Het internet is al jaren gefascineerd door de opmerkelijke vriendschap tussen gamejournalist en presentator/producent Geoff Keighley en de legendarische Japanse ontwikkelaar Hideo Kojima. Tot nu toe vond ik het allemaal wel prima, maar deze week ging het wat mij betreft te ver.
Geoff Keighley is een grote naam in de gamejournalistiek. Hij presenteerde bij GameTrailers en G4 en schreef als freelancer voor veel publicaties. Tegenwoordig is hij bovenal producent en presentator van grote shows als The Game Awards en, sinds kort, de openingsshow van Gamescom in Duitsland. Maar hij lijkt zijn goede naam te grabbel te gooien voor een meme-waardige bromance met Kojima.
Die goede naam is ook maar hoe je het bekijkt. Jaren geleden kreeg hij al de kritiek dat hij te diep in de game-industrie zat om zichzelf nog een kritische journalist te noemen. Velen zullen zich de foto herinneren waarop hij tussen een poster van Halo 4 en een tafel met Dorito’s en Mountain Dew zat, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Hoe dan ook, Keighley is een van de meest bekende personen in de industrie en heeft met zijn shows veel gedaan om de zichtbaarheid en acceptatie van games als medium en kunstvorm te vergroten. Ik vind het dan ook extra spijtig om te zien hoe hij zwijmelt bij Kojima.
Heel het internet heeft kunnen zien hoe die vriendschap is gegroeid. Op het podium van The Game Awards vertelde Keighley in 2015 dat Kojima geen prijzen mocht komen ophalen vanwege een juridisch gevecht met uitgever Konami. Er was woede – terecht ook – en het was meer dan logisch dat Keighley het jaar daarop vol trots Kojima op het podium onthaalde. Maar ergens tussen dat moment en nu is die relatie veranderd in een soort tekenfilmachtige buddy movie. Op Gamescom 2019 krijgt Kojima een welkomstfilmpje alsof hij een rockster is en krijgt hij uitgebreid de tijd om over zijn nieuwe game Death Stranding te vertellen (nog altijd zonder precies uit te leggen waar die game nou over gaat).
Stukje afstand
Eigenlijk vind ik dat gamejournalisten helemaal niet zo close moeten zijn met de industrie waar ze over schrijven. Het wekt de schijn van partijdigheid wanneer je Keighley als een schooljongetje naar Kojima ziet zwaaien op de Duitse beursvloer. Hoe kun je ooit nog een kritisch interview van hem verwachten met die man? En dat terwijl er genoeg dingen in Kojima’s oeuvre zijn om kritisch over te zijn. Hoezeer ik hem ook respecteer, de manier waarop vrouwen in zijn games behandeld worden is bijvoorbeeld soms tenenkrommend.
Keighley is natuurlijk lang niet de enige die zich schuldig maakt aan dit soort praktijken. Je hoeft maar wat gamejournalisten op Twitter te volgen, en je ziet de ene na de andere foto van gratis goodies die ze hebben gekregen, selfies met bekende ontwikkelaars, of pogingen om consoles te winnen in een prijsvraag. Het doet mij altijd pijn aan de ogen, want je lijkt zo meer een fan dan een kritische journalist. Door gratis spulletjes aan te nemen en die vervolgens op sociale media te posten, geef je die uitgevers en ontwikkelaars gratis reclame. Dat is nou juist niet de taak van een journalist.
Ik zal niet doen alsof ik zelf heilig ben hierin. Ik heb vast ook weleens een mutsje of beeldje aangenomen, of een foto geplaatst wanneer ik op een mooie locatie was voor een game. We zijn allemaal mensen. Maar ik probeer wel een gezonde afstand te houden tussen mezelf en de industrie, zodat ik me geen zorgen hoef te maken dat ik de gevoelens van een vriend kwets als ik een game een onvoldoende moet geven.
Ik geef jou een 11
Als Geoff Keighley een review van Death Stranding zou schrijven, zou ik die in ieder geval niet meer serieus nemen. Al is het maar omdat hij er zelf een rolletje in de game heeft bemachtigd.
Stel je eens voor dat je een kleinere ontwikkelaar bent en met Keighley moet onderhandelen of je game in een van zijn shows getoond kan worden. ”Het moet wel een korte trailer zijn”, zegt hij, “meer dan dertig seconden kunnen we je helaas niet geven.” Hoe voelt het dan om te zien dat hij aan het eind van de show een van zijn vrienden op het podium haalt, hem uitgebreid de tijd geeft om te praten, en daarna onthult dat hij ook nog zelf meespeelt in die game? Hoe blij ben je nog met je dertig seconden zendtijd, als ‘vriend’ Kojima minutenlang uitweidt over het feit dat je kunt plassen in zijn game?
Ik snap het wel, echt waar. Sommige mensen bewonder je gewoon heel erg, en dat kun je niet altijd verhullen als je ze ontmoet. Ik heb ook wel eens een interview gedaan dat meer geschikt was voor een fanblog dan een journalistiek product. Daar probeer ik vervolgens van te leren. Want normaal gesproken moet je je persoonlijke gevoelens toch even aan de kant schuiven en een persoon professioneel benaderen. Dat is bij Keighley en Kojima in ieder geval ver te zoeken.
Elke zaterdag verschijnt er een column op Gamer.nl die ingaat op actuele gebeurtenissen.
Laatste columns op Gamer.nl:
Kojima is een levende legende. Het moet mogelijk zijn de man te respecteren en zelfs persoonlijk te kennen en nog je werk als reviewer te doen. Ik ga toch ook niet uitzoeken of een critic Tarantino kent voor ik een recensie ga lezen? Ik vind de aannames uit dit stuk onprofessioneler dan het feit dat Keighley fan is van Kojima. Het zegt meer over hoe de schrijver in een dergelijke situatie zou functioneren.
Ach, Geoff Keighley is een presentator van zijn show. Hij is allang geen reviewer of journalist meer, als hij dat ooit geweest is.
Wie? Mand?
ik had serieus echt geen idee wie het was en check vaak genoeg verschillende reviews om een eigen conclusie te trekken.
Wow, wat een beschuldigingen, what iffs en contradicties.
Om te beginnen is de eerste zin na de introductie al fout: “Geoff Keighley is een grote naam in de gamejournalistiek.”
Hij WAS een gamejournalist. Nu produceert hij games en 2 shows die beide de promotie van games als medium tot doel hebben. iets wat hij overigens uitstekend doet.
Als teken van zijn partijdigheid wordt een foto opgevoerd waar hij tussen frisdrank en snacks zit, ja een commerciële uiting, net als de reclame op deze site, maar die beïnvloeden geen game review naar mijn weten of maakt Doritos ook games? Nee ze hadden een deal met MS en ze wilde daarmee reclame maken op dat kanaal, prima toch, relevant voor gamers en het zegt verder niks.
Vervolgens krijgt hij de eer dat hij games onder de aandacht heeft gebracht maar om wat voor reden dan ook is het jammer dat hij NU (nogmaals geen journalist meer) een vriendschap heeft met Kojima.
Jeff laat zich kritisch uit over Konami en sinds die tijd zien we de 2 tongzoenend en bipsvingerend in de media en dat kan niet want…?
En dan komt er een uitleg waarom game journalisten onpartijdig moeten zijn (iets wat Jeff niet meer is, hij promoot het medium games) en dat Erik zelf op perstips gaat, zich laat pamperen en volgieten en beeldjes, kraaltjes en spiegeltjes aanneemt die tot doel hebben om de journalist te behagen.
Uitgevers stoppen enorme bedragen in dit soort promotionele acties naar de perst toe omdat ze werken (ook al pretenderen ze allemaal onpartijdig te zijn).
Kijk dit vermakelijke filmpje hoe NIEMAND onpartijdig is:
https://www.youtube.com/watch?v=YQXe1CokWqQ
Ik heb voor een bank gewerkt en daar was het de regel dat alles wat gegeven werd (en niet geweigerd kon worden) afgedragen werd om partijdigheid te voorkomen. Dat werd dan aan het eind van het jaar in een loterij weggegeven. Flessen drank van honderden euro’s, peperdure pennenset, iPads, alles voor een lotje van een euro. Het opgehaalde bedrag aan loten ging naar een goed doel. Reisjes en andere ongein was alleen als het direct werk gerelateerd was, geen cart event of meerijden met een stuntrijder of andere onzin.
Maar ik dwaal af, want net als de schrijver. Ik lees niet waarom de relatie “erg schadelijk” zou zijn en waarvoor het schadelijk zou zijn. Er wordt wel een hypothetische verhaal verzonnen dat ALS Jeff een review zou schrijven Eric dat niet zou lezen, maar of dat dat nou zo erg schadelijk is betwijfel ik.
@tielo Ik heb voor een bank gewerkt en daar was het de regel dat alles wat gegeven werd (en niet geweigerd kon worden)…..
……….niet geweigerd kon worden? Wat is er mis met een simpel, ‘Nee dank u wel dat kan ik niet aannemen.’
Het is die mentaliteit waar het werkelijke probleem zit, het gebrek aan karakter en ballen om gewoon te zeggen ‘Nee, dank u’. Maar goed, voor karakter en eerlijkheid moet je uberhaupt niet bij bankiers zijn, daar zijn we sinds 2008 ruimschoots achter gekomen.
@tielo haha, je klaagt zelf over aannames, en dan kom je met allerlei beschuldigingen die uit de lucht zijn gegrepen. Ik ben nog nooit op zo’n perstrip geweest, tenzij je een treinreis op en neer naar Parijs in 1 dag meetelt. Wat een kul zeg.
Als je niet ziet waarom ik het alsnog schadelijk vind, ondanks dat hij niet echt een journalist meer is (hij interviewt alsnog gameontwikkelaars, maar goed), dan heb je mn hele column dus niet helemaal uitgelezen.
Hij heeft ook gewoon een hypotheek net zoals de rest van die wannabe ‘influencers’. Op facebook doet tante Ellie ook producten promoten want het levert een leuk zakcentje op. Zie het probleem niet, alels wat populair is word hopeloos commercieel totdat het van ellende uit elkaar valt.
Ik denk dat je jezelf en ‘Game Journalistiek’ iets te serieus neemt. Daarnaast is hij altijd al een presentator geweest. Ik keek altijd naar GameTrailers en daar zat hij ook met ‘specialisten’, die je overigens ook niet al te serieus moest nemen. Sportjournalisten hebben ook een voorkeur voor een bepaald team of hebben zelfs gespeeld bij een bepaald team.
Daarnaast hebben sommige reviewers ook de voorkeur voor een bepaalde game, zonder innig contact met de ontwikkelaar.
De ‘echte’ journalistiek is ook heel erg gekleurd, dus niet onafhankelijk en daar houdt ik ook een kritische blik op na.
Je schopt volgens mij een beetje een open deur in.
Aan het begin benoem je Kojima als legende om dan later te zeggen dat je het apart vindt dat hij een introductie filmpje krijgt bij Gamescom.
Dus inderdaad, ook jij (en ik) zijn hier niet heilig in =)
@Vogeltje Ik heb nog nooit een introductiefilmpje voor een ontwikkelaar gezien bij zo’n show! 🙂
Leuk stuk!
Voor zijn presentatiewerk lijkt het me niet zo’n probleem dat Keighley zo close is met de game-industrie. Ik denk dat als je al zo lang meedraait je vanzelf onderdeel gaat uitmaken van het hele circus. Wat zijn journalistieke aandeel betreft: Keighley strijdt wel met open vizier, je weet wel wat je aan hem hebt. Ik denk dat er in de (game)journalistiek genoeg mensen werkzaam zijn die te nauwe banden hebben met de industrie en dat voor zichzelf houden….en dat lijkt me veel kwalijker.
Keighleys review van Death Stranding zal ik heel anders lezen dan die van een journalist die schijnbaar geen banden met Kojima heeft….en dat hoeft geen slecht ding te zijn.
Bovendien wil ik in een review weten waarom het leveldesign goed in elkaar zit en niet dat het leveldesign goed in elkaar zit.
Daar komt ook nog bij: ik laat mijn game-aankoop nooit van één review afhangen maar als ik dat wel zou doen en de game maakt absoluut niet waar wat de review belooft…dan zal ik van desbetreffend platform of journalist de reviews nooit meer serieus nemen.
Pleit je nu voor ‘ethics in gaming journalism’?
Kijk uit, hoor, want voor je het weet wordt je uit je huis getrokken en met pek en veren door de straat gemarcheerd, jij vrouw-hatende, toxische kelderbewoner!
ik heb de show geprobeerd te kijken maar na 5 minuten ben ik wat anders gaan doen, het was werkelijk niet om aan te gluren, zo ongelovelijk cringeworthy en onpasselijk kreeg er bijna kokhals neigingen van, kreeg al helemaal de beelden in mijn hoofd dat die 2 op een hotel kamer elkaar is flink te grazen zouden nemen, man man man afschuwelijk. Dit heeft ook niets meer met game journalistiek te maken maar gewoon ongegeneerd vriendjes politiek. Ik denk dat als ze Geoff Keighley niet hadden uitgekozen als presentator dat dit heel anders had gelopen en eruit had gezien. Met zelfs de mogelijkheid dat Kojima helemaal niet uitgenodigd zou worden om op het podium te komen, ik denk dat Geoff Keighley hier een hele grote hand in heeft gehad. Ik denk dat jouw artikel niet ver van de waarheid af zit, de dichter je bij een bedrijf gaat staan en je emotioneel lieert eraan, des te meer je chantabel bent. Dit geld overigens niet voor iedereen maar wel een zeer groot percentage. Je mag best vrienden zijn met mensen binnen de game industrie daar is niks mis mee, maar zodra je dan ook het product moet reviewen moet je dit moralistisch gezien niet doen, want de schijn van partijdigheid is niet in je voordeel, en naar mijn idee is de partijdigheid op dit moment tussen Geoff Keighley en Kojima ERG groot.
Doet die gast uberhaupt nog reviews schrijven, zo ja dan is er weinig betrouwbaarheid.
Hij kan beter dan presentator blijven, maar dan zonder vriendjespolitiek dat is namelijk echt kut om aan te zien. Andere bedrijven worden dan slecht behandelt.
In ieder geval was dit een goede collumn, MEER VAN DEZE SHIT AUB xD.
@armilo-theus dankjewel!
Mja hij is niet echt heel erg een journalist meer, maar hij interviewt wel nog steeds gamemensen
We klagen dat de e3 niet meer hype en fantastisch genoeg is, maar als journalisten daar wel wat van delen is het schaamteloze promotie? Is toch gewoon leuk, je hoeft jezelf als journalist toch niet op te stellen als afstandelijke chagrijn, daarnaast mag je ook best wel een voorkeur uitspreken voor bepaalde developers. Ik volg namelijk het liefste redacteurs waar ik vaak de mening van deel, zeg maar op 1 lijn zit qua game smaak. Als die een bepaalde game dan als goed bestempelen is mij dat meer waard dan een journalist die altijd maar kritisch is.
tot slot zeg je zelf dat keighley tegenwoordig meer een presentator is dan gamejournalist, dan is zijn “performance” toch helemaal op zijn plaats?
@nicster ‘ik vind over het algemeen games van ontwikkelaar A leuk’ is natuurlijk wel iets anders dan ‘ontwikkelaar A is mijn beste vriend’.
Bij je tweede punt geef ik je gelijk, ik zie hem in ieder geval niet meer als journalist, voor zover hij dat zelf nog doet. Dan nog lijkt het me vervelend als je als ontwikkelaar met hem moet onderhandelen, wetende dat hij ook dit soort fratsen uithaalt.
Eerlijk gezegd, het zal allemaal wel. Meningen van reviewers neem ik sowieso niet heel erg serieus. Iedereen kan een game een 10 vinden, dat wil nog niet zeggen dat ik het ook leuk ga vinden. lees eerder een review om de technische staat te achterhalen dan of het een goede game zou zijn.
@PhydomiR dat is natuurlijk je goed recht. Een mening is ook maar een mening. Maar ik vind het zelf wel fijn als die mening onafhankelijk tot stand komt 🙂
Interessant artikel. Moet eerlijk zeggen dat die liefde tussen Kojima en Keighley me totaal ontgaan was. Sterker nog, tot Kojima ‘m in Death Stranding stopte wist ik geen eens wie het was.
@Sander999 dank!
IK erger me dus een beetje aan al die mensen hier die blijkbaar vinden dat je niet kritisch mag zijn, of dat dat altijd met een reden moet zijn.
“Kritiek op een andere journalist? je zal wel jaloers zijn”
“Kritiek op Microsoft? Sony fanboy”
“Kritiek op consoles? Masterrace”
Ik vond dit wel een aardig artikel en ben het er ook wel mee eens.
Maar een hoop mensen zien dus niet het verschil tussen reclame in een blad of op een website, en een persoon die zichzelf leent om reclame te maken.
@darkmanwls
HA! Dat is grappig zeg. En als mensen kritisch zijn op de Switcher dan zijn het snobs en azijnpissers. Met 2 maten meten much?
@Sander999 Het feit dat jij dat voorbeeld ziet als een reden van mij om de switch aan te prijzen of iets dergelijks maakt precies mijn punt.
Bovendien was het helemaal niet gericht op de switch maar op het werk wat gedaan is om het mogelijk te maken.
Maar dat is dus precies wat ik bedoel, je zegt wat en wordt gelijk in een hokje gedrukt, oh dat zal er wel zo een wezen.
Ik had precies hetzelfde gezegd als iemand zat te zeuren dat de pc versie mooier is dan de console versies.
@darkmanwls thanks!
wat is nu precies het probleem dat ie daar zit met een paar zakken doritos? omdat hij kritisch hoort te zijn maar doritos tegelijkertijd promote of zo? snap het eerlijk gezegd echt niet wat er “erg” aan is maar ik zie wel dat er veel kritiek op is maar kan er niet uit halen WAT nou het probleem is
@Markus88 Als jij als journalist je verhaal doet en om je heen liggen producten die alleen daar liggen als reclame, ben je dus reclame aan het maken voor deze producten. En dan is de vraag heel terecht: krijgt deze journalist betaald om Doritos in beeld te leggen?
Ik snap dat dit voor veel mensen niet als een probleem overkomt, net zoals heel veel mensen niet doorhebben dat youtubers hetzelfde doen, en er geld voor krijgen.
Op het moment dat je geld krijgt voor het maken van reclame ben je niet meer onafhankelijk.
Dit gaat niet over reclame op een website of iets dergelijks. Als een site advertenties toont, is het heel duidelijk dat het gaat om advertenties. En een goede website maakt naar buiten toe en intern verschil tussen redactionele en commerciele inhoud.
Op het moment dat dat verschil niet meer duidelijk is, kun je ook niet meer met zekerheid zeggen dat de informatie die je krijgt onafhankelijk en dus betrouwbaar is.
@HarryHol Gamer zit ook vol met ongewenste advertenties bij de verhalen. Mensen moeten ook nog geld verdienen.
En @Erik Nusselder, ja dat haal ik er inderdaad uit. Er is geen gegronde reden om je er aan te irriteren behalve wat “wat als” scenario’s.
@HarryHol Dank. Tenminste helemaal duidelijk nu haha!
Deze gebruiker is verwijderd
Zijn we jaloers jongens? Jezus.
@MikkelR1 is dat wat je uit m’n tekst concludeert?
Kan me ook voorstellen dat voor een journalist die balans bewaren best lastig kan zijn. Enerzijds wil je graag de nieuwste nieuwtjes en primeurs ontvangen en als gamesjournalist ook zo vroeg mogelijk de games kunnen reviewen, maar anderzijds mogen daarvoor gesloten vertrouwensrelaties met je bronnen niet de schijn van partijdigheid opwekken.
Vooral in netwerken of culturen waar je vrijwel alleen door het aangaan van vriendschappelijke vertrouwensrelaties je nieuws krijgt, kan het moeilijk zijn om je journalistieke integriteit te bewaken.
Zo’n openlijke, uitgebreide vriendschap lijkt mij echter inderdaad ook te ver gaan. Ook als het ‘maar’ een marketingstunt zou zijn, lijkt mij dat niet iets voor een journalist om aan mee te werken.
Ik vraag me dan af wat deze journalist hier nu eigenlijk mee wil bereiken. Wil hij nog serieus games blijven reviewen, of wil hij liever persoonlijke verhalen over zichzelf vertellen/creëren en daarom dus ook die ‘bromance’ aanhouden?
In het laatste geval zou hij zichzelf dan eigenlijk geen journalist moeten noemen, maar gewoon een mediapersoonlijkheid.