leeftijd te maken hebben. Merk toch wel als je ouder wordt dat sommige dingen met games ook minder gaan/willen. Voorbeeld is Doom van tegenwoordig ik vind het vet maar het gaat me veels te snel. Geef gamers qua moeilijkheidsgraad gewoon zelf de keuze hoe moeilijk ze het willen spelen.
Uitzonderingen daar natuurlijk sommige games en of genres zijn zo bedoeld. Dus die ga je niet makkelijker maken, want dan is de charme en waar de game voor bedoeld is verloren.
Goede column, hulde! Toch bijzonder dat er nog zo veel “echte gamers” zijn die hun ego belangrijker vinden dan dat anderen ook kunnen genieten van “hun” game. Gezien de comments zitten ze helaas ook hier. Dit is een strijd voor inclusiviteit die nog wel even zal voortduren.
Toen ik ooit aan Demon’s Souls begon (2009) had ik alle tijd van de wereld. Nu ben ik ouder, mijn skills worden er niet beter op, en ik heb gewoon heel veel andere verplichtingen tegenwoordig. Een nieuwe Soulsgame zou ik niet meer trekken. Hoe graag zou ik een easy mode willen zien! Maar zelfs als fan van het eerste uur wordt je op je plaats gezet door “hArDcOrE gAmErS”. Treurig maar helaas.
@Baukereg Het is een beetje de gameversie van ‘bootstrapping’, waarbij je bijvoorbeeld met werk wordt verteld dat je je niet zo aan moet stellen en harder en slimmer moet werken. Kom op, je bent toch een fit persoon met voldoende energie en kennis?! Burn-out, wat is dat? Hup, crunchen met die handel.
Natuurlijk is dat veel erger dan wanneer het in games gebeurt, maar ik moet op de een of andere manier altijd denken aan dat soort opmerkingen wanneer ik soortgelijke dingen over games lees.
Ik ben geen tegenstander van een makkelijkere stand, maar wel voorstander van een moeilijkere.
Ik speel spellen als God of War bijvoorbeeld altijd op hard of hoger. In mijn geval is de moeilijkheidsgraad dus wel doorslaggevend en veranderd het spel behoorlijk.
Door een hogere moeilijkheid dwingt het spel gespeeld te worden met meer tactiek.
Kratos heeft namelijk een zeer divers aanbod aan vecht stijlen en krachten.
Op makkelijkere stand sla je a) veel makkelijker door de vijanden heen, want ze hebben minder poise (hierdoor sla je ze makkelijker weg ipv dat ze blijven staan) en blocken ze jouw aanvallen.
Daarnaast hebben bepaalde vijanden zwakheden, die van invloed zijn op je vecht rotatie. Het spelen op de moeilijkere stand zorgt dus in mijn optiek voor het dwingen van wisselen, het adaptieve en jezelf niet vast laten zitten in de standaard vierkant, vierkant, vierkant, driehoek combo.
Dit is dus geheel persoonlijk, Ik houd hier enorm van. Maar snap zeker dat ze ook een “story” moeilijkheidsgraad hebben voor de minder actieve speler.
Ik denk dat het “elitair”, bij dark souls spelers, niet zo zeer minachting is. Maar dat het uitspelen van een game zorgt voor gesprekstof. “Hoe vaak heb jij er over gedaan” of de term “first try”. Het verslaan van een baas betekend iets voor die spelers.
De Souls games staan er om bekend dat ze pittig zijn, en de moeilijkheid heeft juist het succes van de serie bepaald. Als het een doorsnee hack n slash game was geweest, had het vermoedelijk niet de buzz gekregen dat het nu heeft.
Het aanbieden van een easy mode voelt dan alsof het tegen de kern van de game indruisd.
Hier heb ik ook vele discussies over gehad. Vooral met Bloodborne als voorbeeld, waarbij ik altijd mijn schouders ophaalde als mensen vonden dat die game een makkelijkere moeilijkheidsgraad moest hebben. Maar op inhoudelijk vlak kon ik natuurlijk geen argumenten geven waarom die game niet een makkelijkere stand zou kunnen of moeten hebben. Ik hoef die immers niet te kiezen.
Wel vind ik het soms jammer als er systemen in een spel zitten waarbij een moeilijkere stand versimpeld wordt door allerlei unlockables, terwijl wel ook al gewoon meerdere moeilijkheidsgraden zijn. Dan is het niet echt meer nodig, en soms is dat dan ook maar een reden om balans in de moeilijkheidsgraad compleet overboord te gooien te laten leunen op die dingen die het makkelijker maken.
@Tom Kerkhof Ons gesprek over de 30/60 fps van Bloodborne 😉
@Krytuun
DIe game mag nog steeds wel 60 fps krijgen hoor, ik wacht met smart!
Moeilijkheidsgraad is nog weer tot daar aan toe, maar waarom biedt Returnal niet de mogelijkheid om mijn spel op te slaan als ik, ik noem maar wat, naar bed wil, een boodschap moet doen, ik naar een afspraak moet etc. ??
Ik vind dat we vooral mensen die graag op makkelijkere moeilijkheidsgraden spelen, niet moeten shamen.
Laat ik zelf bijdragen aan een betere wereld:
Hoi, ik ben Michel en ik speel Resident Evil Village op Easy!
@MichelMusters Hoi Michel, welkom. Hoe voel jij je daar bij 😉 (volledig positief bedoeld)
@Krytuun Haha, best oké hoor. Ik ben op een leeftijd aangekomen dat het mij weinig boeit hoe andere mensen mij zien, toch zeker op het gebied van games spelen.
Ik vind survivalhorrorgames spelen toch al moeilijk (psychologisch gezien), dus dan zet ik hem liever op Easy, want ik wil de game wel graag ‘ervaren’. Zeker omdat ik meerdere delen in de reeks heb gespeeld (en Resi 4 behoort tot m’n favorieten).
Ik vind het sowieso fijn als games veel van dit soort toegankelijkheidsopties bieden (kan mij dus in de column van mijn collega vinden). The Last of Us: Part 2 is hier een ultiem voorbeeld van; je kunt tot in detail bepalen hoe je die game ervaart. Ideaal toch?
Overigens zet ik een moeilijkheidsgraad wanneer ik een game recenseer (al doe ik dat niet vaak meer; ik focus mij meer op gamenieuws en opinie buiten recensies, daar haal ik meer plezier uit) wel op normal. Dat is immers zoals de ontwikkelaar het bedoeld heeft en de ervaring die de meeste gamers gaan krijgen. Nou ja, de meeste games speel ik eigenlijk wel op normal, behalve als ik weet dat ik het moeilijk ga krijgen met een bepaald spel. De Resi-games vallen daar absoluut onder.
Tegelijk begrijp ik dat veel gamers juist uitgedaagd willen worden. Ik koester dan ook geen wrok tegen de Dark- en Demon Souls-games, ik begrijp het wel. Tegelijkertijd: ik had ook graag héél de Demon Souls-remake op PS5 ervaren want ik vond de setting geweldig en de graphics prachtig. Maar helaas, mijn skills in dit genre zijn niet toereikend om het einde te bereiken. Een optie om de game op wat voor manier dan ook makkelijker te maken, had daarbij geholpen. Hoe meer mensen van games kunnen genieten, hoe beter toch?
Deze gebruiker is verwijderd
De hele grap is dat games als dark en demon souls eigenlijk helemaal niet zo moeilijk zijn. De jaren voor deze games (circa van 2000 tot 2007) zijn games eigenlijk alleen maar “dommer” geworden, je aan het handje vasthouden met talloze pop up schermen wat je moet doen, met waypoints en en maps die practisch enkel rechtdoor gaan ipv goed uitgewerkte werelden. health pickups om de meter.. Als je echt moeilijke games wilt spelen moet je terugspringen naar het nes tijdperk, die waren pas hard en moeilijk en gemaakt om je op elk punt van de game te breken (en vooral kunstmatig om je zo lang mogelijk in de game te houden).
en nee ik ben niet tegen een keuze van moeilijkheidsgraden, maar zelfs games als demon en dark souls hebben een easy modus (genaamd co-op) , het zit meer in de gamers van vandaag de dag die niets gewend is en direct begint te piepen als ze het woord “souls” zien, want dat zijn in hun ogen onspeelbare games waar je bovenmenselijke skills voor moet hebben . .. er was laatst een artikel over een 5 jarig kind wat bloodborne uitspeelde.. 5 jaar. Daar moet je eens goed over nadenken als je dit artikel leest. 🙂
het zijn geen moeilijke games, het zijn games die je aandacht en focus vragen ipv een call of duty of assassins creed waar je blind met 1 hand op je rug doorheen kan lopen.
Deze gebruiker is verwijderd
@coola jij wil zeker ook dat je vriend/vriendin je bommetjes voor je smeert? En dan op een zilvere dienblad al knielend bij je aanbied?
@coola “ik wil geen tijd in een spel stoppen om het te leren” … instant gratification. En dat is prima. Er zijn miljoenen dark souls spelers op de wereld en diegene die het spel echt spelen klagen niet over de moeilijkheid ervan.
De klagers zijn enkel de mensen die ze willen spelen maar bij het idee al afhaken omdat het “moeilijk” is.
@ali3n8tor
Ik zou daar wel kanttekening bij willen maken: moeilijkheidsgraad is sowieso vrij subjectief dus er zullen echt wel mensen zijn die dit moeilijke games vinden.
Maar het gaat hier vooral om een mindset, denk ik. Dat je er als speler tegen kunt dat niet alles in één keer lukt, en dat twintig keer doodgaan tegen een baas omdat je moet leren er een beetje bijhoort.
Kunnen meer dan de helft van de spelers die afhaken dat leren en dan gewoon prima soulslikes uitspelen? Ik denk oprecht van wel.
Vinden ze dat leuk en hebben ze daar zin in? Ik denk het niet – en dat vind ik wel terecht.
Ik heb inderdaad ook wel eens een enthousiaste 8-jarige ontmoet die helemaal fan was van soulslikes, Bloodborne in het bijzonder en dat speelde hij inderdaad ook uit. Dus dat het kan is zeker, maar niet iedereen heeft dezelfde vaardigheden of de zin om veel energie in een spel te steken waar ze geen plezier uithalen. Dat is helemaal prima!
Dat gezegd hebbende ben ik zelf denk ik best wel slecht in Call of Duty.
@ali3n8tor Ik denk dat je het NES-tijdperk nu wel een beetje romantiseert. Veel games waren moeilijker inderdaad, maar niet altijd om de juiste redenen. Er kwam veel fake difficulty bij kijken, zoals slechte controls, onduidelijke hitboxes, oneerlijk sterke vijanden, puzzels die je zonder hulp van gamesbladen of hotlines onmogelijk zelf kon oplossen, etc.
Dit kwam omdat de NES zo’n beetje de overgang vormde tussen arcade-gaming en console-gaming, dat twee heel verschillende disciplines zijn.
Een arcadegame heeft als voornaamste doel je zoveel mogelijk geld uit te laten geven aan de kast, dus is zo’n spel vaak extra moeilijk en gaat het eindeloos door, omdat je bij elke nieuwe poging immers weer geld moet betalen.
Een consolegame koop je echter maar één keer en je hebt er veel meer de tijd voor. Dus kan de leercurve veel geleidelijker worden gemaakt, kun je meer aan storytelling doen en is ook uitgebreidere, diepgaandere gameplay mogelijk.
Daarom dus ook de tutorials waar jij aan refereert, omdat zulke games qua gameplay gewoon veel complexer en diepgaander zijn geworden dan de games van toen en daarom meer tijd nodig hebben om de core mechanics uit te leggen.
Het maken van een goede, uitgebalanceerde consolegame moest men toen veelal nog leren, zodat veel consolegames destijds feitelijk gewoon arcadegames waren, gemaakt zonder de ervaring die men nu heeft.
Natuurlijk kwamen er toen ook al echte klassiekers uit, spellen die op de juiste wijze moeilijk en uitdagend waren en die zelfs nu nog steeds goed spelen. Maar ook toen was moeilijker bepaald niet altijd beter.
@ali3n8tor welke idioot laat zijn 5-jarige kind Bloodbourne spelen?
In principe is er niets mis mee om moeilijkheidsgraden toe te voegen aan games. Zo kan iedereen in principe een game spelen op zijn of haar eigen wijze, en biedt een game dus voor iedereen de uitdaging die hij of zij zoekt. Ik heb daar werkelijk niets op tegen.
en toch….
Pittige games zou je haast kunnen bestempelen als een genre op zich ‘deze games speel je wanneer je op zoek bent naar een uitdaging’, je speelt immers ook geen farming simulator als je geen affiniteit met de argrarische sector hebt. Er zijn wel degelijk games die je verpest door ze te voorzien van een moeilijkheidsgraad. Neem nu Celeste, die game gaat over het overwinnen van een depressie. De moeilijkheidsgraad staat symbool voor een pittige strijd. Had je Celeste de optie geboden om op easy of super easy te spelen, dan had de game niet langer dezelfde impact gehad. Een groot deel van wat het probeerde duidelijk te maken ; het overwinnen van een depressie is geen eitje, zou dan verloren gaan. Maar ook het geniale level-design zou nooit het niveau bereikt hebben dat het nu heeft wanneer je deze toegankelijker had moeten houden (Celeste is namelijk moeilijk door haar level-design, dit moet dan op de schop, geen simpele tweak).
Maar ook Dark Souls is een game-serie die juist bekend geworden is omdat deze zo onvergefelijk is. Ik geloof nooit dat deze games dezelfde populariteit hadden gekend wanneer deze verschillende moeilijkheidsgraden zouden bezitten. Het uitspelen van dit soort games geeft een gevoel van prestatie, zou je moeilijkheidsgraden toevoegen dan is dit gevoel praktisch weg ; iedereen kan deze game nu uitspelen. Je moet bereid zijn om goed te worden in dit soort games, aan je bek te gaan en weer op te krabbelen (x 500). Deze investering hoort bij deze type games, hou je daar niet van dan is deze game simpelweg niet voor jou.
Kortgezegd ; moeilijkheidsgraden toevoegen vind ik echt geen probleem, want makkelijke games kunnen hierdoor moeilijk worden en vice versa. Dit kan niet alleen voor de minder ervaren maar ook voor de ervaren gamer die op zoek is naar uitdaging een pluspunt zijn. Zo had ik graag gezien dat Pokémon Sword en Shield een hard-mode hadden gekregen, de simpele en niet uitdagende gameplay schrikt mij nu af.
Een ander verhaal wordt het wanneer een pittige moeilijkheidsgraad onderdeel is van de ervaring, en dit de game grotendeels maakt wat het is en hoort te zijn. Dark Souls hoort pittig te zijn ; je hoort animaties van vijanden te bestuderen, je hoort tactieken bij bepaalde situaties te bedenken en je hoort door te zetten om uiteindelijk als winnaar uit de bus te komen. Celeste ; je hoort het moeilijk te hebben, je zit verdomme in een depressie. Dat is geen makkie, maak het dus ook geen makkie. Hiermee verpest je wel degelijk bepaalde games, want je haalt het gevoel van prestatie weg.
ff over je column: Je praat nogal met een bepaald toontje. Mensen die anders denken dan jij worden even goed de les gelezen, en je zet een andere mening rond moeilijkheidsgraden neer als feitelijk onjuist. Dit is niet helemaal waar en laat jou zelfs een beetje hypocriet overkomen; ‘Jullie moeten breder leren kijken en denken, maar ik hoef dat niet want mijn mening is superieur’. Je hebt een mening, dit is prima, maar andere mensen hebben dit ook. Jij hebt een onderbouwing voor jouw mening, en zij voor die van hen. Live and let live.
Deze gebruiker is verwijderd
@coola
Klopt helemaal Meta. Niet alleen hier 😉 Ik vind dat mensen op deze wereld sowieso wel wat meer van elkaar mogen gaan verdragen.
@Dokter Caspari Mooi gesproken.
@Agent 4125
Bedankt, kon mij ook ook vinden in jouw comment trouwens 😉
@Dokter Caspari Celeste is met zijn Assist mode voor mij nou een voorbeeld van hoe het wél moet. De meeste mensen spelen het gewoon zoals de game is. Maar met allerlei Assist-opties kunnen anderen, die er misschien minder goed in zijn, de game zo tweaken dat zij er ook van kunnen genieten, bijvoorbeeld met een extra sprong of een langzamere speelsnelheid.
‘Gewone’ gamers hebben dan nergens last van, zo te zien heb jij niet eens gemerkt dat de Assist mode erin zat.
@Erik Nusselder
Ik heb wel gezien dat hij er in zat, maar nooit een blik waardig gegund. Meende dat het een soort ‘we doen t eerst ff voor en daarna mag jij het doen’ modus was. Maakt het de game ook echt makkelijk, of ligt de lat nog steeds hoog? Gezien de doelstelling van de game past een assist-mode nog wel in het plaatje, gezien mensen met een depressie het vaak ook niet zonder hulp doen. Dit is dan zeker een mooie manier om de game toch toegankelijk te houden en het idee achter de game niet te verpesten.
En toch blijf ik van mening dat ik deze type games een soort genre vind, en dat ze van mij ook echt geen moeilijkheidsgraad hoeven te krijgen. Laat die haast onmogelijke games maar lekker bestaan. We hebben games voor kinderen die qua niveau zo simpel zijn dat het voor iedereen bij te benen valt. Laten er dan ook lekker games bestaan voor mensen met bovengemiddelde vaardigheden die op zoek zijn naar een uitdaging. Het is soms ook best tof wanneer je iets uitspeelt waarvan je weet dat niet iedereen dit lukt.
@Dokter Caspari als ik dit eerder had gelezen, had ik heel mijn verhaal niet hoeven typen haha. 100% mee eens!
Ik blijf dit een lastig punt vinden. Toen ik met mijn ex Hollow Knight speelde hadden we het ook vaak over dit punt. Zij vond het een geweldig spel, maar wilde het graag iets makkelijker hebben. Ik vond de moeilijkheidsgraad goed bij het spel aansluiten.
Maar ik begreep haar punt wel. Ze vond de sfeer geweldig, maar kon op een gegeven moment gewoon niet meer verder spelen en daar baalde ze enorm van.
Ik sla Returnal waarschijnlijk over, want voor 70/80 euro ga ik de gok niet eens wagen.
Als hij wat goedkoper is, wil ik het nog wel eens proberen.
Deze gebruiker is verwijderd
@coola verbaast mij niks
Op zich een goed verhaal, hier en daar wel wat scherp. Dat kan bepaalde reacties oproepen. Maar goed. Ik speel al jaren games en ben bijna 60 jaar oud. Ik merk dat mijn reactiesnelheid iets minder is geworden in de loop der jaren. Misschien is het maar een fractie van een seconde, maar toch. Dat is net genoeg om soms (of vaak) net te laat te zijn in reactiegerichte games. Dus ik ben blij dat er in de meeste spellen een gemakkelijker moeilijkheidsgraad aanwezig is.
Ik vind het heel erg jammer dat ik bijvoorbeeld geen soulsborne games e.a. kan spelen. Misschien ben ik er sowieso niet goed in, maar Dark Souls, daar waag ik me niet aan. Ik heb ooit Sekiro uitgeprobeerd, maar dat spel heb ik teleurgesteld teruggebracht naar de gameshop. Ik vond het een machtig mooie game, maar voor mij ondoenlijk. Ben urenlang bezig geweest om enkele meters verder te komen, bij wijze van spreken.
Ik heb groot respect voor ontwikkelaars die moeilijke of te moeilijke games maken, maar wat ik niet begrijp, is waarom er geen easy mode in kan? Wat is het probleem daarvan? Mensen die een hoge of bijna ondoenlijke moeilijkheidsgraad willen spelen, kunnen dit eigenlijk altijd wel. Als gameontwikkelaar jaag je dus bewust mensen weg van je games, als je de easy mode, of zelfs de very easy mode er helemaal uit laat. Zeker in spellen die zo moeilijk zijn, dat er maar een bepaald select publiek gebruik van kan maken.
Maar goed, dat is mijn mening. Ik vind het gewoon heel erg jammer dat ik deze fantastische games niet kan spelen via een easy of very easy modus.
@Hellspawn ik denk dat het daarom zo belangrijk is om games zo toegankelijk mogelijk te maken, moeilijkheidsgraad is daar, vind ik, een onderdeel van. In het geval van Dark Souls kan je gewoon aangeven wat de klassieke difficulty is en extra (makkelijkere en moeilijkere) opties toevoegen. Daarmee kunnen jij, en vele anderen, ongeacht de leeftijd, game-ervaring of beperking, alle spellen ervaren. Misschien niet zoals door de developers origineel bedoelt, maar dat maakt toch niks uit?
Ik heb hier twee problemen mee. Ten eerste lijkt de schrijver ’toegankelijkheid’ en ‘moeilijkheid’ te verwarren. Zou Returnal baat hebben bij een saveoptie? Ja. Het wordt echter anders als je de kern van bepaalde mechanieken aanpast voor een makkelijkere speelervaring.
HET stokpaardje hier is natuurlijk Dark Souls. Zou Dark Souls baat hebben bij een makkelijkere moeilijkheidsgraad? Ik denk het niet, omdat het leren en moeten proberen zo diep verwoven zijn met de mechanieken en zelfs de lore van het spel. Je zou vrij letterlijk een ander spel spelen als ze gaan morrelen met invincibility frames, poise en je stamina, of de schade die vijanden doen, of de movesets die ze gebruiken. Dan kan je als reviewer leuk binnen twee dagen door het spel heen, maar het spel heb je uiteindelijk niet écht gespeeld. Je hebt het spel alleen maar gezien. Maar als het alleen maar gaat om hoe het spel eruit ziet, heb ik een beter plan: laat dat spel lekker liggen, en ga een film kijken, want vanaf dat punt ben je gewoon je media door elkaar aan het halen.
(Nota bene: ik denk dat als je Dark Souls makkelijker wilt maken zonder deze ingrepen, je vooral een veel langere en heel anders gestructureerde tutorial aan moet bieden!)
Het tweede probleem ligt in het verlengde hiervan: ‘een lagere moeilijkheidsgraad verpest niets’ is een blanket statement die absoluut niet zomaar toegepast kan worden op elk spel in elke situatie. De schrijver zelf geeft DS en Sekiro ook als voorbeeld, en zegt vervolgens dat deze spellen wel degelijk verschillende moeilijkheden hebben. Vooral Sekiro is hier een mooi voorbeeld van wat mij betreft, met de mogelijkheid om de daadwerkelijke moeilijkheid op twee ingame manieren te verhogen. Oftewel: je eerste playthrough speel je allang op Easy. Dat de een dit eigenlijk al “very hard” zou noemen, is semantiek. Dat sommige mensen er nooit doorheen zullen komen, is gewoon een gegeven. Voor alle honderden uren die ik in Souls heb gestopt, raak ik na een halfuur al compleet gefrustreerd met spellen als Super Mario en Hollow Knight. Dat is geen gebrek aan de kant van het spel, maar een soort grens die ik tegenkom aan de mijne.
Schrijver zegt echter vervolgens: “Kom dus niet aanzetten met de notie dat dit soort uitdagende spellen verpest zouden worden door de toevoeging van moeilijkheidsgraden.” Nee, want die ZIJN er al, zoals je zelf toegeeft. Wat is dan nog je punt?
@Witty1889 wat marcel volgens mij bedoelt komt hier op neer:
Ik ben best goed in games. Voor mij was Sekiro lekker pittig.
Mijn vrouw is minder goed in games. Voor haar is Sekiro onspeelbaar.
Als zij hem op Easy kon zetten, zou de game voor haar ook ‘lekker pittig’ worden. Zij zou dan dus, op haar niveau, net zo hard uitgedaagd worden als ik op mijn niveau.
@Erik Nusselder Dat snap ik, maar afgaande op mijn voorbeeld van Dark Souls vraag ik me dus enorm af wat dit daadwerkelijk oplevert en hoe dit er dan in de praktijk uit moet zien. Als je gaat morrelen met mechanics dan speel je gewoon niet meer hetzelfde spel. We zitten daarmee nog steeds gevangen in een onduidelijk onderscheid tussen toegankelijkheid en moeilijkheid. Ik zie de grens tussen die twee begrippen niet goed liggen in dit relaas en ik zie ook de morele plicht om die toegankelijkheid zo groot mogelijk te maken niet goed hieruit volgen. Als je Sekiro een oefenmodus geeft waar je bijvoorbeeld geen posture damage neemt, maak je het wel toegankelijker, maar de core mechanics als je het spel zelf speelt blijven ongewijzigd.
Het lijkt er dus vooral op dat de schrijver spellen meer toegankelijk wilt maken. Het gaat daarbij totaal niet om de moeilijkheid, je kan die toegankelijkheid namelijk op vele manieren teweeg brengen.
@Erik Nusselder Jouw vrouw is minder goed, of ze wil niet zoveel tijd in een game stoppen om goed te worden, zoals jij dat wel wil?
Ik heb persoonlijk geen zin in “git gud”. Heb een vol leven, en geen tijd of zin om de hele dag achter de PC the hangen. Dark Souls is dan ook niet mijn game hoewel het een fantastische dark fantasy setting vind. Maar ik ga geen uren lopen hakken op dezelfde baas.
Geweldige column. Volledig mee eens. Ze kunnen gewoon een trophy of achievement reserveren voor de mensen die het spel op het moeilijkste niveau uitspelen. Kunnen ze toch laten zien hoe ver ze boven het gepeupel staan. Maar gun andersdenkenden ook wat. Is ook in je eigen belang. Hoe meer mensen kunnen genieten van een game, hoe meer verkopen, hoe groter de kans op meer van dit soort spellen.
Mensen worden niet ‘uitgesloten’, ze worden hooguit afgeschrikt, maar eigenlijk uitgedaagd. Je kunt meteen al de handdoek gooien, maar dat zegt meer over je eigen mentaliteit dan over deze game. Misschien kun je ook gewoon respecteren hoe de makers dit soort games hebben bedoeld? Er zijn allerlei games voor mij te moeilijk (vooral rpg’s) en ik zit er helemaal niet op te wachten dat er een simpeler modus wordt ingebouwd. Ik wil het kunnen beleven zoals het bedoeld is en anders niet. Ik hoef niet als een kleuter te worden behandeld, dan accepteer ik dat dit niet voor mij is. Prima levensles.
En verder is de toon van deze column hier en daar best wel tenenkrommend (en nee niet prikkelend)
‘Je mening klopt van geen kanten’.
‘Besef goed wat voor persoon je bent als…’
‘Als je per se zo wilt zijn….’
‘Doe beter je best….’
Hiervoor is het woord ‘aanmatigend’ uitgevonden.
@Agent 4125 Hear hear.
@Agent 4125 Goed punt Agent! Meestal staan hier op zaterdagochtend uitstekende stukjes. Nu staat er een stukje van iemand die anderen de les wil lezen. Ik vind het overigens wel prima als de moeilijkheidsgraad kan worden aangepast.
@slayer1slayer Dat laatste vind ik ook. En als het er bewust niet in zit, dan respecteer ik dat ook.
@Agent 4125 en als er nou een optie is zoals bij films de directors cut, zodat jij de game kunt beleven zoals de makers wilden maar men die of geen uitdaging wilt of weinig tijd heeft toch van zo game kan genieten. Hoe meer keuzes hoe beter voor onze de consument. En okm de makers verkopen zeker meer games en dus meer geld om meer games te maken. Recturnal spreek me niet aan maar demon souls wel maar te weinig tijd om een game of een boss te masteren.
@hulstpower Dan kun je net zo goed een walkthrough van een gamer op youtube bekijken… Ik verzet me een beetje tegen het idee dat alles voor iedereen toegankelijk moet zijn. Om bij film te blijven: als ik een film niet snap, moet er dan nog een versie worden uitgebracht voor mensen die m niet begrepen? Gaan we van elk moeilijk literair boek een kinderversie maken? Van opera een Kinderen voor Kinderen-liedje? Niet alles is voor iedereen bedoeld.
Ik zie moeilijke games soms meer als een sportwedstrijd. Die win je niet altijd. En dat is ook niet zo slecht.
@Agent 4125
Helemaal gelijk!
En er zijn tegenwoordig al omwegen. Je kan mechanics of tips opzoeken op Youtube, je kan zelfs gewoon het hele spel kijken op Youtube, dan heb je het toch ervaren op de ‘makkelijkste’ moeilijkheidsgraad. 😀
Ik haak ook wel eens af bij moeilijke spellen maar dan wordt het gewoon tijd voor een ander spel.
@Sabor Mijn Dark Souls knight blijft voor altijd ergens in de desolate buurt van Ornstein and Smough achter en ik heb er vrede mee 🙂
@Agent 4125 hulde, en wat een slechte collum met een erg nare kijk mij eens vertellen hoe het zit gevoel. Soms zijn dingen zoals ze zijn, niet alles hoeft aangepast te worden naar de snowflakes van tegenwoordig.
@GekkeHenkie
Er is helemaal niks mis met deze collum, maar kennelijk voelen jij en sommige anderen zich gelijk aangesproken.
Dag zegt meer iets over de lengte van jullie tenen, dan over de collum.
@Agent 4125
Onzin, games zijn geen kunstwerken die vallen of staan bij een verandering van aanpak.
Er zijn best veel games die ik graag zou spelen als het wat makkelijker was.
Dit omdat ik gewoonweg geen zin heb om mijzelf te pushen tot het uiterste, ook omdat ik daar niks meer dan agressief van wordt.
Als je het over spellen als Dark Souls of Sekiro hebt, zou ik ze waarschijnlijk zelfs graag spelen op dezelfde moeilijkheid als die idiote death penalty’s er uit werden gesloopt en er een save anywhere systeem is.
Eigenlijk krijgt bij mij ieder spel punten aftrek als er geen save anywhere is.
Dus ja, ik vind ik de attitude dat een spel op een bepaalde manier gespeelt hoort te worden gewoonweg belachelijk.
Games moeten juist op diverse manieren te spelen zijn.
Dat is het uitgangspunt van videogames; dat ze maakbaar zijn.
@oropher Nou, als de ontwikkelaar besluit deze opties er niet in te doen, dan blijkt de realiteit dus niet maakbaar. Dan heeft de ontwikkelaar besloten dat de game niet op diverse manieren te spelen is. En ik ben zoals gezegd niet tegen verschillende moeilijkheidsniveaus hè. In bv The Last of Us II is het geweldig uitgewerkt. Ik zeg alleen: als het er om wat voor reden dan ook niet in zit, dan respecteer ik dat. En als ik om die reden die game dan niet kan spelen (in mijn geval allerlei rpg’s), dan accepteer ik dat, in plaats van dat de ontwikkelaar de game zoals hij die bedoeld heeft, dan maar aan mij ‘moet’ aanpassen. Het is zijn artistieke vrijheid om dat niet te doen. Ik ben zelf meerdere keren begonnen aan Dark Souls op de PS3 en vrij snel weer afgehaakt omdat ik niet verder kwam. Uiteindelijk toch weer gekocht voor de Switch. Tijd in gestopt en de ‘moeilijkheid’ uiteindelijk overwonnen. Ik heb m niet uitgespeeld, vooral omdat het verhaal me niet interesseert, maar ik vond het toch tof dat ik verder ben gekomen, op de manier zoals de ontwikkelaar het heeft bedoeld. Een save anywhere zou die ervaring in mijn ogen een stuk minder bevredigend maken. Maar als de ontwikkelaar die er in stopt: prima. Laten we alleen niet alle ontwikkelaars gaan dwingen die overal in te stoppen.
Ik vind dat er gewoon altijd een keuze moet zijn voor moeilijkheid. Ik heb Returnal dus ook niet gekocht, omdat ik bang ben dat het te moeilijk is voor mij en dat ik snel afhaak. Sekiro ooit geleend van een vriend en snel afgehaakt. Ik ben niet iemand die een halve dag gaat besteden om 1 enemy te kunnen verslaan. Speel de meeste games die wel een keuze geven dan weer wel op hard.