Capcom liet journalisten ruim twee uur los op Onimusha: Way of the Sword. Na de demo is het beeld een stuk completer.
Drijvende rotsen, gouden aders in gebroken tempelmuren en een sfeer die meer richting dark fantasy gaat dan de tempelomgeving uit de speelbare demo. Na het duel met Sasaki Ganryu komt Musashi terecht in de Oni Refuge, een surrealistisch gebied waar de normale regels van de wereld niet meer lijken te gelden. Het is een opvallende verandering van sfeer.
SCHIET EN SLOOP
Vrij snel vind je de Oni Bow, en vanaf dat moment leg je hem eigenlijk niet meer weg. Het wapen werkt niet alleen als afstandsaanval, maar komt ook van pas bij simpele puzzels. Rotsblokken op vijanden laten vallen, platformen verschuiven door een oog te raken, dat soort dingen.
Indrukwekkend zijn de puzzels niet echt, en de game lijkt dat zelf ook te weten. Op een gegeven moment merkt Musashi droog op dat geen enkele Genma slim genoeg zou zijn om dit op te lossen. Ik was vooral blij dat ik nét iets slimmer bleek dan een demon.
VRETEN OF GEVRETEN WORDEN
De bossfights zijn waar Way of the Sword het meeste indruk maakt. Daidara, een vraatzuchtige reus met het gedrag van een boze peuter, eet je verzamelde souls op als je ze niet snel genoeg terugpakt. Daardoor krijgt Soul Absorption, een systeem dat al sinds de PS2-delen meegaat, ineens weer een extra laag.
Tijdens het gevecht moet je steeds kiezen tussen veilig spelen of risico nemen om je souls terug te halen. Als Daidara ze opeet, groeit zijn buik en wordt hij sterker. Geef je hem genoeg klappen op die zwakke plek, dan krijg je alles terug. Het is een simpel idee, maar het zorgt voor verrassend veel spanning.
VINGERS KWIJT, GEBOUWEN ERBIJ
Rasho-gan is een heel ander verhaal. Deze Genma doet zich voor als godheid bij een schrijn en vervult de wensen van gelovigen op een behoorlijk gruwelijke manier. De vrouw die niet meer wilde spelen op haar shamisen? Geen vingers meer. De man met kniepijn? Geen been meer. Die lichaamsdelen gebruikt Rasho-gan vervolgens als extra ledematen, terwijl hij ook complete gebouwen naar je toe slingert.
Tegen deze boss moest ik echt gebruikmaken van de Deflect-mechanic. Hier moest ik serieus aan de slag met de Deflect-mechanic. Het systeem doet denken aan Sekiro en draait om timing. Blokkeer op het juiste moment en je trekt de staminabalk van je tegenstander geleidelijk leeg. Een gewone parry zorgt voor directe openingen, terwijl Deflect vooral bedoeld is om de stamina af te breken. Beide opties hebben hun eigen functie, en juist die keuze maakt de gevechten interessanter.
KYOTO, MAAR DAN MET HERHALING
Tussen de bossfights door verken je een open gedeelte van Kyoto. Je sluit rifts, redt burgers en ruimt groepjes Genma op. De straten zien er sfeervol en gedetailleerd uit, maar de activiteiten beginnen al snel wat herhaling te vertonen. Dezelfde hulpkreten achter dezelfde deuren en dezelfde Genma-patrouilles op bekende plekken.
De skill tree geeft je steeds meer opties om Musashi sterker te maken, met bijvoorbeeld een krachtigere parry en extra aanvallen na een finisher. Ook de Blade Barrage, een soort miniduel waarbij jouw zwaard en dat van een vijand tegelijk botsen, zorgt voor spectaculaire momenten. Toch blijven het vooral de baasgevechten die de meeste indruk maken.
Onimusha: Way of the Sword verschijnt op 4 september voor PS5, Xbox Series X|S, Nintendo Switch 2 en pc. De releasedatum werd eerder vervroegd van 25 september.i
