Laatst haalden m’n vrienden en ik herinneringen op over onze eerste game-pc’s. Wat waren dat toch spannende tijden! Tegenwoordig verkies ik eigenlijk bijna altijd een console boven een pc. De reden: pc-gamen is niet meer zo spannend als dat het vroeger was.
Zo ervaar ik dat althans. Het komt deels doordat de pc en zijn besturingssystemen in de loop der jaren alleen maar gebruikersvriendelijker zijn geworden, en deels omdat ik zelf inmiddels zo’n drie decennia ouder ben en min of meer weet wat ik doe op een pc. Toch blik ik met weemoed terug op wat voelt als de middeleeuwen van de game-industrie.
De queeste voor een game-pc
Ik moet een jaar of 8 zijn geweest. Begin jaren 90 had ik een NES onder de televisie staan en genoot ik dus al met volle teugen van computerspellen. Mario, de Turtles, Zelda: deze franchises kende ik inmiddels als mijn broekzak. Toch droomde ik soms weg van een pc in huis, vooral nadat ik het exemplaar op de slaapkamer van mijn neef had zien brommen. De graphics die daarop mogelijk waren, gingen veel verder dan wat de NES eruit wist te persen. Een game-pc voelde haast als een mythisch beest waar ik als liefhebber mijn pijlen wel op móest richten.
En met pijlen bedoel ik een tweetal onschuldige kinderogen, gericht op mijn ouders. Ik heb mijn vader maanden met smeekbedes lastiggevallen. Ik deed er álles aan om maar zo’n futuristisch systeem in huis te krijgen.
Ik zeurde er elke avond om wanneer mijn vader in alle rust de krant aan de eettafel las, volgde hem naar elk aardappelveld waar hij werkte om hem aan het bestaan van de pc te herinneren en schakelde zelfs de hulp in van een vriend van de familie, die op veertigjarige leeftijd minstens zo enthousiast was over de technologie als ik.
Verlossing
Ik kan mij het verlossende woord zelf niet meer voor de geest halen, maar mijn volharding wierp uiteindelijk zijn vruchten af. Op mijn vaders thuiskantoor kwam een gloednieuwe, crèmekleurige Intel 386 te staan. De vriend van de familie installeerde er SimCity, Hugo’s House of Horrors en een sharewareversie van Wolfenstein 3D op en er braken geweldige gametijden aan in huize Musters.
Die familievriend had mij een snelcursus MS-DOS gegeven, maar als achtjarige snotneus begreep ik daar nagenoeg niets van. Ik wist nog net hoe ik een game moest opstarten, al begreep ik het verschil niet tussen C: en D: en waarom sommige games een floppy nodig hadden terwijl anderen blijkbaar op magische wijze op mijn computer stonden. Verder vond ik het vooral erg leuk om vunzige scheldwoorden op het zwarte scherm met groene letters te typen, waarop de computer mij liet weten dat hij daar niets van begreep.
Lessen voor het leven
Ik herinner me nog veel meer. Bijvoorbeeld het gepiep en gesteun dat de 386 maakte wanneer ik hem opstartte. Of het gebrek aan een geluidskaart, waardoor de mechanische geluiden die de nazi’s en herdershonden in Wolfenstein 3D via de computer zelf maakten des te onheilspellender klonken.
Of het feit dat ik de Engelse taal nog nauwelijks machtig was. Daardoor moest ik via een woordenboek leren hoe ik de sleutel (‘key’) uit de pompoen (‘pumpkin’) op de veranda van een huis haalde, zodat ik na velen uren eindelijk voorbij het eerste scherm van Hugo’s House of Horrors geraakte. Zelfs de heerlijke geur van nieuwe technologie die de eerste maanden uit de computer kwam en mijn vaders kantoor opvulde, prikkelt met een beetje fantasie mijn neusharen nog.
De computer en al zijn mogelijkheden droegen ook onweerlegbaar bij aan mijn leervermogen en creatieve ontwikkeling. Ik werd langzaam maar zeker beter in Engels en ik leerde de basisprincipes van het moderne Windows dankzij een kinderversie van het besturingssysteem — die ik alsnog via DOS moest opstarten. Ik trainde mijn ruimtelijk inzicht door op papier kaarten te tekenen van de levels uit Wolfenstein 3D en ik typte een complete trilogie aan fantasieverhalen gebaseerd op de verder niet zoveel om het lijf hebbende platformer Hocus Pocus.
Een reis naar de toekomst
Pas eind jaren 90 kwam de volgende pc in huis, die ditmaal op mijn slaapkamer mocht staan. Het type kan ik mij niet herinneren, maar hij had Windows, waardoor het aansturen van het systeem opeens een stuk minder abstract aanvoelde. Ik kocht er gloednieuwe spellen als Grim Fandango, Trespasser en The X-Files Game bij. Ik verwonderde mij over de levensechte graphics in vergelijking met mijn PlayStation en Nintendo 64. Grim Fandango leek wel een met de computer geanimeerde speelfilm, met Trespasser waande ik mij in Jurassic Park en, verrek, The X-Files bestond gewoon uit échte filmbeelden!
Wederom voelde het alsof ik met één aankoop (wederom met mijn vaders portemonnee natuurlijk) een reis naar de toekomst had gemaakt. Ik kon mezelf naast het gamen uren vermaken door louter Windows te verkennen, door de vele mappen te klikken en de prullenbak leeg te maken.
Er was nog geen internet – in ieder geval niet in de meeste Nederlandse huizen. Voor een computerscherm zitten was nog leuk omdát je ervoor zat, niet omdat je online iets moest opzoeken. Dat klinkt voor nieuwere generaties misschien extreem suf, maar geloof me: het was een heerlijke tijd.
Oude tijden herleven
En na het gesprek met mijn vrienden is het ook een tijd die ik plots enorm mis. Ik heb een (zeven jaar oude) game-pc in huis staan en een Steam-account met een hoop ongespeelde titels. Ik doe er eigenlijk al jaren niets mee. Op consoles zien de games er nagenoeg hetzelfde uit, en ook de ervaring van een game opstarten en goed laten draaien is zowel op console als pc nagenoeg gelijkgetrokken. Op mijn laptop werk ik. Zomaar een beetje in het rond klikken op mijn computer of laptop doe ik al helemaal niet – ik heb wel wat beters te doen, zeg!
Waar ik vroeger ’s nachts vanuit mijn bed naar die fonkelnieuwe pc keek en de mogelijkheden door mijn hoofd gierden, vind ik het nu niet meer spannend om buiten werktijd voor een pc-scherm plaats te nemen.
Ik weet niet helemaal waardoor dat komt. Is het omdat de gebruikerservaring echt zo gestroomlijnd is, dat het niet meer futuristisch en spannend aanvoelt? Is het omdat ik de pc inmiddels zo gewend ben, dat hij geen geheimen meer voor mij kent? Of ben ik in al die jaren zo afgestompt dat ik uit luiheid maar mijn PlayStation opstart?
Misschien moet ik toch maar weer eens informatie in gaan winnen voor een nieuwe game-pc. Mogelijk krijg ik het voor elkaar oude tijden te laten herleven. Een paar duizend euro is toch eigenlijk maar kleingeld voor mijn tweede jeugd? Wacht eens even… is dit de midlifecrisis van een gamer?
Hoe is het die huisvriend vergaan, Michel?
Bij mij begon het op de ZX Spectrum Sinclair. Zwart 48k computer met van die rubberen toetsen. Spelletjes laden via de cassette. Games zoals Jetpac, Psssst! en de Lange Muur!. Daarna geupgrade naar een C64 waar je Ikari Warriors en Double Dragon op kon spelen. Maat van mij kon daarop al een beetje programmeren zelfs en we maakten onze eigen mega simpele games waar je een gast waar iedereen een hekel aan had om moest leggen.
Kort daarop kreeg ik een belletje dat ik maar snel naar zijn huis moest komen want hij had een schietspel wat Crimewave heette. Dat is waar ik voor het eerst gedigitaliseerde graphics zag. Toen hadden ineens veel meer vaders een computer thuis staan waar je geadvanceerde games kon spelen en waren we dagenlang verslingerd aan Monkey Island, Indiana Jones and the Fate of Atlantis, Leisure Suit Larry, Space Quest. Kings Quest 5 kon ik mijn ogen niet geloven. De graphics leken wel geschilderd! Toen barstte er nog een bom met Wolfenstein3D. Dit was echt het spel wat ik altijd al wilde spelen. Dat werd nog wat mooier natuurlijk met Doom. En de LucasArts spellen van X-Wing, Tie-Fighter, X-Wing Alliance.
Iets wat ik me nog kan herinneren is dat toen bijna elk spel allerlei cheatcodes had. Vaak op basis van geheime toetsencombinatie. Vaak ging je dan in godmode door een level heen knallen met onbeperkt ammo. Of drukte je in simcity op shift plus fund voor weer wat extra geld erbij. Het leuke was vaak juist om je niet aan de spelregels te houden. Iets wat nu vaak onmogelijk wordt gemaakt door uitgevers en je zelfs een ban op kan leveren. Ja sommige dingen waren vroeger echt wel leuker en beter 😉
En dan ben ik nog zoveel games vergeten. Ik heb Jazz Jackrabbit, Half-Life en D/Generation bijvoorbeeld helemaal kapot gespeeld. Of wat te denken van Dangerous Dave?
Er schieten soms flarden van games door m’n hoofd waarvan ik de naam mij helaas niet eens meer kan herinneren, Zo was er een 2D platform/actiegame die wel wat weghad van Commander Keen, maar het volgens mij niet was! Je kon verschillende ammunitie oppakken en soort sodablikjes ofzo? Als ik die game ooit weer vind…
Ik heb eigenlijk vooral zin om al die oude klassiekers weer te spelen op een pc!
@MichelMusters Bedoel je toevallig niet Duke Nukem 1? Anders had je nog Crystal Caves en Secret Agent ook leuke platformers uit de dos tijd.
Heel herkenbaar Michel! Zelf ooit begonnen met de MSX van m’n vader die hij elke zomervakantie mee naar huis nam van z’n werk. 20 games op een floppy die we via een buurvrouw regelden. Later kregen we een van de eerste pentiums. Een zwarte pentium 75, wat was mijn beste vriend jaloers zeg! Zoveel games gespeeld die jij ook noemt, Sim City, Duke Nukem, Quake en Unreal. Zelf codes kloppen en programmaatjes schrijven om te kijken wat er gebeurd. Via een LAN kabel die door het hele huis liep C&C Red alert spelen met m’n broer. Mooie tijden waren dat…
Dank je wel voor dit mooie stuk. Precies hetzelfde gevoel hier. Als kind magische tijden beleefd op de pc vanaf de 286. Al die oude spellen die hier in de reacties genoemd worden. Zeker ook als tiener en begin twintiger onwijs genoten van het internet tijdperk. Van chatten met een inbel modem tot online competitie en mmo. Zoveel te ontdekken en altijd zeuren om een snellere pc zodat ik ook mee kon komen. Nu ben ik oud, werk ik keihard en verdien heel veel geld. Heb een ps5 met 65inch oled en atmos installatie maar mijn pc is nog ouder dan die van jou en het interesseert me weinig. Mijn pc voelt teveel aan als werk ofzo, ik weet ook niet precies wat het is. Misschien ontbreekt het aan de grote vernieuwingen of raakt het me gewoon een stuk minder.
Ik reageer eigenlijk nooit meer op items maar kon het deze keer toch niet laten! Mooi artikel en ook heel herkenbaar. Ik speelde de afgelopen periode met precies dezelfde gedachten. Blijf gewoon lekker PCen!
@wilm85 Dankje dat je speciaal voor de column hebt gereageerd!
Heel herkenbaar dit artikel. Zelf begonnen met een pentium 133, Windows 95. Maar wat ik me vooral herinner is het oplossen van veel problemen. Games die nooit echt lekker draaiden, geluidsproblemen, joysticks die nooit helemaal lekker liepen, ieder spel was een complete zoektocht. Het was toen ook de tijd dat 3d om de hoek kwam kijken en dat de hardware dat nooit echt goed aankon. In 1998 had ik een ps1 aangeschaft en daarna nooit meer met een PC games gespeeld. Bij mij gaat het puur om gameplay en een vloeiende ervaring. Ik ben dus een console gamer all the way. Maar daarbij wil ik wel zeggen dat het ps1/N64/dreamcast tijdperk voor mij een stuk spannender was dan de huidige situatie. Toen was alles nieuw en geweldig. Nu is alles vooral heeeel veel en uitgekauwd.
Leuke column en heel herkenbaar allemaal. Maar ik heb dat ‘spannende’ nooit leuk gevonden, hoor. Waanzinnig irritant, dat gedoe met instellingen, drivers, corrupted files etc. Het was soms al een overwinning om de game op een behoorlijke manier op te starten. En dan maar hopen dat je geen ‘ping pong virus’ had binnen gehengeld op de pc van je pa…
CGA, VGA, Super VGA (als ik de afkortingen nog goed heb)… Pfff, dan zijn consoles toch gewoon de bom qua gemak. Heerlijk! Ik ga nooit meer terug, hoor!!
Ah pc gamen pre windows of rond w95
En ja ik weet dat je nu nog steeds van alles kunt instellen kwa resolutie en opties die grafisch wat doen, maar dat was in de tijd van de Windows 95 ook. Toch is het nu wel makkelijker. Ik denk dat je tegenwoordig niet hoeft na te denken over welke soort video kaart erin zit, welke geluidskaart heb ik en degelijke.
Tuurlijk als een of het niet kan kan die het niet. Maar als eender welk type video kaart en wat dan ook erin hebt wat voldoende is om het te draaien dan denk ik dat de game bijna altijd start.
Dat was in de Windows 95 tijd niet. Je had Nvidia die met hun Riva serie via Open GL moest werkend en dan had je 3Dfx die met hun voodoo kaarten de meester waren destijds en via glide gingen. En laat glide nu veel meer ondersteund worden dan open gl.
Zo vaak gehad dat een game de 3D textures niet goed deed inladen enkel omdat het gewoon niet mijn video kaart ondersteunde.
En dat is dan nog relatief simpel, vervang het ding en je zit goed.
Dan gaan we terug naar msdos
Simpel gezegd al het feit dat je om een game te spelen vaak meerdere bestanden moest openen.
En dat moest je doen door een tekst commands in te typen.
En dan zonder muis door menu moest bladeren om je geluidskaart in te stellen, en voor hen die die tijd niet mee maakten, er waren veel kaarten, met veel verschillende instellingen. Gelukkig als je eenmaal wist welke werkte dan kon je dat bij elke game doen. Maar de eerste keer starten moest je wel dat instellingen bestand starten, daarna kon je pas de game start.
En dan heb ik het nog niet gehad over memmaker, een programma in msdos, weet niet vanaf welke versie, die je een vrij goede mogelijkheid bood om te bepalen of je veel himem wou, of de andere memory.
En ja dit was soms ook nog echt nodig. Af je een game geinstalleerd .
Had je je geluid ingesteld, wilde die niet starten omdat je himem te laag was, of je had daarop teveel een op de andere te weinig.
Dus dan moest je memmakrr starten in de hoop dat je genoeg geheugden richting die kant krijgen zodat je game wel kon starten.
Gelukkig kon je dat geheugen bestand op een diskette opslaan, en als je dan wist dat je die game wilde gaan spelen duwde je die diskette in de drive en starte je de pc op en als je bios goed stond starte hij altijd eerst via diskette op, en dus pakte hij dan het heugen wat opgeslagen stond op die diskette.een boot disc.
En als dat niet goed ging kon je altijd in je bios de opstart cyclus aanpassen want als je harde schijf de eerste was dan had een boot disc nooit nut.
Ik zeg niet dat pc gamen nu niet spannend is, maar de meeste gamers hoeven enkel de keuze te maken in gfx en geluids instellingen en dan gaan, installeren was vroeger ook al en nu nog steeds dus die schrijven we tegen over elkaar weg.
Dan blijft de hele ellende van instellen of we sowieso wel muziek kunnen krijgen. Of geluid, en dan nog of je wel zeker wist dat je video kaart niet toevallig van een merk is wat niet ondersteunt wordt. en dan heb ik het dus niet over te oud, want ja nu kunnen video kaarten ook niet meer ondersteunt worden als ze oud zijn maar ook gloed nieuwe net gekochte kon meteen al zijn dat games niet werkten in MSDOS en windows9x.
Ik denk dat pc gamers nu veel geluk hebben dat hun pc werkt als een console. Als je zeker weet dat je de juiste specs hebt kun je eigenlijk na installeren meteen gaan.
Maar zo werkte het in de msdos tijd dus niet.
Vaak heb ik het opgegeven omdat het gewoon niet eens lukte.
@watashi wa maurice desu. Nu heb ik nog steeds problemen met het geluid. Gaat dan wel om oudere spellen. Die draai ik dan via Windows Vista compatibiliteitsmodus omdat ze anders helemaal niet werken. Met compatibiliteitsmodus werken ze wel maar heb ik geen geluid of alleen via de oordopjes.
Voor mij waren games als duke nukem 3d, quake en unreal tournament de games die ik het meeste speelde.
Maar ik kon ook altijd genieten van red alert 2.
Maar voor mij blijft de beste game ervaring de arcade games
Man wat ben ik oud, mijn eerste computerspel waar ik uren mee doorbracht was Snoopy Tennis, een Nintendo Game & Watch. En toen ik 12 werd kreeg ik eindelijk een echte computer, een ZX81 ! Het mooiste spel vond ik Mazogs.
Erg herkenbaar allemaal, ik denk dat het spannende voor mij kwam doordat de spellen voor de PC nergens anders te krijgen waren, C&C, interstate 76, carmageddon, Settlers, duke nukem 3d.
Als je nu op de PC speelt moet je ook niet de games spelen die overal uitkomen, maar juist de games speciaal voor de PC, die je met een muis speelt, die mods ondersteunen, er is genoeg te ontdekken, maar voor sommige dingen moet je wel wat moeite doen 🙂
Heerlijk herkenbaar. En aangezien er hier klaarblijkelijk allemaal mensen samenkomen die MS-DOS nog actief hebben meegemaakt, heb ik een vraag of iemand de volgende game weet. Destijds speelde ik op een Olivetti van mijn vader een spelletje dat qua graphics leek op Hugo House of Horrors, maar ik zou zweren dat het gewoon een real-time avonturenspel was en geen text-based elementen had. Ik herinner me het vooral als een spel waarin je flesjes cola verzamelde voor health. Of althans, ik omschreef het als flesjes cola. Wie weet wat het echt waren, ik was een jaar of 4 en de fantasie van een kind is raar. Andere games op die pc waren Wolfenstein 3D en Gorillas, om een idee te geven van over welke tijd we het hebben. Spel zelf zal dus uit de eerste jaren 90 zijn of wellicht late jaren 80.
@LarsCornelis bedoel je misschien commander keen?
Ik heb inmiddels weer een game pc maar toch niet helemaal tevreden ermee. Vroeger altijd pc gamer geweest. Ook omdat ik van mijn vader wellicht toch geen console mocht hebben. Daarna lang op de pc blijven hangen. Grote nadeel was en is de steeds oplopende systeemeisen en het gebrek aan wil bij ontwikkelaars om ervoor te zorgen dat games op oudere hardware draaien. Uiteindelijk pas in 2013 met de ps4 de eerste tv console gekocht. Inmiddels in 2021 weer een game pc gekocht. Toch ben ik niet volledig tevreden met de pc. Het kost bakken met geld door schaarste aan pc onderdelen. De meeste pc titels zijn inmiddels ook op consoles te krijgen (enkele uitzonderingen daargelaten). En toch nog regelmatig compatibiliteitsproblemen bij oudere games die oorspronkelijk niet voor Windows 10 gemaakt zijn. Uiteindelijk krijgt je het wel aan de praat maar vaak eerste een hoop gedoe. Tot slot speelt mee dat ik een muisarm heb gekregen die inmiddels min of meer chronisch lijkt te zijn geworden. Gelukkig kun je veel pc games tegenwoordig wel met controllers spelen. Belangrijkste reden om nog een pc te kopen is VR. Xbox heeft geen VR en de playstation VR laat te lang op zich wachten. Nog los van het feit dat de beste VR ervaring (microsoft flight simulator) vrijwel zeker nooit naar playstation vr komt.
Leuk stuk, alleen die problemen in de jaren 80 herken ik gelukkig niet. Amiga ruled them all..
Leuk stukje! Er is wel iets waar ik een beetje raar van opkijk. Je vindt de PC niet zo spannend meer vanwege een (te) gebruiksvriendelijk OS, en dus speel je maar op een console? xD. Dat is net zoiets als zeggen dat je geen Ferrari meer wil rijden omdat hij te snel is, dus je bent maar overgegaan op een Lambo. Wat grappig is, is dat ik veel dingen herken die je zegt. Het enige verschil is dat ik de PC gewoon de ultieme game machine vindt, en de veelzijdigheid ervan is wat de prijs voor mij rechtvaardigt. Daarnaast kan ik eindeloos terug in de geschiedenis en elke PC game spelen. Ik hoef geen ander apparaat te hebben. De vrijheid van PC is gewoon gigantisch, de graphics en performance zijn beter, en de games library is misschien wel 1000 keer groter. Daarnaast pakt hij elke keyboard/muis/controller/headset die je kunt bedenken. Ik kan meerdere schermen aansluiten zonder performance verlies, en een video checken terwijl ik een game draai.
Dus ik ben blij dat het gebruiksvriendelijk is, en het is nog altijd spannender dan een console, waar je vrijwel niks kunt aanpassen (en dat is ook meteen het lekkere eraan)
@JJ91 Bij mij is het ook zo dat ik om de 7-8 jaar een nieuwe pc haal, en dat ik het dan vooral de eerste paar jaar weer leuk vind en daarna toch terugkeer naar consoles. Die periode van de eerste paar jaar lijkt met elke nieuwe pc echter steeds korter te worden helaas. Maar nogmaals, misschien dat ik er ergens de komende tijd weer eens in duik!
Het was een leuke tijd inderdaad. De eerste kleurenmonitor, de eerste geluidskaart, de eerste videobeelden op de PC, de eerste Pentium die ik ooit kreeg en waarop ik echte 3D-spellen kon spelen.
Maar ook het verkennen van eerst Windows 3.11 en daarna Windows 95. Beide keren kwam je in een toen volstrekt nieuwe werkomgeving terecht: bij 3.11 het wennen aan de muis, bij 95 het wennen aan de taakbalk. En natuurlijk het tot in detail kunnen vormgeven van je bureaublad en de vensters, nog veel uitgebreider dan nu.
Ook de opkomst van het internet was een bijzondere ontwikkeling; inloggen was toen een ritueel, iets wat je alleen deed als het echt nodig was, omdat je per telefoontik betaalde, alles nog traag ging en je dan niet kon bellen.
De twee leukste herinneringen? Samen met de hele familie kijken hoe pa de allereerste Larry speelde en als kind de helft van de gein natuurlijk nog niet helemaal doorhebben. Maar dat je door commando’s het mannetje alles kon laten doen (en in elkaar geslagen en overreden kon worden) in een destijds realistisch ogende stad was magisch.
En later samen weer kijken naar de toen echt revolutionair vloeiende bewegingen van de allereerste Prince of Persia. En het eerste echt rode bloed toen hij op het kleurenscherm doormidden werd gehakt door een val.
Dat geklooi om spellen te installeren heb ik wat aan mij voorbij laten gaan: ik speelde vooral op mijn consoles, eerst de Sega Master System en daarna de Megadrive en op mijn eerste serieuze PC vooral shareware-spellen die niet zo moeilijk te installeren waren.
Maar de jaren ’80 en ’90 waren erg leuk om mee te maken qua gaming en PC-ontwikkelingen.
Godverdo* heel relaas getypt en “post considered as spam” voor de 100e keer…
Ik ben er weer ingetrapt, ik doe het gewoon niet meer. Zoek het uit…
@Masterchief Helaas herkenbaar dit. Gamer.nl moet hier toch eens kritisch naar gaan kijken want dit is erg vervelend. Deze keer lukte die van mij gelukkig wel.
@Masterchief volgens mij trema’s en shit houden de boel tegen. Dus geen bijzonderheden qua leesstekens toevoegen en dan moet t redelijk lukken.maar super ruk, slordig en achterstallig is het wel. Wordt de nieuwe ig.nl dit. Straks hebben we alleen nog PU.
@Masterchief Als redacteur vind ik het zelf ook heel irritant. Ik hoop dan ook met onze bezoekers mee dat het echt snel opgelost wordt! Voor nu kan ik in ieder geval als tip meegeven geen leestekens op letters (bijvoorbeeld een streepje op de e) te plaatsen, dan komt hij er bijna altijd door. Namens heel de redactie vanuit mij excuses dat het op deze manier moet.
@MichelMusters bedankt in ieder geval voor je reactie, Michel…
Het gehannes met hi-mem en low-mem, gepiel om games aan de praat te krijgen, games op tig diskettes, heerlijke tijd.
Altijd eerst de config en autoexec bestanden aanpassen om geluid via je soundblaster te krijgen. En veel shareware gespeeld in die jaren.
ik wou laatst duke nukem weer eens installeren, was de 13de diskette stuk. daar kan ik nou echt van genieten!
Hugo’s House of Horrors, nooit gedacht over die game ook maar iets te lezen op deze site. Die game speelde ik destijds met een woordenboek Engels -> NL naast mijn computer. Wat een ontzettend spannend spel vond ik dat vroeger, helemaal wanneer een commando bleek te werken (klein vreugde sprongetje want ik kon verder en bevond mij weer op onbekend terrein). Ik heb hem nooit uit kunnen spelen als kind, dit kwam met name door de vragen aan het einde. Je had toen geen google en ik wist de antwoorden niet.
Alle games die hier boven staan heb ik gespeeld herinner ze me allemaal …
vooral Trespasser wat een game was dat zeg ..
Erg wennen aan de besturing maar als je een beetje alles onder controle had was het een gaaf spel …
stil langs die beesten sluipen , om vervolgens in een huis te veel herrie maken zo dat ze toch even kwamen kijken … man man , wat een spanning was dat … had wel gehoopt dat daar een remake of sowieso al een verbeteren versie van uit zou komen .
@ravw Het was behoorlijk omslachtige besturing, maar daarom ook wel weer uniek. Toen kon dat nog een first person shooter die anders aanvoelde dan de gebruikelijke games.
Komt en gaat bij mij. Nu weer even geen zin in gamen.
Maar, ik heb een Wii gehad, PS3 en PS4, maar keer steeds terug naar de PC.
En dat komt grotendeels door muis en toetsenbord (en die LG OLED 48″ is ook mooi meegenomen 🙂 )
Doom Eternal bijvoorbeeld, ik kan me deze game niet zien spelen met een controller.
RDR2 had ik nagenoeg uitgespeeld op PS4, tot de SSD crashte in de epilogue.
Spel opnieuw gekocht op de PC, en de fun-factor verhoogde voor mij tig maal gewoon door dit met muis en keyboard te kunnen spelen, om nog maar te zwijgen van de boost in de graphics.
De PS4 staat bij de zoon ondertussen (alsook mijn vorige gamepc die hij zelden aanraakt).
The Rock was die Hugo games alweer vergeten. Precies hetzelfde hier Michel, met die pompoen en sleutel, Papa Rock ontdekte dat na uren geploeter door The Rock. Toen had The Great One dat geduld nog. Helaas nooit verder gekomen dan vergiftigd worden in de tuin achter het huis zoiets staat The Rock bij.
Goeie ouwe tijd, toen je je echt verwonderde over dingen nog. Maar beetje zoals je afsluit, begint als een midlife crisis haast te voelen dat verlangen naar vroeger.
@TheRock Ja, en ik werd in Hugo honderden keren onthoofd door een dude in de woonkamer volgens mij.
Leuk artikel ikzelf speelde altijd Tank Wars op m’n oude DOS was altijd een genot om de Nuke bij elkaar te spelen en m’n broers tank te vernietigen. Daarnaast waren deze titels ook echt veel gespeeld:
Prince of Persia 1&2 (bij twee dat je in die boot moest springen)
Commander Keane
Jill of the Jungle
The Lost Vikings
Dangerous Dave
Wolfenstein
Doom
Flashback
Teveel om op te noemen eigenlijk, was een mooie tijd brengt veel herinneringen na boven dit artikel.
@TommyVercetti Meest bijgebleven pc spellen zijn bij mij civiluzation 1 en 2, wacky wheels, indiana Jones, lemmings, Prince of persia, commander keen, Unreal, settlers 2, rollercoaster tycoon, transport tycoon, commandos, gta2, far cry 1 en crysis 1 en crysis warhead. Daarnaast was zelf programmeren met div indrukwekkend.
@lightyears Ja ook de meeste van gespeeld allemaal toppers.
1 woord. Factorio. Succes
Deze gebruiker is verwijderd
Volgens mij is het vooral de leeftijd hoor… alles is magischer als je kind bent. Ik mocht vroeger geen console, dus het was echt feest als ik mario op de SNES kon doen bij een vriend. En PC gamen doe ik nog steeds!
Nostalgische gevoelens komen bij mij omhoog na het lezen van dit stuk. Mooi geschreven. Zelf begonnen met een 286 van 16Mhz. Ik kan mij nog herinneren dat ik Wolfenstein voor het eerst opstartte. Toen had ik al een 386DX40 met SoundBlaster kaart. Wat een avontuur. Uuuuuren zitten erin. Nu speel ik op een Series X met alle games die ik maar kan wensen en het gevoel is idd heel anders dan destijds. Te verwend denk ik. Ik kan er niet meer zo van genieten als destijds in ieder geval.
@bleacdemon komt omdat je als kind ook meer fantasie hebt en alles nog nieuw is. Nu heeft elk kind een mobiel, computer vinden ze minder interessant
Te herkenbaar, mooi geschreven.
Ik vind het zelf ook altijd mooi om aan de jongere generatie gamers uit te leggen wat gamen inhield in de jaren 90 tot nu.
Ik ben er op een rare manier ook wel trots op dat ik, voor mijn gevoel, op een sweetspot in de gaming-geschiedenis ben opgegroeid.
En ja, nu zit ik met mn iets te pappige lichaam en terugtrekkende haargrens achter de Playstation, maar wel pas als de kinderen op bed liggen.
@Smallie hahaha hoe herkenbaar!
Leuk stuk, met veel plezier gelezen. Zo veel herkenning, ik speelde altijd banana uhmm.. weet de titel niet meer. Een spelletje met apen op flats en je gooide exploderende bananen naar de vijand. De gebouwen konden geloof ik ook stuk. Geweldig. En de geluiden die dan uit de kast kwamen. De eerste windows ervaring. Alle systeemgeluidjes aanpassen. Een nieuwe achtergrond kiezen voor het bureaublad.. het was echt magie
Bedoel je toevallig Gorillas, dat via Qbasic te spelen was?
@Improv Haha, ja zelfs een nieuwe achtergrond kiezen voor je bureaublad was al tof.