Het zorgt al jaren voor de nodige hilariteit onder mijn Gamer.nl-collega’s: ik koop al mijn games fysiek, zelfs wanneer ik de game in kwestie al digitaal heb. Maar waarom dan, vragen ze zich af — en ikzelf eigenlijk ook. Tijd voor een duik in mijn eigen psyche, op zoek naar het antwoord.
Het is maandagochtend en ik heb net een nieuwsdienst voor Gamer.nl gedraaid. Ik redigeer nog een review die later vandaag online moet komen en klap de laptop dicht. Ik maak de meterkast open, trek er een grote, felgekleurde plumeau uit en sla aan het stoffen. Ik boen het aanrecht en fornuis, geef de planten water en laat de deurklinken blinken, dweil de eikenhouten vloer en schrob de wasbak in de badkamer. Zelfs de toiletten reinig ik zonder te mokken.
Maandagochtend is mijn vaste schoonmaakmoment. Ik woon alleen, dus ik kan de verantwoordelijkheid niet doorschuiven. Wordt het een zooitje, dan treft alleen mij blaam. Maar een zooitje wordt het niet, want daar heb ik een hekel aan. Een opgeruimd huis geeft me mentale rust, en mentale rust is belangrijk als je creatief werk hebt – het is het verschil tussen een lege pagina en een lekker lopend artikel. Het schoonmaken zelf zie ik niet bepaald als hobby, maar als ik op maandagochtend heel mijn huis spic en span maak, ben ik er de rest van de week van af. Daarbij: als je eenmaal bezig bent, valt het allemaal reuze mee – een accurater levensmotto is er eigenlijk niet.
De volgestampte gamekamer
Tijdens de wekelijkse schoonmaaksessie doe ik ook altijd een klein kamertje aan op de eerste verdieping. Aan een van de muren hangen van het platfond tot aan de vloer stevige planken met daarop mijn uit de kluiten gewassen gamecollectie. Van de NES tot de Switch, van de Mega Drive tot de PlayStation 5: voor tientallen systemen prijken er wel games. Daaronder staan nog een stuk of dertig dozen; vooral oorspronkelijke verpakkingen van oude consoles – met de consoles in kwestie er natuurlijk netjes in verpakt.
Het is best een gedoe om week in, week uit secuur langs al die games te stoffen, laat staan de pakweg 25 amiibo die ik op een van de planken heb geplaatst. De situatie was een paar jaar terug veel erger: toen stonden er overal actiefiguurtjes en gamebeeldjes, voor een groot gedeelte plastic meuk die ik tijdens mijn loopbaan als gameredacteur heb gekregen. Ik was die rotzooi en het gevoel van verstikking die het opriep een tijdje geleden helemaal beu. Alle aan Mario gerelateerde poppetjes gingen naar mijn buurjongetje, een vriend ontving mijn Cyberpunk Samurai-jasje die ik tijdens een Gamescom-presentatie kreeg, en de rest belandde in de kliko. Opgeruimd staat netjes! Ik heb er geen moment spijt van gehad.
Vaak genoeg overweeg ik hetzelfde met mijn gamecollectie te doen. Ik zou de spellen niet in de prullenbak mieteren natuurlijk, maar verkopen – ik heb ze immers zelf allemaal met mijn eigen zuurverdiende centen gekocht. Als recensent ontvang je dan wel downloadcodes, maar als het spel me bevalt, koop ik hem alsnog fysiek voor de volle mep. Veel van mijn collega’s vinden die drang om alles fysiek te hebben – die overigens ook geldt voor muziek en films – erg curieus, maar ik word er blij van.
De psyche achter fysieke games
Maar waaróm word ik er zo blij van? En waarom heb ik die fysieke gamecollectie nog niet verkocht, als ik nog blijer word van een opgeruimd huis? Wanneer ik er vluchtig over nadenk, haal ik mijn schouders op en bedenk ik me: ik vind het nou eenmaal fijn om die games te hebben. Maar dat is geen concreet antwoord. Tuurlijk, er kleven wat objectieve voordelen aan fysieke spellen kopen: je kunt ze doorverkopen, je hebt ze voor altijd – ook wanneer een gamebedrijf de digitale winkel van een console offline haalt – en fysieke spellen gaan sneller in de uitverkoop. Maar als ik heel eerlijk ben, gaat het me daar niet eens om.
De daadwerkelijke drijfveer bestaat uit flarden van warme herinneringen die door mijn hoofd schieten wanneer ik een gamehoes van de plank pak. Ik houd het inmiddels gekreukelde kartonnen doosje van Turok: Dinosaur Hunter voor me en zie mezelf in de warme auto zitten, wachtend tot mijn moeder klaar is met haar boodschappen terwijl ik het boekje van de game wel honderd keer doorblader. Ik trek The Legend Of Zelda: The Wind Waker uit de collectie en een beeld schiet door mijn hoofd van mijn toenmalige vriendin en ik die in de vakantie vanaf de slaapbank over de virtuele oceaan varen. Ik blaas het stof van het vierkante PlayStation-hoesje van Rayman en denk aan de zomer dat ik mijn ouders op de boerderij hielp met de aardappeloogst, toen ik het spel speelde tussen het komen en gaan van karren vol bintjes. Ik ruik haast weer de geur van door de wind opwaaiende akkerbouwgrond en de friet die we ’s avonds welverdiend opaten.
Door het bekijken van gamehoezen herinner ik me talloze momenten uit mijn leven (waaronder de paar die hier vermeld staan) weer glashelder. Aan bijna alle spellen die ik in mijn leven heb gespeeld kleven dergelijke herinneringen, soms letterlijk of soms een gevoel, een muzieknummer, een geur. Het fysieke exemplaar van het spel is de tastbare herinnering aan die periode, een momentopname, een polaroidfoto van een leuke dag. En daarmee ook een manier om kortstondig terug in de tijd te reizen.
Gemak versus gevoel
Mijn reden om games fysiek te kopen en dat te blijven doen – zolang bedrijven en winkels die mogelijkheid blijven bieden – is allesbehalve rationeel, maar daarom voor mij niet minder legitiem. Integendeel: die tastbare herinnering aan een virtuele ervaring en dat specifieke moment uit mijn leven, is mij extreem waardevol.
Wanneer ik klaar ben met mijn huis schoonmaken, plof ik op de bank en slinger ik mijn Series X aan. Via Game Pass start ik Halo: The Master Chief Collection op. Ik bedenk me tijdens het afknallen van de Covenant dat het toch wel erg gemakkelijk is om games digitaal binnen te halen tegenwoordig. Mijn gedachten dwalen weer af naar die logge, fysieke collectie in dat kamertje, de toekomstige kwelling van een eventuele verhuizing. Moet ik ze dan toch allemaal maar verkopen?
Ik pak mijn smartphone erbij. Een paar tikken op het scherm en ik leg hem naast me neer om de controller weer op te pakken. Over een paar dagen steekt een fysiek exemplaar van Halo: The Master Chief Collection door de brievenbus.
Elke zaterdag verschijnt er een column op Gamer.nl die (meestal) ingaat op actuele gebeurtenissen.
Wauw @MichelMusters Wat een toffe column. Ik predik het hier wel vaker, en ook ik voel met met enige regelmaat in de minderheid.
Al sinds jongs af aan, koop ik mijn spellen fysiek, en dat doe ik nog steeds!
Ik ben inmiddels al ruim 10 jaar werkzaam voor een game winkel, dus wellicht dat sommige mensen mijn mening een beetje biased vinden.
Het is inderdaad het gevoel, de herinnering, het lezen van het hoesje, de trots. Daarnaast is het voor mij (en mijn gamende vriendin) ook het direct kunnen delen van games. Een Ghost of Tsushima, Last of Us, God of War, maar ook Gears of War, ReCore, en diverse classics van Final fantasy tot Pokemon.
Wij genieten er van, en zo lang het kan blijven we dat doen.
Ik snap het concept Gamepass, maar voor mij is dat gewoon niet weggelegd. Het blijven betalen voor toegang zonder achteraf eigendom is voor mij wrang, ik voel me dan soort van verplicht zo snel mogelijk te spelen.
Ik heb ook tientallen jaren diverse Collectors Editions verzameld. Ik ben dan niet zo rigoreus als jij. Ik heb recentelijk een deel van mij CE’s weg gedaan om meer te kunnen genieten van de exemplaren die mij veel doen.
Natuurlijk lees en ervaar ik dat de fysieke game van vroeger tegenwoordig minder voorsteld. Geen boekje, patches die je moet downloaden of games die volledig omgegooid worden als live service. Het zijn vaak die games (Destiny Battlefield) die ik zo nu en dan wel eens digitaal oppik als het goedkoper is. Daarnaast ontkom je er op PC ook niet echt meer aan, aangezien het grootste deel enkel digitaal is.
Toch heb ik vol trots een Series X staan en koop ik al mijn games fysiek. Laatst Skyrim Special Edition weer opgepikt voor de Xbox, goedkoper dan 1 maand gamepass en dat kost mij naast m’n werk en andere verplichtingen toch nog wel een maandje of 4 voor deze uitgespeeld is.
Doe mij maar fysieke games, met digital wordt het nooit meer waard dan een bestandje in je account, en wie weet wat er straks gebeurd als de servers echt sluiten.
Fysieke games, ooit zweerde ik erbij. Maar ik ben eigenlijk altijd primair een PC gamer geweest, heb pas sinds 2 jaar ook een console (PS4). Op PC is het al tijden digitaal wat de klok slaat. Heb al jaren geen PC game fysiek gekocht. Denk dat Mass Effect Andromeda wel eens de laatste kan zijn geweest. Was enkel een hoes met downloadcode erin. Geen disc, geen boekje. Sowieso zitten veel PC games vast aan Steam, Origin of UPlay. Dus dan heeft fysiek nog minder meerwaarde. Huidige PC heeft ook geen dvd-speler meer. Vind het wel erg jammer, mis echt de tijd van mooie cover art en uitgebreide handleidingen vol mooie plaatjes en achtergrondinformatie.
Maar hoe doe je dat dan met je laptop? Ik heb al sinds 2012 geen laptop meer met een dvd/blu-ray lade. Naar mijn weten bestaan die ook bijna niet meer. Of je moet voor zo`n dikke zware unit gaan als laptop, daar zit ik ook niet op te wachten, moet dat ding dagelijks meesjouwen overal naartoe.
Of koop je spellen dan dubbel? Fysiek én digitaal.
@-it- Hoe bedoel je precies? Waar heb ik die laptop voor nodig? Ik werk er op, that’s it 🙂
Laatst verhuist en al mijn oude SNES, Gameboy en Gamecube games weer gevonden. Heerlijk om ze weer te zien in m’n handen te houden en die herinneringen te voelen! Toch kies ik er al een paar jaar voor om ze digitaal te kopen. Puur vanwege het gemak, maar ook omdat ze op bijv. de PS store zo vaak goede aanbiedingen hebben die vaak goedkoper zijn dan de fysieke exemplaren. Nu ik laatst een Switch heb gekocht, heb ik daar ook meteen fysieke games bij gekocht. En hoewel ik het heerlijk vond om weer hoesjes in m’n handen te hebben, merk ik ook dat ik het erg irritant vind om steeds op te staan om de Switch uit de kast te trekken, het kleine klepje open te frummelen, en die memorycard er in te duwen.
Herkenbaar. Ik heb bv. alle films die ik tof vind (en dat zijn er veel) ook fysiek aangeschaft.
Bij pc games ben ik erg blij dat die digitaal aan te schaffen zijn. Vooral het installeren via oude cd/dvd’s is echt onhandig en nieuwe besturingssystemen helpen dan ook niet altijd mee.
Kwam er laatst achter dat de code voor prey (origineel) ook op steam in te voeren is. Meteen het fysieke exemplaar weggedaan.
Maar de nostalgie herken ik helemaal. Als ik met een dvd van een oude film in mijn handen sta dan krijg ik dezelfde flashbacks. Op de een of andere manier kun je dat inderdaad vergelijken met polaroids bekijken.
Maar gemak is ook wat waard. Ik bezit bv. veel strips van Spawn in papieren vorm. Maar als ik ze nu weer wil gaan lezen dan haal ik de tablet te voorschijn. Ik ga echt niet die doos van zolder halen.
Sluit me er volledig bij aan. Zeker nadat Sony aabkondigde de PS3/PS4 shop te gaan sluiten
En ik heb vaak ook dat ik het fysieke exemplaar koop. Zo wou ik per se The Hunt fysiek op Blu-Ray hebben nadat ik hem op Prime zag.
Veel van mijn favo series zijn niet eens digitaal te krijgen dus dan moet je wel fysiek.
@bigds9fan
Dat de winkel sluit wil niet zeggen dat je de games niet meer hebt of kunt downloaden toch?
Ik herken het gevoel maar ben een jaar of 7 geleden al gestopt met het kopen van fysieke games. Gewoon vanwege het gemak. Ik ken nog het spel diablo 3 dat ik fysiek kocht en op de postbode kon wachten op launch day. Terwijl andere mensen al konden spelen. Hier had ik gewoon geen trek meer in. Door de komst van steam gaat het allemaal digitaal.
The Most Electrifying Man op Gamer.nl vond het weer een leuk stuk Michel.
The Rock heeft een beetje hetzelfde, dat gevoel van en bij al die games. Van top digitale games print The Rock zelf het hoesje en doet dit in een lege case, die The Rock speciaal besteld heeft hiervoor. Puur voor die nostalgie.
Ik houd het bij de tien (voor mij) beste games ooit. Staan mooi in de vitrine en nemen niet mijn halve huis in beslag
Ik vraag me af of fysiek nog nut heeft… een goed voorbeeld is een fysieke kopie van Cyberpunk 2077: het spel op de fysieke kopie is zo buggy dat je er niks mee kan. En wat voor nut heeft de fysieke kopie als over 20 jaar de servers met de updates uit de lucht zijn ?
@MichelMusters Kijk, now we’re talking: ik zie Altered Beast (“Rise from your grave!”), Comix Zone, Golden Axe en Streets of Rage II voor de Sega MegaDrive! Tijd voor een gamedag bij Michel als de coronacrisis er op zit :-).
Qua fysieke games heb ik nog een dressoir vol met Master System II en MegaDrive spellen die ik nog regelmatig speel. Na de 16-bit consoles ben ik tot aan de PS3 vooral PC-gamer geweest. In de jaren ’90 had je voor de PC die grote dozen vol met handleidingen, CD-ROMS/Floppy’s, posters en andere goodies. Voelde als een feestje om het eerst bij Dixons uit te zoeken en dan thuis uit te pakken en hele handleidingen voor de besturing van een F-16 of Apache uit je hoofd te leren. Hoogtepunt waren die 1-2 keer per jaar dat we naar CD-ROM Land in Roosendaal gingen. Was voor die tijd een grote winkel met een enorm aanbod van PC-games. Al die verpakkingen/handleidingen/CD-ROMs liggen nog bij mijn ouders op zolder, maar ik word er altijd helemaal blij van als ik ze weer zie (zowel van mijn ouders als de verpakkingen), zoveel goede herinneringen!
Ergens in de vroege jaren ’10 zal ik mijn laatste fysieke PC game gekocht hebben. Niet veel uitgevers maken nog een “feestje” van de fysieke verpakking (behalve collector’s of exclusieve uitgaven). En sinds de tweede helft van de jaren ’90 heb games steeds vaker een tutorial, waardoor dikke handleidingen voor de meeste spellen overbodig zijn geworden.
Dankzij de Switch koop ik zo nu en dan weer fysiek. Maar vaak moet je alsnog online voor patches en DLC. Sterker nog, sommige fysieke games zijn niet meer dan een veredelde key op een SD kaartje. Het gevoel van “een game in je handen hebben” is wel weg inmiddels.
Tja hier nog zo gek, ook ik wil de games fysiek hebben, daarnaast ben ik op moment bezig met films op blu ray te kopen die ik nog miste en graag wil hebben, niet alleen blu rays maar ook DVD series die niet op blu ray zijn wil ik hebben.
Zo kocht ik van de week de collectie van Voyagers! (nee geen Star trek Voyager) die ik overigens ook al heb :D, maar een serie uit 1982/1983.
@DarkraverX Amen to that brother!
Deze gebruiker is verwijderd
@denver Haha, ja ik weet dat je mensen daarvoor kunt inhuren. Dat vind ik (vooralsnog) het geld niet waard en zoals ik al schrijf: als je eenmaal bezig bent valt het allemaal wel mee 😉
More power to you Michel!
Ik ben toch meer jouw kant op aan het gaan en vind fysiek ontzettend belangrijk worden, met name omdat het jouw game is, jouw dvd/blu ray/cd het is van jou.
Een fysieke game is van jou, een digitale leen/huur je eigenlijk, ja de game staat op je hd maar het is maar een copy paste spelletje dat als je hd kaput is of over tien jaar de store niet meer in je bezit hebt.
Fysiek kan je altijd pakken ook als je gamepass abbo of Netflix niet meer betaalt.
Digitale aanschaf is toch meer een sponsoring dan een daadwerkelijke koop.
Ik heb een shitload aan games op mijn hd’s van mijn consoles staan en dat is flink wat waard in de zin van wat IK er voor heb betaald alleen je ziet het niet terug.
Naar je muur kijken en je collectie is toch gewoon echt een goed gevoel.
Al kunnen we hier met zijn allen heeeeel lang over praten en discussieren keep up the good content en voor alle gamers keep on collecting and gaming!
Wat een luxe had je dan vroeger. Ik moest helaas veel geliefde games (vanaf de Atari Lynx) weer verkopen om nieuwe te kunnen kopen. Alleen zo’n 25 dierbare ps1 games hebben het overleefd. Die staan trots in een game kast, maar gebruiken doe ik ze niet. Legaal digitaal komt met risico’s (en fysiek ook denk aan disc rot, kapotte capacitators etc) maar digitaal via Retropie is ideaal omdat je dan al die prachtige games kan backuppen zo vaak je wilt. Al is het natuurlijk aan ieder voor zich qua morele bezwaren.
@Nuage Ik moest al mijn oude games als kind ook verkopen hoor, zit daar maar niet over in 😉 Heb de meeste oude games (NES en SNES, Mega Drive) en bijbehorende consoles later terug moeten kopen.
De N64 en games heb ik nog wel uit die tijd omdat ik toen tiener was en dus geld had en het niet hoefde te verkopen 😛
Leuk artikel en ik ben het er voor het grootste deel mee eens.
Voor mij zijn fysieke games ook een herinnering aan de tijd dat ik er plezier mee had en dus roepen die verpakkingen en doosjes die herinnering altijd weer op.
Maar met de switch denk ik daar volledig anders over.
Mijn vriendin is Filipijnse, en als ik daarheen reis en de Switch meeneem dan is er helemaal geen enkel voordeel aan fysieke games.
Tenzij je tevreden bent met een paar.
En ja ik weet je kunt daar bescherm cases voor aanschaffen maar as ik reis wil ik geen massa ding meenemen.
En in mijn case passen 8 games.
Dat is verre weg niet wat ik ook aangeschaft heb.
Komt nog bij dat mijn vriendin een zoontje uit een vorige relatie heeft en als ik hem wat games wil laten spelen is het op heel handig dat ik niet de games elke minuut moet wisselen maar aan hem uitleg hoe hij kan wisselen gewoon door te kiezen op het scherm zonder ook de cartridge eruit te halen. En slingeren die dingen niet overal daar. Hahah
Dus wat dat betreft kies ik bij switch voor download.
Maar alle andere systemen fysiek.
En ik heb een (kleine, maar groeiende) collectie retro zooi en dat is sowieso enkel fysiek.
Maar ik deel je gevoel van emoties bij games wel.
Het is heel natuurlijk en gezond om spullen echt in handen te willen hebben. Dat is zelfs rationeel nog heel goed te onderbouwen, zelfs nog zonder over herinneringen te spreken.
De digitalisering, van ons geld tot aan games, brengt weliswaar veel gemak, maar ook veel afstand en vervreemding, omdat je nooit iets écht bezit, écht in huis hebt.
Om diezelfde reden hebben veel mensen gewoon nog een welgevulde boekenkast in huis staan, in plaats van een enkele e-reader waarop je ook al je boeken kwijt kunt. Omdat boeken ‘écht’ zijn, hoe goed e-readers het lezen van papier misschien ook kunnen simuleren, en omdat echte, tastbare spullen inderdaad sfeer en herinneringen geven. En dat is voor mensen net zo belangrijk dan een kille, rationele afweging.
Het is ook altijd leuk om bij mensen op bezoek discreet in hun boekenkast te snuffelen, want de inhoud van zo’n kast zegt al veel over de bewoners.
Het is dus van harte aan te raden om je huis lekker te vullen met tastbare boeken, films, games, noem maar op. Om je zo zichtbaar te omringen met ideeën, verhalen en schoonheid. Ook al ben je dan iets langer bezig met schoonmaken…
Zelf koop ik ook liever fysieke games. Helaas heb ik vroeger bijna al mijn ps2 en xbox 360 games en console verkocht om aan geld te komen voor nieuwe games. Ik vond het altijd ook leuk om te lezen wat er op de achterkant van het doosje stond. De boekjes en kaarten die er in zaten keek ik ook altijd nog na. Ik vind het ook erg jammer dat dit er tegenwoordig vaak niet meer in zit.
Ik vond het zelf ook lange tijd fijn om games fysiek te hebben, met name omdat ik er niet op vertrouwde dat je je digitale games nog lang kon blijven spelen als de ” nieuwe” generatie uit was. Gelukkig lijkt dat mee te vallen. Wat me heeft doen besluiten tot overstappen naar digitaal is dat de digitale aanbiedingen regelmatig toch veel beter zijn dan fysieke prijzen (dit is uiteraard andersom bij release) en dat regelmatig de games niet meer in hun geheel op de fysieke disc staan, ofwel op day 1 enorm gepatched worden. Dan heb je nog niks als de online support ooit wordt teruggetrokken.
En ik vind het jammer dat je de laatste tijd veel minder steelcases ziet, en als ze al uitkomen met zeer generieke art (naam van het spel) in plaats van mooie artwork…
Ik ben heel erg blij met de digitalisering, zeker wat betreft de pc. Ik begon ook vanaf de nes, ps1, ps2,ps3,xbox360,ps4 en altijd een pc gehad en begonnen met theme park tot online soldier of fortune uit kwam. Toen begon het gamen pas echt en daarna Socom op ps2 met adapter competitief in EU league.
Moet er niet aan denken om alles uitgestald te hebben, ik kan al niet zo tegen troep. Maar het is wel cool om soms ff de hoesjes te bekijken.
Leuk artikel om te lezen! Ik heb zelf besloten om deze generatie over te stappen op digitale games. Vooral vanwege het gemak (geen schijfjes wisselen) en de ruimte die het bespaart. Al kan mijn collectie zeker niet op tegen die van jou. Maar jouw nostalgie ten opzichte van een fysiek exemplaar snap ik zeker. Aan dat hoesje van Turok heb ik ook goede herinneringen, laat staan de fysieke versies van GoldenEye, Banjo Kazooie, Mario 64, Zelda OOT, etc. die ik hier heb liggen. Het doet me wel een beetje pijn dat je Zelda niet in een doosje hebt zitten;).
@Tinus Tussengas-1 Haha, jep. Had als puber een keer een verstandsverbijstering en al m’n N64 hoesjes weggegooid… dus op diverse momenten in m’n leven wanneer ik écht even geld teveel heb, koop ik een complete versie van een N64 spel terug 😛
@MichelMusters Ik heb mijn N64 ook nog met al mijn eigen spellen, zitten er een paar tussen met het prijskaartje er nog op. Zelfs een van 199 gulden haha. Alleen heb ik toen al de doosjes verknipt om ze in van die plastic cases te doen, net zoals die van de videotheek. Ik heb er ongeveer nog 25 schat ik. Staan op zolder in een doos, doe ze nooit meer weg. De herinneringen die ik eraan heb zijn te mooi.