Na twee Call of Duty’s die met een natte klap insloegen, is dit de eerste keer in tijden dat Infinity Ward lijkt te weten wat het wil. Geen exosuits, geen wall jumps, geen Snoop Dogg. Gewoon: terug naar de basis, en de basis grondig verbouwd.
Laten we eerlijk zijn over waar we vandaan komen. Modern Warfare 3 was een campaign die aanvoelde alsof hij in een verloren weekend in elkaar was geflanst, compleet met een Makarov die alle dreiging van een natte krant had. Black Ops 7 deed er nog een schepje bovenop met sci-fi onzin en bossfights waar niemand om had gevraagd. Infinity Ward weet het zelf ook. En ieder onderdeeld dat ze lieten zien, leek bedacht om precies die kritiek te smoren.
TERUG NAAR HET KOREAANSE SCHIEREILAND
De setting is Korea, en de redenering erachter is verrassend nuchter. De Koreaanse cultuur staat wereldwijd op een hoogtepunt, van K-pop tot K-pop Demon Hunters, en tegelijk staan Noord en Zuid al decennia met getrokken wapens tegenover elkaar zonder dat er iets gebeurt. Dat “ripped from the headlines”-gevoel is het hele uitgangspunt: een fictief conflict dat aanvoelt alsof het morgen op het journaal kan.
Het verhaal draait om Private Park, een Zuid-Koreaanse rekruut die voor het eerst het vuur in moet wanneer het noorden binnenvalt. Geen spec-ops superheld dus, maar een grunt die niet half snapt wat er om hem heen gebeurt. Dat perspectief hebben we sinds Call of Duty 4 en World at War nauwelijks meer gezien, en het is precies waar de reeks goed in was voordat iedereen een doorgewinterde operator werd.
Daarnaast is er Captain Price, die zijn eigen spoor trekt. Hij is een opgejaagde man, gescheiden van Task Force 141, en sluit een ongemakkelijk verbond met Valeria om Makarov te pakken. Infinity Ward beschreef dit deel als James Bond meets Jason Bourne, met locaties als Parijs, New York en Mumbai. De ene squad blijft op zijn plek terwijl de andere de wereld over reist. Of die twee verhaallijnen elkaar mooi in evenwicht houden, moeten we in oktober zien. Een gritty oorlogsdrama én Hollywood-spionage in hetzelfde spel klinkt op papier risicovol.
BLOOM IS DOOD
Nu het echte werk. De grootste verandering zit in de gunplay, en het is er eentje waar elke oude FPS-rot bij rechtop gaat zitten. Bloom is weg. Voor wie de term niet dagelijks gebruikt: dat is dat onzichtbare spreidingskegeltje waar je hipfire-kogels al decennia willekeurig in verdwijnen. Infinity Ward noemt het simpelweg “antiek”, en gelijk hebben ze.
In Call of Duty: Modern Warfare 4 gaat de kogel waar de loop op wijst. Punt. Hipfire wordt daarmee betrouwbaar, en als je mist is dat voortaan jouw schuld en niet die van een dobbelsteen op de achtergrond. Het zit verpakt in iets wat ze het Ballistic Authority-systeem noemen, dat kogelbaan, recoil, stance, audio en zichtbaarheid bij elkaar trekt. De claim dat dit het eerste grote AAA-schietspel is dat bloom volledig schrapt, is gedurfd, maar als het werkt zoals beloofd verandert het hoe elke vuurwisseling aanvoelt.
En er is meer onder de motorkap gesleuteld. Wapen en wereld worden voor het eerst vanuit hetzelfde gezichtsveld gerenderd, waardoor je geweer er niet langer als een speelgoedpistooltje bij hangt. Muzzle smoke kruipt niet meer voor je neus, depth of field smeert je vijand niet langer uit, en explosies blazen je voortaan omver in plaats van je meteen te liquideren. Allemaal kleine dingen. Bij elkaar opgeteld een ander spel.
HANGEN, GLIJDEN, SCHIETEN
Beweging is grondig herzien zonder de omnimovement-kant op te gaan. Je kunt aan een richel hangen en eroverheen leunen om te schieten, om de hoek shimmyen, en uit een mantle direct doorglijden over een autodak zonder snelheid te verliezen. Er is zelfs een glijbeweging op je rug die in prone eindigt. Niks wall-running, wel merkbaar soepeler dan de stijve transities van vroeger.
Of die nieuwe foefjes ook echt gebruikt gaan worden bij het razende tempo van een potje, is de vraag. Sommige aanwezige journalisten vreesden van niet. Maar het idee dat het spel je niet meer tegenwerkt op het moment dat je instinctief iets wil doen, is op papier een van de slimste keuzes in het hele pakket.
APEX ATTACHMENTS EN EEN MAP DIE BLIJFT SCHUIVEN
Dan de leukere gekkigheid. Apex Attachments zijn de laatste unlock per wapen en veranderen fundamenteel hoe een gun werkt. Denk aan een revolver met fan-fire, een shotgun gemonteerd op de zijkant van een pistool, werpmessen aan een sniper, of een EMP-loop die killstreaks saboteert. Ze kosten geen gewone attachment-slot, dus je bouwt je wapen normaal op en gooit er dat ene absurde ding bovenop. Of je het na het unlocken nog vaak gebruikt, dat is een andere vraag.
Er is ook Gunny, een soort slimme Gunsmith-assistent die op basis van je speelstijl en je unlocks een bruikbare build voor je in elkaar zet. Handig als je geen zin hebt om voor elk potje vijf attachments te zitten finetunen. Een meta-knop is het niet, dus de echte sweats blijven gewoon zelf schroeven.
En dan Killblock, officieel het Westbridge Training Facility. Een map die uit drie verwisselbare “slabs” bestaat die tussen rondes door van plek wisselen, geïnspireerd op het inschuifbare veld van het stadion van Real Madrid. De ene ronde kruip je door een loopgraaf, de volgende ren je over daken of klauter je van truck naar truck. Meer dan 500 combinaties bij launch. Het klinkt als een idee uit een veel minder serieus spel, maar juist daarom ben ik benieuwd of het beklijft.
SWITCH 2 EN ANDERE LOSSE EINDJES
Voor het eerst sinds Ghosts verschijnt een Call of Duty dezelfde dag op een Nintendo-console, in dit geval de Switch 2, ontwikkeld door het Barcelonese Digital Legends. Geen versie meer voor de vorige generatie, wat volgens iedereen die het speelde precies de reden is dat het er zo veel beter uitziet. Verder keren Theater Mode, map voting, de rode stippen op de minimap en de Ninja-perk terug. En ja, DMZ maakt zijn comeback als extraction shooter, al mag daar nog bijna niks over gezegd worden.
Wat opvalt is wat er niet besproken werd. Geen woord over cosmetics, crossovers of monetisatie, en Warzone werd geen enkele keer genoemd. Of dat een bewuste keuze is of gewoon nog niet aan de beurt, weten we niet. Maar voor één keer ging een Call of Duty-presentatie over het spel zelf in plaats van over de winkel eromheen. Dat alleen al is bemoedigend.
Modern Warfare 4 vindt zichzelf niet opnieuw uit, en dat probeert het ook niet. Het stopt vooral met zichzelf in de weg zitten. In oktober weten we of de uitvoering de belofte waarmaakt.
Call of Duty: Modern Warfare 4 verschijnt op 23 oktober voor pc, PlayStation 5, Xbox Series X en S en Switch 2.
