Ik heb een probleem. Er is te veel. Te veel series. Te veel films. Te veel… games. Hoe is dat in hemelsnaam zo gekomen? De elf jaar oude Harry was blij als hij twee of drie keer per jaar een grote game kon kopen. ‘Groot’ betekende dan ‘tekst adventure’. Of, iets later, een Konami-game zoals Metal Gear voor de MSX.
Jaha, ik ben oud. En ik weet ook wel: er is niks zo vermoeiend als iemand over ‘vroeger’ te horen praten. Ja ja, opa, we weten het nu wel. Vroeger was het allemaal heul erg. Nog erger is wanneer ‘opa’ begint over hoeveel beter het toen was. Bijvoorbeeld als het over games gaat. Want toen ging het nog over gameplay en niet over marketing! Lootboxes met een kek pakje? Grinden moest je. En we waren dankbaar voor dat grinden!
Maar nu? Nu ben ik op het punt aangeland dat als ik vanaf vandaag nooit meer een game zou kopen, ik op basis van mijn PS Plus- en Xbox Gold-games alleen al jaren zoet kan zijn. En mijn Steam-lijst? Forget about it! Pas liep ik er eens doorheen en van meer dan de helft van de games (zowel Live, Plus als Steam) wist ik niet eens dat ik ze had. Games zijn iets geworden wat gewoon ‘verschijnt’. ’Het hoofd van de elf jaar oude Harry zou ontploffen als hij wist hoe groot zijn gameverzameling ooit zou worden zonder er veel voor te hoeven doen.
Nou ja, ik weet ook wel dat ik dingen gedaan heb om die spellen aan mijn lijst toe te voegen. Zoals het aanschaffen van Humble Bundles. Of op ‘koop’ drukken bij een Steam Sale, omdat je een game voor minder dan twee euro nou eenmaal aanschaft. Daar moet je niet over nadenken. Voor je het weet is-ie weer twintig euro. Kan mij het schelen dat ik Thirst nooit ga spelen. Ik weet niet eens wat Thirst is! Het enige wat belangrijk is: hij kostte een euro! Eén EURO! Die digitale bibliotheken lijken bijna te leven, als een tuin die je negeert en overwoekert. Maar dan met games. En digitaal. Oké, de analogie valt hier in stukken.
Vergeet de analogie. Het houdt ook niet op bij die aangroeiende lijsten van toch relatief oude titels. Want tegelijk komt maandelijks een berg nieuwe spellen uit, die allemaal om aandacht vragen. Niet zo heel lang geleden was er bij mij nog een soort natuurlijk filter aanwezig. Ik heb niet genoeg geld om elke volledig geprijsde game aan te schaffen, zelfs niet met alle zakken omkoopgeld die ik als gamerecensent van de grote uitgevers krijg. Was dat hardop? Eindredactie, kan dat laatste er uit? (nee, onze bezoekers weten hopelijk dat dit de grootste onzin is – eindredactie)
We hoeven niet nu al een ultra deluxe editie van de volgende Ubisoft-, Activision Blizzard- of EA-game te kopen
Maar nu komen spellen ook nog eens gratis uit. Spellen waar je vroeger gewoon zestig euro (120 gulden) voor betaalde. Spellen als Apex Legends, die het lef hebben om niet alleen als een donderslag bij heldere hemel op pc en spelcomputers te verschijnen, maar ook nog eens heel goed zijn. We zijn op het punt aangeland dat je zelfs voor nul euro honderden uren aan gameplezier kan hebben (afgezien uiteraard van de benodigde hardware).
Nu klinkt dit misschien alsof ik er over klaag. En dat is ook zo. Dit moet gestopt worden. Ik hou het zo niet meer bij. Vooral niet met spellen aan de horizon waar ik naar uitkijk, zoals The Division 2, Persona Q2, Defector en zo vele anderen. Het zou veel beter zijn als we weer terug gingen naar vroeger, met veel minder spellen die niet allemaal tegelijk voor niks op mijn scherm verschijnen.
Nee, natuurlijk is dat niet beter. De oplossing is niet ‘minder games op de markt’. De oplossing is kritischer naar games kijken. En vooral om te beseffen dat er zoveel is, dat het niet nodig is om als een dolle de laatste releases in huis te halen (of nog erger, te reserveren). Waar de drang om spellen nu te spelen ook voortkwam uit schaarste, is het nu het gevolg van opgeklopte marketing die een bijna hysterisch verlangen probeert op te roepen om toch vooral de boot niet te missen bij de laatste blockbuster van miljoenen dollars.
Al die hype, die bombardementen aan previews, trailers, persconferenties en commercials, maken het makkelijk om te vergeten dat wij als gamers in een heel riante positie zitten. We hebben de luxe om even te wachten en het stof van een release te laten neerdalen voor we er geld aan uitgeven. We hoeven niet nu al een ultra deluxe editie van de volgende Ubisoft-, Activision Blizzard- of EA-game te kopen. We kunnen ook gewoon wachten tot er wat reviews zijn en dan kijken of we er überhaupt geld in willen steken. Als we dat met zijn allen doen, komt dat de kwaliteit van spellen alleen maar ten goede. Een uitgever haalt het niet meer in zijn hoofd om een gedrocht als Fallout 76 uit te brengen vóór het spel echt klaar is. En severproblemen van multiplayerspellen op dag één? Joh, ga effe iemand anders pesten met je slechte infrastructuur. Wij gamers wachten wel tot je het gefikst hebt voor we geld aan je geven. Het is niet alsof we in de tussentijd niks anders te spelen hebben.
Elke zaterdag verschijnt er een column op Gamer.nl die ingaat op actuele gebeurtenissen:
Veel herkenbare reacties. Bouwjaar 82 hier, maar werken in de zorg met onregelmatige uren en thuis een tweeling van 16 maanden. Ik kan en wil het niet meer opbrengen om in alles mee te gaan op gamegebied. Soms heb ik echt zin om even een avondje te gaan gamen maar voor ik het weet lig ik weer te slapen op de bank. Ik heb Red Dead II hier liggen, maar nog steeds niet aangeraakt. Ik Heb er geen zin meer in omdat ik weet dat ik toch te weinig tijd heb. En omdat ik weet dat ik weer veel van hetzelfde ga doen. Hoe goed de game ook is.
Val daardoor eigenlijk bijna altijd terug op retro. DOS pc aanslingeren of de NES / SNES.
Even een spelletje opstarten. En vaak voor mij toch net even wat meer echte gamer games.
Als volwassen gamer heb ik vooral een gebrek aan tijd en niet aan geld. Het kopen van games is daardoor denk ik een manier geworden, om de behoefte te compenseren. Want dan heb je weer iets om naar uit te kijken.
Dat ik mijn pile of shame (die inmiddels meer dan 250 titels telt) van ze lang zal z’n leven nooit allemaal meer ga spelen. Doet er niet toe.
Deze gebruiker is verwijderd
@Fifa Er zijn echt steengoede singleplayer games toe toevallig ook een multiplayer hebben, lijkt me geen reden om ze daarom links te laten liggen. En achievements werken mee aan de vervlakking van gaming, als je ziet wat voor onzin-achievements veel games hebben, is vaak alleen maar om je kunstmatig bezig te houden.
Deze gebruiker is verwijderd
Helaas vind ik tussen die lawine geen enkele fatsoenlijke car combat game zoals Twisted Metal en na Battlefield Bad Company heb ik geen leuke online multiplayer shooter meer gezien die zich kan meten met dat spel. Me echt vermaakt heb ik met God of War, Doom en Zelda. Ik wel best uit naar Rage 2 en de nieuwe Doom.
Een ander probleem tegenwoordig is naast te hoeveelheid aan titels, is dat veel titels aanvoelen als werk. Los van het grinden in F2P games, ik heb zojuist aardig wat tijd gestopt in The Division 2 Open Beta en merkte weer dat je dus allemaal klusjes moet doen om dingen te unlocken. Iets wat je weer nodig hebt om fatsoenlijk de main quest te kunnen doen.
Ik herken dat met veel spellen en mis tegenwoordig puur een spelletjes spelen voor vermaak en ontspanning. Misschien dat ik echt te “oud” word (bouwjaar 84), maar het is een trend wat al een tijdje gaande is, helemaal met lootboxen erbij.
@NrFive Ja de open wereld bezigheden. Kun je weer de stroom overal aan gaan zetten. Ik voel hetzelfde, ook bouwjaar ’84.
@NrFive precies. Zie daarom vaak op tegen het beginnen aan een openwereld game.
Deze gebruiker is verwijderd
Bouwjaar 1973, opgegroeid met de Commodore 64. Een magisch apparaat met magische games! Maar ook vandaag de dag word ik nog regelmatig verrast door briljante games. Het is idd een kwestie van selectief zijn in je aankopen.
Ik ben van 86 en ben het met je eens Harry, goed dat je het aankaart.
Ik laat een boel “wel aardig” games liggen en heb een lijstje met games die nog uit moeten komen waar ik in geïnteresseerd ben. Ook daarvan worden later nog afwegingen gemaakt en sommigen gekocht. Natuurlijk koop ik ook wel eens iets waarvan ik het ik eerste instantie niet op m’n radar had staan, maar op deze manier kan ik m’n backlog aardig in toom houden.
Veel games die ik wil worden ook pas maanden of soms jaren later gekocht met flinke korting, zo ben ik niet al teveel geld kwijt. Bij sommige is de hype echter zo groot dat ze wel direct worden aangeschaft. 🙂
Net als films, gaming heeft een exploitatie genre.
Ik juig meer keuze alleen maar toe, maar het zorgt er wel voor dat ik zelf selectiever ben geworden en prioriteit geef aan games die ik echt direct wil spelen.
Titels waar ik over twijfel haal ik meestal als ze diep in de aanbieding zijn; dan vind ik het meestal niet zo’n probleem als ze dan nog even liggen.
Ookal ben ik iemand die in overload omkomt, juich ik het toe, meer games meer genres, meer uitdagingen meer toegang voor de mainstream gamer met kwaliteiten om misschien zelfs er ook wat aan te verdienen en niet alleen uitgeven.
Onze economie switched enorm op dit moment, onze regeringen en ons systeem doet dat niet.
Toekomst is digitaal, ons klein landje moet hier in meegaan en niet stil blijven staan bij klompen.
Dit is voor velen Nederlandse gamers een kans en dit is zelfs voor Nederland een kans om te groeien economie.
Wat heeft dit met overload aan games te maken? Veel, deze industrie is ontzettend vruchtbaar die mag niet stoppen omdar Jantje thuis vier spelletje heeft liggen die hij dit jaar niet kan spelen, dit moet je supporten en van genieten, goede games zullen altijd de top weten te bereiken, of het een indie is of een triple a game.
Ik ben van de oudere generatie en kan alleen tegen de tieners zeggen die nu al goed zijn in games voornamelijk online, blijf jezelf pushen, creeër content, je hebt in feite alles tot je beschikking.
Niet alleen met games spelen maar ook met games maken, gratis engines en al te verkrijgen.
Deze industrie moet knallen en pushen en moet niet gedoseerd worden door bescheidenheid.
-my two cents
Er is wel veel maar niet zo boeiend. Nou heb ik nog vrijwel nooit een MP gespeeld, altijd SP. Ik speel vaak oude pareltjes en ook wel nieuwe games. Ik vind het best leuk hoor Far Cry 5 , maar is hoef niet van een kilometer afstand te zien waar alle loot ligt omdat het met een lijntje of kleurtje wordt aangegeven. Ik hoef helemaal niks meer te doen, niets te zoeken, niets uit te vinden, mijn geweer is nu al sterk genoeg en ik ben net een uurtje bezig. Ik ga deze game vrijwel zeker nooit afmaken… nul uitdaning, nul gevoel van iets bereikt hebben. Okay af eb toe een boss die ik niet aankan, maar ik hoeft niets te ontdekken.
Een aantal jaren geleden waren lineaire games helemaal uit, want de speler moest zelf in een open wereld kunnen rondlopen, maar dat maakte dat er vrijwel geen verhalen meer zijn. Het verhaal wordt opgehangen aan het levelen, maar dat werkt niet zo goed, want door de eindeloze kleine missies kun je toch wel in level omhoog, zonder dat et verhaal verder gaat.
Af en toe zit er echt wel wat tussen, daar niet van, maar het gros hoef ik niks mee, dus ik voel het aanbod niet als een probleem.
Ik ben geboren in 1980 en merk dat ik ook steeds meer terug verlang naar simpelere tijden. Wat games betreft word ik op AAA gebied niet vaak meer verrast. Het zijn steeds vaker de kleinere titels die me weten te verrassen of raken.
Met een gezin en baan kijk ik ook steeds meer op tegen al die games die er uitkomen en vooral tegen het spelen van openwereld games. Die komen er tegenwoordig zoveel uit dat ik gewoon geen tijd meer heb om ze allemaal te spelen.
Als ik een game heb uitgespeeld heb ik ook regelmatig het gevoel “wat zal ik nu eens gaan spelen?”. En dat terwijl ik met mijn huidige backlog nog minimaal een paar jaar vooruit kan. Toch kan ik het niet laten om toch nieuwe games te kopen, maar heb wel besloten om selectiever te worden en dus minder games te kopen. Ook probeer ik sinds vorig jaar meer games uit te spelen voor weer aan iets anders te beginnen.
Ik speel ook graag retro games en verder het liefste lineaire singleplayer games met een focus op verhaal. Ik geniet daar gewoon meer van dan een openwereld game met steeds maar afleidingen en vaak een zwakker verhaal (er zijn gelukkig uitzonderingen zoals spider-man), maar bij bijvoorbeeld de assassins creed en far cry reeksen merk ik dat de laatste delen me weinig meer doen doordat het verhaal nergens meer heen gaat en de bezigheden als ocd voelen. Dat soort games ga ik dus niet meer voor de volledige prijs kopen of sla ik in zijn geheel over.
Wellicht dat ik sommige nog wel speel via ps plus, want daar zitten soms toch verrassingen tussen. Gisteren voor het eerst onrush gespeeld. Lekker verstand op nul en gas dr op en beuken maar. Wat kan eenvoud heerlijk zijn.
Je zou het als inflatie kunnen zien: hoe meer spullen of in dit geval games je hebt, hoe minder leuk ze worden en ook hoe minder waarde je eraan gaat hechten.
Ook de media zelf biedt steeds meer, van vele televisiezenders tot nieuwsbronnen, zonder dat de kwaliteit er echt op vooruit gaat.
Zo weet ik bijvoorbeeld zeker dat je hooguit twee of drie televisiezenders nodig hebt om dagelijks écht goede televisie te programmeren, voor ieder wat wils, maar hebben we ik weet niet hoeveel op televisie en internet, maar is het meeste niet het bekijken waard. Is dat dan vooruitgang?
Het beste wapen tegen al deze hypende marketing en onnodige keuze-overvloed is en blijft soberheid, gematigdheid en bescheidenheid.
Hoe minder reclames, advertenties en schreeuwerige artikelen je ziet en leest, hoe meer rust je vindt en hoe bewuster je je keuzes maakt. Je kiest dan puur op basis van je eigen smaak, leefwijze en voorkeuren en niet op basis van wat marketeers tegen je zeggen.
En als je je games aandachtig speelt en pas nieuwe games haalt als je echt alles uit de oude games hebt gehaald wat je eruit wilde halen, dan worden ze vanzelf weer een stuk waardevoller. Je hebt dan een stuk minder nodig voor hetzelfde plezier.
Deze gebruiker is verwijderd
@coola. Jij speelt ook games van maar twee verschillende franchises toch
Deze gebruiker is verwijderd
Herken hier een hoop in terug (bouwjaar 78 dus ook oud 😜). Een hoop games die me goed lijken sla ik of over of haal ik pas heel laat. Zo moet ik God of war en monster hunter world voor de ps4 nog steeds halen. Games waar menig gamer het wel over eens is dat deze games een dikke 8,5 of 9,5 waard zijn.
Echter door tijd te kort (baan, familie, vrienden, sport, andere hobbies) is er te weinig tijd meer om alles te kunnen spelen en val ik veel eerder terug op bekende koek. Nu met trials rising bezig en heb er lol mee. Misschien maar lol voor een dikke 7 tot een magere 7,5 maar wel op voorhand verzekerd van een solide 7 aan lol. Iets wat ik bij een hoop nieuwe games zoals Anthem op voorhand niet weet, en door het tijdgebrek ook niet het risico kan nemen. Dan maar een game uit een bekende serie zoals Megaman 11 ipv Ni No Kuni 2. Wetend dat de laatste veel meer uur gaat opleveren maar waar ik niet de garantie heb voor die 7 aan lol, want stel het is maar een 6je uiteindelijk.
Ik kijk momenteel erg uit naar cyberpunk 2077 maar gegarandeerd dat de twijfel weer gaat toeslaan tegen die tijd, dus dan toch maar weer een vertrouwde ouwe?
T is een dilemma die hoe ouder je wordt mee groeit 😅.
Inderdaad veel games. Te veel games. Maar 99% is rommel.
Koop maar zo`n 3-6 games per jaar. De helft via een steamsale. Maar de spellen die ik speel worden ook grijsgedraaid. (eu4, civilization, hoi4)
Ik heb juist het probleem dat ik steeds minder vaak leuke games kan vinden. Nu is mijn smaak niet al te breed maar het lijkt er wel op dat de games die ik niet leuk vind, juist meer uitkomen en games die ik wel leuk vind, steeds minder zijn door gerushte ontwikkeling en microtransacties.
Allemaal leuk die gratis games die ik heb met games with gold maar ik geloof dat ik er misschien maar 3 of 4 gespeeld heb de laaste 3 jaar. Rest is niet aan mij besteed.
Als je zoals ik niet van shooters houd en niet van online games, dan blijft er al weinig over. En ook van die rest wat er over blijft kan mij het grootste deel niet boeien.
@Footy Verfrissend om van iemand te horen die met hetzelfde zit als ik.
Geen behoefte aan 98% van de AAA PC games, geen behoefte aan de online en FTP games. Wat ik nog haal is af en toe is een indie en een rpg voor de Switch, dat is het dan wel.
Ik merk dat ik best vaak naar oudere PC games teruggrijp het laatste jaar.
@Footy Het zijn vooral de grote AAA uitgevers die steeds oppervlakkiger worden, maar er zijn enorm veel goede en unieke games, zeker op de PC wat ook wel een wat volwassener platform is.