Hoe durft Microsoft ons te geven waar we om vragen?!

Gisterenavond werd de Xbox en Bethesda Games Showcase uitgezonden. Microsoft besloot iets ongehoords te doen: alle games die werden getoond, komen – eventueel uitstel daargelaten – binnen een jaar uit. Iets waar gamers in hun nopjes van zouden moeten zijn, maar natuurlijk pakte dat net even anders uit.

Mensen die games spelen en de game-industrie op de voet volgen – laten we ze voor het gemak maar ‘gamers’ noemen, aangezien dat ook de naam van deze website is – zijn eigenaardige wezens. We willen van alles en weten dat altijd perfect in woorden uit te drukken, toch zeker na een persconferentie of livestream van een grote uitgever. Niet alleen wij als redactie, maar ook jullie als bezoekers hebben altijd jullie eigen mening klaar over wat goed ging tijdens een persconferentie of wat beter kon. En dat is prima; niets is leuker dan met elkaar in conclaaf gaan over onze grootste passie.

Cockteasers

Een van meest voorkomende klachten na een willekeurige persconferentie of livestream van één van de grote drie, is dat veel van de getoonde games nog zo lang op zich laten wachten. Vaak wordt er ook alleen maar een CGI-trailer getoond zonder dat er gameplay aan te pas komt, of als je pech hebt alleen een logo. Ergens is dat logisch, want er ís vaak nog niets om te tonen; zo vroeg is het betreffende project onthuld. Maar een domper op een verder opwindende aankondiging is het wel.

Alle drie de huidige consoleboeren maken zich hier wel eens schuldig aan. Nintendo toonde een paar jaar geleden bijvoorbeeld een lekkermakend logo van Metroid Prime 4 en we weten allemaal hoe dat is afgelopen: de ontwikkeling is herstart en we hebben nog altijd niets van de game gezien. Sony toont meestal wel wat beelden van een game bij aankondiging – ook al is het soms eerder een schatting van het eindresultaat in plaats van daadwerkelijke gameplay – maar had er zeker vorige generatie ook een handje van om games jaren voor release al te onthullen. Denk aan The Last Guardian en Final Fantasy 7 Remake, die jaren op zich lieten wachten.

Microsoft lijkt er de laatste jaren zelfs een patent op te hebben. Nadat het aan het begin van de Xbox One-generatie haast volledig leunde op third party-games en een paar jaar later het roer omgooide, is het bedrijf druk met het samenstellen van een indrukwekkende line-up aan ontwikkelaars. Maar het duurt uiteraard jaren om games te ontwikkelen en Microsoft wil in de tussentijd natuurlijk wel iets kunnen tonen. Dus hebben we de afgelopen persconferenties mogen ‘genieten’ van logo’s en summiere teasers van games als State of Decay 3, Fable, Avowed, Perfect Dark en Everwild. Geen van die games werd gisteren trouwens op de Games Showcase getoond. Dat spreekt boekdelen over de kans dat we ze binnenkort kunnen spelen: die is er niet.

Spencer, ouwe reus

Dat neemt niet weg dat de hervorming van Microsoft langzaam maar zeker zijn vruchten begint af te werpen. Voor het bedrijf een uitgelezen kans daar op te hameren met het ludieke idee om alleen maar games te tonen die de komende twaalf maanden verschijnen. Toen Microsoft dat aan het begin van de Showcase uitlegde, zag ik Phil Spencer al in de vergaderzaal zitten toen hij dit idee voorstelde, breed grijnzend en dagdromend over de reactie van gamers. “Je hebt het geflikt, Spencer, ouwe reus! Je hebt onze droom in vervulling laten komen!” Luid gejuich volgt.

Er was zeker genoeg fundering om die tactiek overeind te houden, want er staat – samen met de line-ups van third parties en onafhankelijke studio’s – genoeg op de kalender. Doordat het om games ging die allemaal binnenkort uitkomen, werd er in anderhalf uur tijd ook enorm veel gameplay getoond; nóg zo’n speerpunt van veeleisende gamers. Als klap op de vuurpijl was er enorm veel variatie op het gebied van graphics en grafische stijlen, waar Xbox vroeger juist bekritiseerd werd om diens grijze eenheidsworst. Het bedrijf vinkte dus drie belangrijke hokjes af. Check, check en nog eens check. En de wereld zag dat het goed was.

(Niet) goed genoeg

Oh nee, toch niet. Starfield kan dan wel veelbelovend in diens schaal zijn, de kleuren uit The Last Case of Benedict Fox en Redfall kunnen dan wel van het scherm spatten en Pentiment kan dan wel een ultiem experiment van Obsidian zijn; het is voor veeleisende gamers niet snel goed genoeg. Wo Long: Fallen Dynasty is voer voor een zeer specifieke doelgroep, Forza Motorsport oogt mega-indrukwekkend en Diablo 4 en het free-to-play Overwatch 2 geven ons weer een beetje vertrouwen in Blizzard, maar wederom geldt: het is voor veeleisende gamers niet snel goed genoeg. Hideo Kojima werkt aan een Xbox-game, maar alle details ontbreken nog. Hollow Knight Silksong komt naar Xbox en Game Pass, maar waar blijft die releasedatum? We willen meer!

Is het te wijten aan de niet te stillen dorst van gamers dat de meningen over de Games Showcase toch niet onverdeeld positief zijn? Natuurlijk niet, het mag immers nóóit de schuld van de consument zijn. Ondanks dat Microsoft een indrukwekkende poging deed, had meer balans de show goed gedaan. Het middenstuk van de presentatie leunde te veel op indiegames die door hun onorthodoxe uiterlijk langzaam met elkaar versmolten. En met die regel om alleen games te tonen die binnen twaalf maanden uitkomen, sneed Microsoft zichzelf een klein beetje in de vingers. Eerste trailers van eerder aangekondigde spellen als Fable, Perfect Dark, Avowed of Hellblade 2 hadden het plaatje afgemaakt.

Toch was de Xbox en Bethesda Games Showcase geen verkeerde presentatie. De variatie aan verschillende type games zorgt ervoor dat er voor bijna iedereen wel iets lekkers tussen zat. Sowieso zit je als Game Pass-abonnee goed, want zo’n beetje alle games die voorbijkwamen gedurende de presentatie, verschijnen op release meteen op de dienst. We kunnen daarbij voor het eerst in lange tijd eens niet klagen over het feit dat Microsoft een peloton aan nieuwe titels heeft aangekondigd die nog vele jaren op zich laten wachten. Dat zorgt er op zijn minst voor dat we verfrissend nieuw voer hebben voor hetgeen waar wij als gamers zo in uitmunten: lekker met z’n allen klagen.