Game Freak, toch vooral bekend van Pokémon, wil met de actie-RPG Beast of Reincarnation bewijzen dat de studio meer in huis heeft dan schattige beestjes vangen. En op basis van de eerste uren gaat dat verrassend goed.
Het is het jaar 4026, de beschaving is allang ingestort, en de natuur heeft de boel overgenomen op een manier die zowel prachtig als behoorlijk onheilspellend is. Dieren zijn vergroeid met boomwortels en bloesem, robots dwalen doelloos rond, en jij, als zwaardvechtster Emma, mag ze uit hun lijden verlossen. Niet omdat je dat zo graag wilt, maar omdat je een Purifier bent, en dat is nu eenmaal je werk.
BRAAF!
Je metgezel is Koo, een wolfsachtige hond die niet alleen schattig is maar ook tactisch relevant. Wanneer je vijanden pareert met Emma’s zwaard, laadt Koo op. Via een slow-motion menu kun je vervolgens zijn speciale aanvallen inzetten, Bloom Arts genaamd. Eentje laat monstrueuze planten uit de grond schieten die vijanden lanceren, een andere bindt ze aan de grond vast zodat je er rustig op in kunt hakken. Het voelt als een kruising tussen het parrysysteem van Sekiro en de slow-motion actiemodus uit Final Fantasy VII Remake. Een combinatie die op papier niet zou moeten werken, maar dat wel degelijk doet.
Slim is dat die twee systemen aan elkaar vastzitten. Geen parry, geen Koo-punten. Geen Koo-aanval, geen healing. Want elke succesvolle Bloom Art herstelt een deel van Emma’s gezondheid, vooral als je de bijbehorende quick-time events goed timed. Het dwingt je om offensief te spelen in plaats van achteruit te rollen en af te wachten.
HAAR ALS GEREEDSCHAP
Buiten gevechten is er traversal, en ook daar heeft Game Freak iets eigens bedacht. Emma’s haar transformeert in ranken waarmee je kunt slingeren als grappling hook, bruggen kunt bouwen, en jezelf de lucht in kunt hijsen. Dat klinkt absurd, en dat is het ook, maar het maakt verkenning verrassend speels. Klim naar een uitkijkpunt, bouw een brug boven een groep vijanden, en laat je vallen voor een stealth takedown. Het is het soort creatieve vrijheid dat je niet verwacht van de studio die Scarlet & Violet afleverde.
De gebieden zelf zijn geen open wereld, maar ook niet strikt lineair. Game director Kota Furushima spreekt van zo’n tien stages die samen ongeveer dertig uur beslaan. Elk gebied heeft side quests, verborgen items en genoeg reden om van het pad af te dwalen. Koo helpt daarbij door te blaffen als er vijanden in de buurt zijn of items liggen, zonder dat het irritant wordt.
LEES DE HANDLEIDING
Niet alles gaat goed. De game legt z’n mechanics slecht uit in de openingsuren. Tutorials zijn minimaal, en wie niet zelf in de codex duikt, staat bij het eerste serieuze eindbaasgevecht, een kolossaal hert met twee fases, met een arsenaal aan skills die nog compleet onbegrepen zijn. Er zijn twee oplaadbalken onderin het scherm waarvan niet direct duidelijk is wat ze precies doen. Dat is geen charme, dat is een ontwerpprobleem.
Wel belangrijk: Beast of Reincarnation is geen Soulslike in de traditionele zin. Je verliest niks bij een death, vijanden respawnen niet bij rustpunten, en ontgrendelde shortcuts blijven open. De moeilijkheidsgraad is op elk moment aanpasbaar. Game Freak wil dat het uitdagend voelt, niet dat het je straft.
HONDEN AAIEN
Wat overblijft is een game die zichtbaar ambitieus is en op de juiste plekken verrast. Het combat heeft diepte, de traversal is inventief, en de wereld oogt prachtig. Of het verhaal, dat voorlopig blijft hangen in bekende post-apocalyptische tropen, ook gaat leveren, moet blijken. Maar de basis is er. En ja, je kunt Koo aaien na een boss fight. Dat alleen al is het vermelden waard.
Beast of Reincarnation verschijnt 4 augustus op PlayStation 5, Xbox Series X|S en pc voor 55 euro. De game is vanaf dag één speelbaar via Xbox Game Pass.
