Twee astronauten, een ijsplaneet, een mysterieus buitenaards wezen en de toekomst van de mensheid. Klinkt als een recept voor iets groots. Maar Aphelion serveert het lauw.
Don’t Nod heeft de afgelopen jaren bewezen dat ze meer kunnen dan alleen Life is Strange. Jusant was compact en elegant. Lost Records was vorig jaar verrassend raak. Met Aphelion pakken ze sci-fi aan: het klimmen van Jusant kruisen met het vertellen van Life is Strange, maar dan in de ruimte. Prima plan. Maar ergens tussen tekentafel en controller is de vonk eruit gevallen. Wat overblijft is een game die er prachtig uitziet, een degelijk verhaal vertelt, en verder opvallend weinig van je vraagt.
HET KLEINE STAPJE
Aphelion speelt zich af in 2062. De aarde is naar de knoppen, en de Europese ruimtevaartorganisatie ESA stuurt twee astronauten, Ariane en Thomas, naar de net ontdekte planeet Persephone. Kijken of de mensheid daar een toekomst heeft. Maar hun schip crasht bij aankomst, het duo raakt gescheiden, en wat volgt is een lineaire trektocht door ijs, grotten en verlaten onderzoeksstations. Ariane klimt. Thomas zoekt zuurstof. Allebei praten ze aan één stuk door.
De opzet is prima. Twee perspectieven, twee speelstijlen, één mysterie. Thomas is gewond en beperkt in zijn beweging, dus zijn hoofdstukken draaien om rustig rondneuzen, codes vinden en zuurstofreserves bijvullen. Ariane doet het fysieke werk: klimmen, slingeren met een grijphaak, en af en toe wegduiken voor de Nemesis, een zwevend buitenaards wezen dat op geluid jaagt. Op papier klinkt die afwisseling interessant. In de praktijk is het vooral: klimmen, sluipen, doorlopen. Herhaal.
KOUDE HANDEN
De besturing voelt stroef. Ariane reageert traag op input, weigert soms te springen waar je haar naartoe stuurt, en de animaties sluiten niet lekker aan op wat je doet. Het klimmen doet denken aan Uncharted, maar dan zonder de snelheid, het gevaar of de setpieces die het daar leuk maakten. Je drukt op een knop om een richel te grijpen, je slingert met je haak naar de volgende rots, en dat is het dan. Geen puzzel, geen uitdaging, gewoon richting aanwijzen en doorgaan.
De stealth is nog erger. De Nemesis klinkt op papier intimiderend, een onzichtbaar wezen dat je opspoort via geluid, maar in de praktijk loop je gewoon langzaam en activeert af en toe een afleiding. Dat is het. Na de eerste twee keer is de spanning eruit, en de game leunt er juist in het laatste derde deel steeds zwaarder op. Het voelt als opvulling.
Thomas zijn secties zijn rustiger en hadden potentie. Het rondsnuffelen in een verlaten basis, het bij elkaar puzzelen van wat er is misgegaan met een eerdere expeditie, dat heeft iets. Maar het blijft te oppervlakkig. De puzzels bestaan uit “loop naar het volgende zuurstofpunt” en “zoek de code die ergens op een whiteboard staat.” Daar word je niet warm of koud van.
PRAAT EENS WAT MINDER
En dan het praten. Ariane en Thomas zijn alleen, dus ze praten in zichzelf. Dat is op zich een logische keuze, maar Don’t Nod gaat er volledig in door. Ariane heeft commentaar op álles. Elke richel, elke ontdekking, elke emotie wordt hardop uitgesproken. Op het moment dat je door een donkere grot sluipt en zij fluistert “ik voel me net een rat in een doolhof,” ben je als speler al lang klaar met luisteren. Thomas doet het iets subtieler, maar ook hij kan z’n mond niet houden, zelfs niet als dat buitenaardse ding op een paar meter afstand patrouillert. Je zou denken dat een wetenschapper die weet dat zijn belager op geluid jaagt, misschien even z’n lippen op elkaar houdt. Maar nee.
Het irritante is dat de game wél een ingebouwd systeem heeft dat beter zou werken: audiologboeken. Beide personages nemen af en toe opnames op voor hun missie. Had Don’t Nod daar zwaarder op geleund en de rest van het commentaar geschrapt, dan was de sfeer een stuk sterker geweest.
BEVROREN SCHOONHEID
Waar Aphelion wel scoort, is het visuele. Persephone ziet er prachtig uit. Enorme ijsvlaktes, door wind gevormde ijssculpturen, diepe kloven met smeltwater. De art direction is sterk en de camera trekt regelmatig terug om je een weids panorama te gunnen. Dat is ook nodig, want je hebt tijdens het spelen zelf weinig reden om stil te staan. Er zijn nauwelijks collectibles, geen zijpaden, geen geheimen. Je volgt het pad, je beklimt de berg, je komt aan. Klaar.
De soundtrack van Amine Bouhafa is een van de weinige dingen die echt indruk maakt. Strijkers die klinken alsof ze zelf verdwaald zijn in de sneeuw, spaarzame synths die de spanning opbouwen. Het is beter dan de game verdient, eerlijk gezegd. De voice acting is wisselend. Thomas klinkt overtuigend, Ariane minder, al ligt dat ook deels aan het materiaal waar ze mee moet werken.
DE GROTE LEEGTE
Aphelion is ongeveer zes uur lang, en dat voelt precies lang genoeg voor wat het biedt. Er zit geen vet aan dit spel, maar ook geen spier. Geen keuzes, geen alternatieve eindes, geen reden om terug te gaan. Het is een rechte lijn van begin tot eind, en hoewel de verhaalpremisse interessant is, komt de afloop wat gehaast en rommelig over. Don’t Nod heeft duidelijk een bescheidener project willen maken na de tegenvallende verkopen van Banishers, en dat is te merken. Niet alles hoeft groot te zijn, maar het moet wel ergens naartoe gaan.
De prijs is een troost: rond de 35 euro, dus je betaalt geen volle pot voor een halve ervaring. En als je puur op zoek bent naar een rustige sci-fi wandeling met mooie uitzichten en een verhaal dat net genoeg doet om je zes uur bezig te houden, dan is Aphelion prima. Maar van de studio die Life is Strange en Jusant maakte, had ik meer verwacht. Niet groter. Beter.
BIJNA RAAK, NET NIET
Aphelion is een game die je liever bekijkt dan bespeelt. Persephone is prachtig, het verhaal houdt je net genoeg aan het lijntje, en de soundtrack verdient een betere game. Maar de gameplay is zo dun als het ijs waar Ariane overheen loopt, de stealth werkt niet, en het klimmen stelt niks voor zodra de eerste wow eraf is. Don’t Nod had de ingrediënten voor iets memorabels, maar serveerde een mooie verpakking met te weinig erin. Jammer.
Aphelion is verkrijgbaar voor pc, PS5 en Xbox Series X|S. De game kost 34,99 euro en is ook beschikbaar via Xbox Game Pass.
