Hoewel naarmate de tijd vordert bepaalde vooroordelen over games steeds meer naar de achtergrond verdwijnen, zijn er nog steeds stigma’s rondom onze geliefde hobby aanwezig. Terugdenkend mag ik van geluk spreken dat ik daar in mijn eigen leven nooit tegenaan ben gelopen. Sterker nog: ik ben geen strobreed in de weg gelegd om volledig van mijn passie te kunnen genieten.
Daarin ben ik mogelijk een uitzondering, al hoor ik graag jullie ervaringen in de reacties onder deze column. Ondanks dat ik in de 37 jaar dat ik op deze planeet rondloop door veel mensen omringd ben geweest die geen ene klap van computerspelletjes afwisten, ben ik altijd vrij geweest om games te spelen, er over te lezen en er uiteindelijk over te schrijven.
Vierkante ogen
Dat begon al bij mijn ouders. Zeker in de jaren 80 en 90 waren veel ouders totaal niet bekend met het toen nog vrij nieuwe fenomeen. Dat kun je ze ook niet aanrekenen: ze waren er simpelweg niet mee opgegroeid, net zoals ik niet begrijp – of wíl begrijpen – wat er leuk is aan TikTok, of op internet bekijken hoe iemand anders een game speelt. Natuurlijk zijn er altijd uitzonderingen op de regel, maar mijn ouders wisten echt niets over computerspellen, behalve dat ik graag een Nintendo Entertainment System wilde hebben om Mario te kunnen spelen.
Dat maakten ze dan ook mogelijk. De precieze details zal ik jullie besparen, omdat ik die in een andere column al eens uitvoerig heb besproken, maar zonder dat ik er voor heb moeten zeuren of smeken stond er op mijn achtste verjaardag een NES onder de televisie te brommen. Omdat je niet alléén maar Super Mario Bros. kunt spelen, ontving ik om de zoveel tijd – vooral met mijn verjaardagen en Sinterklaas – een nieuw spel.
Belangrijker nog is dat mij nooit werd verzocht om ‘toch eens te stoppen met die spelletjes’. Er werd mij niet verteld dat ik vierkante ogen zou krijgen, ik werd niet uit het huis gejaagd omdat buiten spelen gezonder zou zijn en er was geen tijdslimieten. Het resultaat was dat ik zelf prima kon inschatten wanneer het té gek werd: omdat er geen onlogisch taboe op de bezigheid lag, wisselde ik mijn virtuele reizen uit eigen initiatief vaak genoeg af met avonturen in de buitenlucht of afspraken met vrienden – al dan niet met een stel controllers in onze hand.
Dat is gedurende de pakweg 23 jaar dat ik in mijn ouderlijke huis heb gewoond nooit veranderd. Op feestdagen arriveerden nieuwe consoles in huize Musters – de Super NES, de PlayStation, de Nintendo 64 – en ook daar mocht ik zoveel vrije tijd mee besteden als ik zelf nodig achtte. Toen ik in mijn tienerjaren op de boerderij van mijn vader meehielp met de aardappeloogst, was het geen probleem om het extra zakcentje dat ik daarmee verdiende uit te geven aan nieuwe spellen. Sterker nog: tussen het arriveren van met aardappels volgeladen karren op het erf speelde ik diverse games uit. Zo blijven spellen als de eerste Rayman, Turok: Dinosaur Hunter en Prince of Persia: The Sands of Time voorgoed onlosmakelijk verbonden met de herinneringen aan het oprapen van kluiten tussen de bintjes.
Ik ben mijn ouders erg dankbaar voor die vrijheid en hun gave om onbevooroordeeld naar games te kijken
Legitiem werk
Ook toen ik ouder werd, stond er nooit iets in de weg om van games te kunnen genieten. Mijn eerste serieuze vriendin vond games eigenlijk ook wel leuk. We speelden om de beurt Grand Theft Auto 3 – lekker rondkarren en de crimineel uithangen en de controller pas weer doorgeven als je opgepakt werd – en heb haar begeleid door haar eerste Zelda-game in de vorm van Ocarina of Time. Toen ik mijn eerste eigen gamesite runde, liet ze mij daar zonder gemopper een aanzienlijk gedeelte van mijn vrije tijd aan besteden. Ze zat zelf ook op het bijbehorende forum.
Tijdens mijn studies was er bij docenten een iets groter gebrek aan kennis, maar nooit aan begrip. Als afstudeerproject tijdens mijn opleiding multimediavormgeving maakte ik een digitaal gamemagazine dat op de computer door te bladeren was. Daarmee slaagde ik.
Op de daaropvolgende journalistieke opleiding heb ik iets harder moeten strijden om gamejournalistiek als legitiem werk neer te zetten. Er werd door docenten in eerste instantie twijfel uitgesproken over mijn missie om dit vakgebied in te gaan, maar na mijn stage bij Gamer.nl – en mijn afstudeerproject dat wederom over games ging – waren ze overtuigd. Ik zal niet claimen dat ik eigenhandig de vooroordelen over gamejournalistiek op scholen heb vernietigd, maar volgens mij is het inmiddels al wel iets meer geaccepteerd om te zeggen dat je op een gameredactie stage loopt.
Legitieme interesse
Zoals ik in de intro van deze column al aangaf: ik mag van geluk spreken. Ik kende ook vriendjes die alleen bij ons thuis games mochten spelen – stiekem – of die thuis het geld wel beter konden besteden. En wat te denken van de vele misverstanden die bij veel ouders nog leven over het gamegedrag van hun kinderen? Hoe zit het met geweld in games, en zijn spellen niet verslavend?
Er is zoveel onwetendheid en dat kun je mensen niet per se aanrekenen: kennis en acceptatie over dit soort zaken moet groeien binnen de maatschappij, langzaam maar zeker, jaar na jaar. Dat doet het hopelijk ook nu de generatie die met games is opgegroeid zelf al wat koters heeft rondlopen. En vergeet niet dat bovengenoemde twijfels niet geheel zonder reden zijn. Het ene kind is het andere niet en als ouder kun je zelf het beste inschatten of je kind gevoelig is voor verslavingen of geweld.
Het beste wat je als ouder kunt doen, is een legitieme interesse in de hobby van je kind vormen. Speel eens een spelletje mee! Ik herinner mij nog dat mijn vader wel eens op mijn slaapkamer kwam om met mij een potje Street Fighter 2: Turbo te doen. Hij vond er vast geen bal aan, maar hij erkende mijn hobby en deed zijn best om te begrijpen waarom ik er zo tuk op was. Een beter gevoel kun je je kind niet geven.
Elke zaterdag verschijnt er een column op Gamer.nl die ingaat op actuele gebeurtenissen.
Lees ook:
ik ben 59 en ik game al sinds doom2. Als ik dat zeg kijkt men toch wel wat vreemd. Dat heeft ook met onze calvinistische cultuur te maken. In Belgie en Frankrijk zijn stripverhalen een vorm van kunst, in NL wordt dat niet serieus genomen. Ik wijs er altijd op dat het alternatief is om eindeloze rommel op TV te kijken, herhalingen van Amerikaanse sitcoms, of voebal praat programmas en andere onzinnige zendtijd vulling. Er is maar weinig op TV de moeite waard. Het suffe is dat films en boeken wel legitiem vermaak zijn maar games niet. Terwijl er toch echt games zijn met meer complexe diepgang dan menig boek en waar je veel meer in duikt dan in een film.
Mijn dochter heeft altijd mogen gamen en ze heeft wel wat concentratie problemen en wel wat last van escapisme. Maar het blijkt dat dat helemaal niet met gamen te maken heeft komen we nu achter. Het heeft andere oorzaken en ook al zijn games dan een middel waar je in kunt vluchten, dat zijn boeken en youtube ook. Ze is nu in haar master bezig met de interface van gamees en onderwijs, hoe gaaf is dat. Als een kind concentratie problemen heeft en eindeloos boeken leest ipv wat ze zou moeten doen op school, weet ik zeker dat de oorzaak niet bij die boeken gelegd zou worden. Vaak worden games onterecht als een oorzaak gezien.
@gotcha123 Dat verschilt per mens. Bij het ene mens zorgt een onderliggende oorzaak ervoor dat gamen een goede afleiding is. Bij de een is dit goed omdat de persoon bijvoorbeeld minder pijn of stress ervaart maar bij de ander werkt het averechts omdat deze belangrijke zaken uit de weg gaat door te gamen waar deze wel de potentie heeft om te groeien en ontwikkelen.
Dan zijn er ook zeker genoeg gevallen die geen problematiek hebben maar omdat gamen vaak gemakkelijker is voor onze gemoedstand, wordt gekozen tegenover huiswerk of werk uitvoeren. Games zijn vaak gemaakt om ons te pleasen net zoals social media waar gebruik wordt gemaakt van onze biologische systemen zodat we er meer gebruik van maken.
Het is dus niet zwart wit en zie dat aub ook niet zo. Per mens zul je op een ander antwoord uitkomen wat gepast of functioneel is hoe gaming en met welke vrijheid het in de persoon zijn leven past.
@004 absoluut waar. En de mens zit zo in elkaar dat we eerder kiezen voor de snelle reward, dus lekker effe gamen, dan de lange termijn abstracte reward, “beter voor je toekomst”. Toch denk ik dat het vaak als oorzaak wordt gezien, terwijl het misschien alleen versterkend werkt. Dan kan beperkte scherm tijd wel een uitkomst zijn, om een verslaving te doorbreken. Maar dan moet je nog steeds aan een onderliggende fundamentelere oorzaak werken denk ik. Maar het verschilt zeker van mens tot mens.
Deze gebruiker is verwijderd
Wauw, ik kan alleen dromen van zo’n acceptatie vanuit je omgeving. Ik heb hier echter wat langer over moeten doen. Niet alleen als gamer maar vooral als vrouw die een gamer is. Mijn ouders snapte er niets van, me vader probeerde af en toe nog wel eens een potje mee te spelen, maar 9 van de 10 keer speelde ik te veel, te lang en vooral te fanatiek. Misschien kwam dat omdat mijn beide oudere zussen hier weinig interesse in hadden.
Pas op de school merkte ik zelf dat het als anders werd ervaren. Ik speelde RS met de jongens en ruilde pocketmonsters bij de fietsenstalling terwijl de meiden uit mijn klas bezig waren met diddlplaatjes. Op de basisschool was dat nog prima, op de middelbare school betekende het dat ik buitengesloten werd om mijn hobby en eigenlijk weinig aansluiting vond bij de andere meiden. Thuis vond ik die aansluiten ook niet echt met max twee uur mogen gamen en het idee van opslaan in een online game wat erg logisch gevonden werd.
Toen ik op gegeven moment naar t HBO ging, merkte ik pas dat mijn ouders zich realiseerde dat mijn hobby mijn studie niet in de weg zat en waren de studenten in mijn klas prima met wat ik in mijn vrije tijd deed. Dit duurde overigens wel even, in het begin krijg je wat scheven gezichten als je zegt dat je gamed en krijg je vragen als “Je speelt de Sims bedoel je?” maar na een tijdje merkte ik ook aan mezelf: ik hou van gamen en het maakt me ook niet uit wat anderen daarvan vinden.
Deze gebruiker is verwijderd
Gamejournalistiek zal (voorlopig) een mindere tak van journalistiek blijven. Dat heeft niet specifiek met gamen te maken, maar met dat het over een mediavorm gaat, ofwel eerstenwereldproblemen. Film, muziek en tv heeft het geluk dat het veel tabloidtroep oplevert van al dat volk voor de camera. De game-industrie mist die ‘glamour’. De meesten zijn geen Hideo Kojima. Mensen als hem bedenken het dus kunnen ze iets interessants vertellen, maar voor de rest zijn ze normaal. Daarnaast zijn de meesten gewoon uitvoerders en tenzij je in die tak van sport zit zoals programmeren of foley, zal het weinig mensen interesseren. Neem het ze kwalijk.
Als gamejournalistiek echt iets te bieden had, zouden veel ‘journalisten’ niet de tijd hebben gehad hun mening proberen op te dringen aan de industrie, en hadden we niet het GamerGate-drama. Maar als dat de toekomst voor gamejournalistiek is, vrees ik voor de toekomst.
@Heer Mida ik ben het helemaal met je eens. Een journalist is kritisch, onderzoekend etc. Maar het lijkt mij te veel op de voetbaljournalistiek: uit angst buitengesloten te worden durft men niet kritisch te zijn. En het is ook lastig wanneer je van je info vrijwel volledig afhankelijk bent van de de industrie zelf. Persoonlijk vind ik het niveau van de stukjes op menig gaming website niet veel hoger dan dat van de gemiddelde puber die graag over zijn hobby schrijft. Een columnpie, een review, een preview, en dan heb je het vaak wel weer gehad.
@Heer Mida Deels begrijp ik je punt wel. Het ligt er ook enorm aan voor welk medium je schrijft natuurlijk en wat daar de mogelijkheden zijn. Gamejournalistiek heeft echter nooit mijn carriere in de weg gestaan. Sterker nog: ik schrijf ook algemeen nieuws voor publicaties. Voor mij gaan de onderwerpen hand in hand in mijn werkleven.
Leuk geschreven
Ik vind dit artikel wel gevuld met een knap staaltje “ignorism”. Tuurlijk heeft het voor jou goed uitgepakt en ik ben op dezelfde manier opgevoed en ook meer dan prima terecht gekomen.
Echter heb ik 2 zoons, waarvan er 1 prima maat kan houden en kan stoppen na een redelijke tijd. Die heeft dus geen regels nodig, net als wij vroeger. Echter is onze andere zoon zo dat hij die maat niet weet te houden, z’n verantwoordelijkheden niet neemt en zijn prestaties eronder lijden.
Daarbovenop is het een erg fantasierijk kind die erg snel last heeft van het bekende Tetris-effect en de wereld anders gaat bekijken als het gevolg van zijn avonturen.
Ieder kind is anders en niet ieder kind kan van z’n hobby z’n werk maken.
@MikkelR1 Mooie toevoeging aan dit stuk, ik wou er ook een reactie over schrijven alleen je bent me al voor. Er zijn veel factoren die meespelen waarom iets een te extreme vorm kan aannemen wat een combinatie is van de genen die iemand heeft meegekregen in relatie met omgevingsfactoren.
@MikkelR1 Absoluut, en dat ontken ik ook niet. Het is niet dat we het niet met elkaar eens zijn; ik wilde gewoon een positief stuk schrijven over hoe games in mijn leven nooit een probleem zijn geweest. Omdat ik ook niet blind ben voor hoe games op verschillende mensen verschillende effecten kunnen hebben, benoem ik dat nog kort in de tekst. Maar de problemen van games spelen uitgebreid behandelen, was simpelweg niet de insteek van mijn column. Ik was gewoon in een positieve bui tijdens het schrijven 🙂
Beter gamen dan als een halve plant urenlang door social media / tiktok-zooi heen scrollen.
@Agent 4125 Is dit niet precies dezelfde houding die ‘sommige mensen’ juist over gaming als hobby hebben? Lijkt me dat andermans tijdverdrijf kleineren of ridiculiseren juist onderdeel van het overkoepelende probleem is.
@Tom Kauwenberg Volgens mij moet iedereen lekker doen wat ie leuk vindt en moeten mensen zich er niet zo druk over maken wat een ander er van vindt. Wat is volgens jou het ‘overkoepelende probleem’?
@Tom Kauwenberg Ik vind het wel interessant dat je het zelf tijdverdrijf noemt.
Een hobby dus, helemaal prima, maar de reden dat ouders tegen gamen zijn is omdat ze willen dat hun kind later een zinvolle bijdrage aan de maatschappij levert.
Iets doet in de techniek of in de dienstverlening.
Als je van games analyseren je werk hebt gemaakt, ben je eigenlijk je hobby voor eigen gewin aan het uitbuiten.
Naar mijn mening zijn 99 % van de videogames geest vernauwende systemen.
De weinige games die je echt aan het denken zetten, vinden kinderen meestal niet interessant, of kunnen ze gewoon niet begrijpen.
Ik bedoel, we hebben in deze samenleving niet een tekort aan recreanten en journalisten etc, maar aan mensen in de IT en productie.
Mijn ouders wisten ook helemaal niets van gamen. We hadden niet eens een PC ofzo toen we de NES kregen, maar ze hebben t nooit een probleem gevonden. Mijn vader vond Super Mario 3 geweldig maar hij had nooit het geduld om t echt te leren dus hij heeft eigenlijk nooit iets anders gespeeld.
Mijn vriendin had vroeger een DS en de nodige games gespeeld voor ik haar kende. Ze heeft een groot deel van Breath of the Wild meegekeken en nu ook een eigen Switch lite met een aantal games. Ze heeft veel animal crossing gespeeld. Ze vindt t dan ook de normaalste zaak van de wereld als ik een game aanslinger. Ze vindt niet alle games leuk overigens.
Toen ik nog een gezin had (relatie ging uit) merkte ik vooral het verschil tussen boek lezen en gamen. Als de kids lekker aan het spelen waren en moeder was aan het hobbyen in de keuken, dan kwam er wel commentaar als het opstart piepje van de Playstation door de kamer klonk. Maar als ik een boek pakte en dat ging lezen ( in mijn ogen een soortgelijk vermaak/onstpanning) dan hoorde ik nooit wat. Viel me toen op dat dat ook in vorige relaties zo ging.
Gaming heeft toch een heel ander imago dan lezen.
Ik vind dat wat je ook doet om jezelf te ontspannen en wat goed voelt, moet je gewoon doen. Zonder commentaar. Iedereen is anders en vermaakt zich anders.
Ook als ouder zijnde kan dit gewoon. Kids willen vaak niet eens dat je je met ze bemoeit als ze bezig zijn.
@Red Dead Demon
Mee eens en heel irritant dat mensen niet de moeite nemen om het op deze manier te bekijken.
@TiRamySu Neem jij wel de moeite om het van de andere kant te bekijken dan? Want de realiteit ligt ergens in het midden en heeft meerdere kanten
Overigens ben ik het eens dat gamen een vorm van ontspanning is net zoals vele andere hobby`s die in bepaalde kringen meer geaccepteerd zijn.
Daarentegen kan er wel wat gezegd over afhankelijk van de hobby die je hebt dat je daarmee meer aansluiting zal vinden in het dagelijks leven bij andere mensen. Aansluiting/verbinding is voor veel mensen (of je het nou leuk vindt of niet) een van de belangrijkste aspecten van ons leven wat in onze biologie zit verweven. Deze aansluiting of verbinding kun je natuurlijk ook in gaming vinden maar tenzij je in de gaming/IT/etc sector werkt blijft het iets dat niet vaak op de werkvloer wordt besproken vanuit mijn eigen ervaring.
Teveel gamen tenzij je in de gamingbranche wilt gaan werken en zo gelukkig bent hiermee je brood te kunnen verdienen heeft een negatief effect wanneer je je brood moet gaan verdienen met iets dat je niet leuk vind omdat je jezelf niet genoeg ontwikkeld hebt om uit te vinden wat je wilt doen qua werk.
Aan de andere kant is gematigd gamen, helemaal in sociale setting een super gezonde manier van tijd verdrijf die geestelijke uitdaging biedt tegenover alle feestjes/festivals met alcohol en drugs.
Het zal aan je omgeving liggen, denk ik. De leeftijd van de mensen, de achtergrond. Zelf merk ik dat veel mensen het maar vreemd vinden dat ik zo veel van mijn vrije tijd besteed aan games. Ik ben toch zeker geen klein kind meer?! Maar ik denk dat veel mensen nog steeds denken dat je dan heel de dag Duck Hunt zit te spelen ofzo. Bovendien, is Netflixen, met treintjes spelen of shoppen dan minder treurig? En ik denk dat gamen voor heel veel mensen een guilty pleasure die ze graag geheim houden.
@Michael-Raymond-Clayton ach mensen vergeten nog wel eens dat je enorm veel tijd overhoudt als je niet:
Kijkt naar TV (“lineaire TV”), kijkt naar sport (op TV), kijkt naar streaming dienst
Etc etc 🙂
Waarom zou je passief naar een verhaal kijken als je zelf het verhaal kan spelen?
Dat is toch wel een beetje ouderwets ^_^
@oidhipson exact!
@Michael-Raymond-Clayton Kreeg nog de opmerking van m’n schoonmoeder dat ze niet snapt dat ik m’n geld uitgeef aan games, terwijl ze ondertussen de volgende sigaret aanstak 😀