Time-out: er zijn té veel goede games!

De tijd van lastige keuzes maken is weer aangebroken. Het najaar is losgebarsten en dat betekent dat een stortvloed aan nieuwe games in de (digitale) winkelschappen komt te liggen. Daarmee arriveert ook de keuzestress, zowel voor gamers als de recensenten die je bedienen.

Begrijp me niet verkeerd, het werk dat we bij Gamer.nl doen is fantastisch. Games spelen en daar recensies over schrijven of er over praten in een podcast is geweldig. Toch begint mij de afgelopen jaren ook het gevoel te bekruipen dat het té veel wordt. Het wordt steeds lastiger om als liefhebber een compleet beeld te krijgen van de grote jaarlijkse releases.

Overvloed

Er komen simpelweg te veel games uit die het minimaal waard zijn om even uit te proberen, laat staan om ze allemaal uit te spelen. Het jaar is bijna op driekwart en mijn teller staat al op twintig spellen die dit jaar uit zijn gekomen die getest zijn. En dan tel ik uitbreidingen, early access-games en titels van vorig jaar tussen de scheuren door glipten en ik dit jaar alsnog een kans gaf niet eens mee.

Laat ik nu net zo’n speler zijn die zich in bijna elk soort game wel kan verliezen. En dus is keuzestress bijna wekelijks aan de orde. Daarbij komt ook de afweging van wat ik moet spelen in plaats van wat ik wil spelen. Het zal vast herkenbaar zijn, want de laatste tijd wordt er ook veelvuldig naar Metacritic gewezen. “Scoort een game onder de 8? Dan is die het spelen niet waard”, klinkt het veelal.

Helemaal terecht is zo’n gedachtegang niet, al maak ik me er zelf ook wel eens schuldig aan. Want ja, als Astro Bot een gemiddelde score van 94 heeft, wil ik de game toch wel even proberen en meegaan in het gesprek van die week.

Waar voor je geld

Ik weet zelf overigens dondersgoed dat ik mij in een luxepositie bevind. Met een code hier of daar om een spel te testen scheelt het in de kosten en dat is een positie waar lang niet iedereen zich in bevindt. Het gros van de gamefanaten hebben misschien genoeg geld om per maand één nieuwe game te kopen, of misschien zelfs maar een handjevol spellen per jaar.

Dan wil je die centen spenderen aan iets waar je zeker van bent dat het je plezier oplevert. De zekerheid van een goede investering staat voorop (en ook dan is Metacritic soms een handig hulpmiddel). Het is dan ook logisch dat games met een open spelwereld zo’n groot succes zijn geworden de afgelopen tien jaar. Natuurlijk heeft de verbeterde technologie er voor gezorgd dat dit soort spelwerelden pas recente decennia echt tot hun recht komen, maar met het duurder worden van games is een game met een spelwereld waar je je vijftig uur of langer in kunt verliezen zeer aantrekkelijk. Je krijgt vele uren speelplezier voorgeschoteld en dat voor dezelfde prijs als een game die je in tien tot twintig uur uitspeelt.

Als je slechts tijd (of geld) hebt voor een aantal titels per jaar, snapt iedereen dat je waar voor je geld wil. Er zijn echter enthousiastelingen die net als ik een zo compleet mogelijk beeld willen krijgen van wat er in een jaar aan gameplezier verschijnt. Het wordt eigenlijk steeds lastiger om jezelf goed op de hoogte te houden.

365 dagen zonder nieuwe games?

Toch zijn we als gamefanaten ook altijd bezig met het uitkijken naar die volgende topper aan de horizon. Momenteel is dat voor miljoenen mensen Grand Theft Auto 6, zoals aan de kijkcijfers van de eerste trailer af te lezen valt. Maar houd jezelf eens een spiegel voor en vraag het jezelf eens af: is het oké als er het komende jaar helemaal géén games uit zouden komen?

Met die vraag worstel ik de voorbije maanden, want er is simpelweg zoveel goeds om te spelen. Wie als nieuwe gamer net zijn PlayStation 5 heeft gehaald of na een generatie te hebben overgeslagen weer instapt, heeft een berg aan games zo hoog als de Kilimanjaro klaarliggen om te ervaren. En die spreekwoordelijke berg wordt alleen maar groter.

Een jaar zonder nieuwe game releases zou stiekem dan ook een helemaal niet zo slecht voor de gemiddelde consument zijn. Natuurlijk kijk ik uit naar Ghost of Yotei, Grand Theft Auto 6 en Judas, maar die mogen wat mij betreft ook best in 2026 verschijnen. Dan blijft er ondertussen voor iedereen tijd over om naast alle games die hoger dan een 80 scoren op Metacritic ook de titels te spelen met een lagere score die wel precies in jouw straatje passen.

Misgelopen pareltjes

Vorig jaar trok ik er specifiek twee weekenden voor uit om tal van indiegames te proberen die me interessant leken. Hi-Fi Rush, Jusant, Cocoon en Venba werden in die weekenden flink gespeeld, waarbij laatstgenoemde me zelfs tot tranen bracht. De korte speelduur en de simplistische gameplay maakten daarbij geen moer uit, want het verhaal raakte een gevoelige snaar. Had ik simpelweg naar Metacritic gekeken (waar het spel gemiddeld een 79 scoort), dan had ik de game niet eens gespeeld. Het werd uiteindelijk een van mijn favoriete games van 2023.

De kans is groot dat ik over de jaren veel meer prachtige spellen als deze heb gemist, en met mij miljoenen anderen. De goede oude tijd dat je alle goede games van een jaar wel kon spelen, zijn voorbij. Goede spellen raken ondergesneeuwd door de grote hoeveelheid aan releases op maandelijkse basis.

Denk aan Epic Mickey: Rebrushed, die ondergetekende hoogstwaarschijnlijk links moet laten liggen vanwege twintig andere games die dit najaar minimaal nog speeltijd opeisen. Of één van de tientallen indie- of retrogames die tussen al het AAA-geweld door ook verschijnen. Afijn, dan proppen we al die games maar weer in die twee tot drie weken rondom de feestdagen voordat de cyclus zich halverwege januari herhaalt. Maar man, wat kan ik dromen van een jaar zonder nieuwe games! Zou dat nu zo’n ramp zijn?