Star Fox 64 is vier keer opnieuw uitgebracht, herinterpreteerd of geremaked. Dat wisten we al. Maar dat nummer vijf de versie is waarbij je schouderophalend toch weer je pinpas pakt, dat is nieuw.
Nintendo heeft voor de Switch 2-remake van Star Fox niet gekozen voor een nieuw verhaal, nieuwe levels of een frisse richting. Het is Star Fox 64. Weer. Dezelfde routes, dezelfde vijanden op dezelfde plekken, dezelfde geheime paden. Wil je via Sector Y? Dan help je Falco en vlieg je door de bogen onder de waterval, precies zoals in 1997. Wie de medaillescores uit z’n hoofd kent, zal hier weinig verrassingen vinden.
En toch. Anderhalf uur hands-on tijd, vier levels, singleplayer en co-op, en het voelde op geen enkel moment als een corvee.
CORNERIA BRANDT BETER DAN OOIT
De reden is grotendeels visueel. Corneria City ziet er voor het eerst uit als een stad die daadwerkelijk wordt platgebombardeerd: rokende puinhopen, kolkend vuur, een dreigende sfeer die het origineel met z’n handvol polygonen nooit kon waarmaken. Meteo’s asteroïdenveld voelt groot en onheilspellend. De Arwing zelf is prachtig gedetailleerd, tot aan waarschuwingsstickers op de romp toe. Het draait allemaal op een stabiele 60 frames per seconde, en het verschil met elke eerdere versie is kolossaal.
De besturing past daarbij. De Arwing reageert sneller en strakker dan ooit, als een lichtgewicht gevechtsjager die eindelijk de hardware heeft gekregen die hij verdient. Na tien minuten zat het spiergeheugen er weer in, maar alles voelde nét scherper dan verwacht. Precies het compliment dat een remake verdient.
BONT EN BIJTEN
Over de characterdesigns: Fox McCloud ziet eruit als een echte vos die iemand in een leren jas heeft gehesen. Falco heeft vogelklauwen in plaats van benen. Slippy glimt alsof hij net uit een vijver komt. Het is een bewuste keuze die teruggrijpt op de SNES-puppets, en na een kwartiertje spelen went het. In de cockpitportretten werkt het goed. In de cutscenes is het af en toe onwennig, maar het past bij de serieuzere toon die Nintendo hier nastreeft.
Die cutscenes zijn trouwens een welkome toevoeging. Het team krijgt echte interactie buiten gevechten om. Falco is een arrogante zak die Fox openlijk in twijfel trekt als leider. Slippy weet dat hij geen geweldige piloot is en maakt daar zelf grappen over. Peppy gedraagt zich als de vermoeide teamvader die hij in wezen altijd al was. De lipsync klopt met de Engelse audio, de gezichtsanimaties zijn overtuigend, en de regie achter de stemacteurs is opvallend goed. Het voelt als Star Wars met bont, en dat is precies wat Star Fox altijd wilde zijn maar nooit helemaal voor elkaar kreeg.
TURRETGEVOEL
De co-op splitst de besturing: één speler vliegt, de ander richt en schiet met de Joy-Con als muis. De muisbesturing is precies genoeg om nuttig te zijn zonder frustrerend te worden, en de taakverdeling voelt verrassend natuurlijk. Eén persoon stuurt door een canyon, de ander knalt alles neer wat beweegt.
Eén kanttekening: in co-op is het niet mogelijk om de lock-on van je charged shot uit te schakelen voor bonuspunten. Een klein detail, maar voor scorejagers relevant. Hopelijk fixt Nintendo dat nog.
ACHT PILOTEN, DRIE MAPS
De online multiplayer is het echte nieuwtje: 4v4, Team Star Fox tegen Team Star Wolf, met wisselende doelstellingen per map. Zones veroveren, cargo stelen van NPC-piraten, dat soort werk. Het is chaotisch, snel, en door de power-ups net arcadeachtig genoeg. Homing missiles, een tijdelijk schild, zelfs een soort energiestraal recht uit Dragon Ball. De matches voelden lekker druk, met genoeg AI-vijanden tussendoor om ook bij een slechte wedstrijd punten te scoren.
Maar. Drie maps. Drie. Met elk één speltype. Voor een online modus die het spel relevant moet houden voorbij de eerste weken is dat karig. Nintendo kan hier later aan toevoegen, maar op lancering is het eerder een aardige extra dan een dragende pijler.
En ja, er zijn AR-avatars via de Switch 2-camera die je gezichtsbewegingen op Star Fox-personages plakken. Werkt verbluffend goed. Je zult het één keer uitproberen, erom lachen, en het nooit meer aanzetten.
VIJFTIG EURO VOOR DÉJÀ VU
De grote vraag: is vijftig euro (digitaal, fysiek zelfs zestig) te rechtvaardigen voor een game die in twee uur uit te spelen is? Star Fox 64 leefde altijd van herhaalbaarheid, en die filosofie is hier onveranderd. Challenges per level en medailles geven reden om terug te komen. Maar de levels zelf zijn niet uitgebreid. Geen extra encounters, geen verlengde secties.
Voor nieuwe spelers is dit waarschijnlijk de beste kennismaking met Star Fox die er bestaat. Voor wie de originele routes droomt, is het een mengsel van herkenning en honger naar meer. Alles wat er is, is uitstekend gemaakt. Er had alleen meer mogen zijn.
Nintendo’s strategie is doorzichtig: verkoop deze remake goed genoeg, en er komt eindelijk een volledig nieuw deel. De basis is er. De engine is er. De personages zijn uitgediept. Nu alleen nog een avontuur dat we niet al kennen. Tot die tijd is Star Fox op Switch 2 precies wat het belooft te zijn, niet meer en niet minder, maar wat het is, is verdomd vakkundig in elkaar gezet.
Star Fox verschijnt op 25 juni exclusief voor Nintendo Switch 2 voor €49,99 (digitaal) of €59,99 (fysiek).
