Als ik op scholen lezingen geef over gamen, krijg ik altijd wel de vraag van een ouder: “heeft gamen ook nut?”. Er zijn best veel ouders die moedeloos en vol verbijstering toekijken hoe hun kroost eindeloos naar een scherm staart. Helemaal onbegrijpelijk vinden ze het als hun kind ook nog eens urenlang op Twitch of Youtube kijkt hoe anderen een spelletje spelen. Wie doet zoiets? Waarom?
Als ik dan vraag of ze zelf wel eens naar Studio Sport kijken, zie ik altijd hetzelfde: een seconde van onbegrip, waarna langzaam het kwartje valt. Het is altijd heerlijk om dat kwartje te zien vallen: dat besef dat ze precies hetzelfde doen als hun kinderen, maar dat ze tot dat moment die connectie niet hadden gelegd.
Toch blijven sommige ouders hameren op dat ‘nut’. Wat voor ‘nut’ hebben games? Wat kunnen ze ervan ‘leren’? Alsof het primaire doel van games eigenlijk zou moeten zijn om hun kroost eindelijk die voldoende voor scheikunde te bezorgen!
Terwijl het nut van games juist zit in het nutteloze. Het is leuk; het is vermaak. En de tijd die je ermee doorbrengt dient geen ander doel dan plezier hebben. Dat wil niet zeggen dat je geen nut kunt vinden in het extreem nutteloze.
Weinig bezigheden in een game zijn zo nutteloos als het maken van screenshots, toch? Ik bedoel: wat ga je ermee doen? Uitprinten en aan de muur hangen? “Kijk hoe Alexios hier van een hoogte valt!” Stop je ze in een (al dan niet digitaal) fotoalbum om later nog eens bij het haardvuur terug te kijken? Natuurlijk, af en toe zet je een versgeperste screenshot even online. “Kijk dit moment. Kijk die grappige glitch.” Maar het is zo vluchtig en voor anderen volkomen oninteressant. Niemand gaat toch de tijd nemen om even jouw screenshots aandachtig te bekijken?
KMN
Laat ik het zo zeggen: stel dat een familielid je vertelt over zijn vakantie in dat all-inclusive-resort in Turkije. En dat hij daar dertig à veertig foto’s van heeft die hij je nu op zijn tv wil laten zien. Eerlijk zeggen: hoeveel van jullie zijn dan en daar bereid om een hartaanval te faken om daar onderuit te komen?
Stel je nu voor dat hij dat wil doen met screenshots van zijn avonturen in Assassin’s Creed: Valhalla…
Kill. Me. Now!
En toch is screenshots maken in een game niet nutteloos. Vooral niet in games die een uitgebreide screenshotmodus toevoegen aan hun spel. Hoewel ik in eerste instantie zelf nogal geïrriteerd deed over deze functie (“Waarom steek je als ontwikkelaar hier tijd in, terwijl je beter nog een of twee zijmissies kunt toevoegen?”) of zelfs cynisch (“Kijk, weer een ontwikkelaar die wil dat hun klanten de marketing voor hen doen”) besef ik inmiddels dat de echte waarde elders ligt.
Een van de toffe ‘bijwerkingen’ van gamen is dat het mensen stimuleert om zelf dingen te maken. Er is inmiddels een hele generatie aan het opgroeien die weet hoe ze voor de camera moeten presenteren, hoe ze video’s moeten monteren en hoe ze een community moeten beheren. Dankzij Twitch-streaming en YouTube hebben al die gamers opeens haast ongemerkt vaardigheden geleerd die een paar jaar eerder voorbehouden waren aan professionals met dure studio’s.
Een van de toffe ‘bijwerkingen’ van gamen is dat het mensen stimuleert om zelf dingen te maken.
DSLR
Daarom is het niet gek dat sommige games net even wat meer aandacht besteden aan een screenshotmodus. De uitgebreide tools in games als AC geven je haast achteloos toegang tot bijna dezelfde functionaliteit als een (virtuele) uitgebreide DSLR (Digital Single Lens Reflex) camera. Dat betekent dat je niet alleen vastlegt wat er toevallig op dat moment exact aan pixels op het scherm gepusht zijn, maar dat je kunt spelen met sluitertijd, belichting, lenseffecten en wat al niet meer. Het zijn vaardigheden die je normaalgesproken niet nodig hebt om snel met je smartphone wat kiekjes te maken, maar die je wel leren hoe je met een ‘echte’ camera een optimaal of creatief resultaat krijgt.
Aangezien we in een maatschappij leven waarin beeld (zowel in foto- als videovorm) domineert, is het natuurlijk ontzettend nuttig om te weten dat het beeld wat je op een scherm of in de krant ziet niet zomaar willekeurig tot stand kwam. Dat de ‘werkelijkheid’ die een foto toont, altijd een constructie is. De maker koos wat zij wel wilde laten zien en wat niet. Welke elementen door belichting, focus en kleurgebruik belangrijker worden, waar het oog naartoe wordt getrokken. En natuurlijk dat een ‘mooie, coole’ afbeelding iets is waar je zelf een grote rol in speelt. Dat jij werkelijk de maker bent van een toffe foto (of screenshot). Het is niet alleen op een knopje drukken, maar jij voegt daadwerkelijk zelf artistieke waarde toe.
Artistiek
En dan wordt het maken van screenshots opeens wel extreem nuttig. Want je leert kijken, je leert compositie. Zonder het te beseffen leer je waarom bepaalde camerahoeken zo’n dramatisch effect geven, terwijl hetzelfde tafereel doodsaai is als je het recht van voren fotografeert. En met dat inzicht en die aandacht is het opeens wél mogelijk om screenshots te maken die het waard zijn om langer te bekijken. Zo gebruik ik zelf inmiddels een aantal mooie, dramatisch screenshots in mijn lezingen om aan ouders te laten zien hoe geavanceerd en artistiek games tegenwoordig zijn.
Maar het belangrijkste is misschien wel dat je bij het delen van een goed gemaakte screenshot niet langer alleen iets deelt van het spel, maar iets van jezelf. Als dat niet nuttig is, weet ik het ook niet meer.
Gamer.nl wil dolgraag jouw beste screenshots zien. Wees creatief. Actiefoto’s, stillevens, abstracties, kom maar op! De beste laten we zien in een toekomstig artikel! Mail je beste werken naarredactie@gamer.nl
Lees meer columns:
Ook foto’s in-game is content creation, check deze winnaar van een of ander wedstrijdje:
https://www.reddit.com/r/reddeadredemption/comments/ht1cc6/cowboah_lasso_shot/?utm_content=media&utm_medium=post_embed&utm_name=098661525056495db20705e41f9c9d66&utm_source=embedly&utm_term=ht1cc6
Ghost of Tsushima is de eerste game waar ik het nut begon in te zien van het maken van screenshots. Ik was soms zo afgeleid door het vastleggen van de mooie landschappen dat ik soms vergat met welke quest ik bezig was haha! Nu gebruik ik al die mooie screenshots als bureaublad achtergrond van mijn Mac op werk zodat ik de hele dag kan genieten van al dat moois
screenshots op pc zijn ook fijn om te hebben. Eigenlijk is het net als een foto, je legt iets vast met een bepaalde gedachte erbij. Kijk je het een paar jaar later terug dan krijg je hetzelfde gevoel als wanneer je een foto van iets nam, de herinnering.
Deze gebruiker is verwijderd
Nou vind het een waardevolle toevoeging.
Wat mij meer stoort is dat sommige games niet de y-axis aanpassings optie hebben en dat is gewoon zwaar gameplay verstorend.
GhostRecon: Breakpoint, je kan bijna alles aanpassen behalve de axis controls voor de choppers en drones 🙁
Een goed voorbeeld is ook SteelRats ik heb de game gekocht van de week voor een paar euro, echt een leuke game maarrr de game is dus semi 2-D maar je kan wat sturen dus een beetje verkapte 3-D mijn brein verplaatst zich dus in de bestuurder dus ga ik er vanuit dat links naar links is en rechts naar rechts maar de controls in deze game zijn dan dus naar boven is dan links en naar onderen is naar rechts en ik kan er niet aan wennen en het is gewoon niet aan te passen, dus ja dan is een leuke game maar met een minpuntje wat wel jammer is.
Screenshots ja leuk! Controls die je niet kan aanpassen zijn killing.
Ik gebruik de schermafbeelding functie in Pokémon Shield als ik mee doe met een toernooi. Want ja, in de 7e generatie kon je je gevechten terug kijken, dat kan met de 8e generatie Pokémon niet meer.
Dus nu maak ik maar foto’s van de Pokémon die mijn tegenstander had, welke league card ze hadden & of ik van ze won of verloor.
Dat kan je achteraf namelijk nergens terug vinden. Het zou fijn zijn als Pokémon competitief iets voor ging stellen, maar ondanks dat vermaak ik me nog wel met de gevechten.
Ik maak dus schermafbeeldingen om hele praktische redenen.
Ik vind het heerlijk om met die share knop te spelen. Zeker bij die fantastische open wereld games.
Ook gebruik ik het om geheimen (locaties) te delen met mensen die iets niet kunnen vinden bijvoorbeeld.
Of door tijdgebrek niet alles kunnen vinden.
Sharen die hap.
@Red Dead Demon En daar maak ik graag gebruik van, te veel games om alles uit te zoeken/vinden
Bij Ghost Of Tsushima heb ik de share knop flink laten werken want het zag me er toch mooi uit.
Maar ook bij andere games deel ik met regelmatig een screencap.
@bigds9fan echt he? Elk moment stop ik even om te genieten van het prachtige uitzicht en meer dan eens zet ik daarbij de fotomodus aan en maak ik een screenshotje om die vervolgens nooit meer te bekijken… Wat een prachtige game! Ik mis alleen een functie op de PS4/PS5 om die screens makkelijk te delen met anderen (volgens mij alleen Twitter of naar andere PS vrienden, toch?)
Wel eens met het artikel maar ik doe er werkelijk nooit iets mee. Behalve op de Switch, dan druk ik wel eens per ongeluk op dat knopje. 😛
Wat betreft het begin van het artikel, voor mij zijn games (vooral vroeger) wel nuttig geweest. Mijn Engels is er zeker beter van geworden maar ook mij reactievermogen en logisch denken zijn er ongetwijfeld door vooruit gegaan.
Nu is dat nut wel weg denk ik, misschien nog het onderhouden van die vaardigheden.