Halverwege Call of the Elder Gods zat ik met een fysiek notitieblok naast mijn toetsenbord Egyptische namen te koppelen aan beroepen en bijnamen. Het spel heeft daar gewoon een journal voor, maar sommige puzzels zijn zo lekker uitdagend dat je vanzelf naar pen en papier grijpt.
Dat is misschien wel het mooiste compliment dat je een puzzelgame kunt geven. Call of the Sea was in 2020 een verrassing, een adventure dat uit het niets verscheen en indruk maakte met een combinatie van sfeer, puzzels en een verhaal dat je écht raakte. Zes jaar later is Out of the Blue terug met een directe sequel, en de ambitie is duidelijk groter. Meer locaties, twee speelbare personages, een verhaal dat de wereld rond springt. De vraag is alleen: groter is niet altijd beter.
Call of the Elder Gods speelt zich zo’n twintig jaar na het eerste deel af. Je speelt als Evangeline Drayton, een studente die geteisterd wordt door dromen over een oeroude stad en een standbeeldje vol zwarte smurrie. Ze zoekt hulp bij Professor Harry Everhart, die zijn eigen demonen heeft na de gebeurtenissen uit het eerste spel. Samen gaan ze op een globetrottend avontuur dat het midden houdt tussen Indiana Jones en kosmische horror. Compleet met rode lijntjes over een kaart.
TENTAKELS EN NAZI’S
Het verhaal trekt je mee van een oud landhuis in New England naar IJslandse fjorden, een nazicomplex vol occulte experimenten en uiteindelijk plekken die moeilijk in woorden te vatten zijn. De Lovecraft-invloed is dit keer een stuk explicieter dan in Call of the Sea. Het spel leunt op “The Shadow Out of Time”, een van Lovecrafts minder afgekloven verhalen, en verweeft dat met de historische betrokkenheid van de Ahnenerbe en Operation Paperclip. Dat klinkt zwaarder dan het is: de toon blijft luchtig genoeg om het avontuurlijke gevoel overeind te houden.
Wat goed werkt is de dynamiek tussen Harry en Evangeline. Harry is een nukkige ouwe vent die nog steeds rouwt om zijn vrouw Norah, Evangeline is jong, nieuwsgierig en laat zich niet uit het veld slaan. Hun samenwerking voelt in het begin wat stroef, maar dat is met opzet, en als het klikt is het ronduit vermakelijk. Norah fungeert als vertelstem en voegt een extra laag toe, al breekt dat af en toe de sfeer wanneer het te meta wordt.
PEN EN PAPIER
De kern van het spel is puzzels oplossen en daar blinkt Call of the Elder Gods het meest uit. Je onderzoekt een omgeving, verzamelt aanwijzingen en combineert die tot een oplossing. Geen inventory vol onzin, geen rubber chicken with a pulley in the middle. Alles wat je nodig hebt, vind je in de directe omgeving.
De puzzels variëren flink. Van het ontcijferen van een onbekende taal tot het vertalen van muurschilderingen naar muzieknoten, van het bedienen van een Enigma-machine tot die ene briljante deductiepuzzel waarbij je vijf personen moet koppelen aan namen, beroepen en aliassen. Die laatste kostte me een goed uur en het moment dat alles op z’n plek viel was oprecht bevredigend.
Het journal houdt alle gevonden aanwijzingen bij, netjes gegroepeerd, zodat je niet constant heen en weer hoeft te lopen. Handig, maar voor wie het écht spannend wil: er is een hard mode die het journal uitschakelt en bepaalde interacties verbergt. Dan moet je zelf aantekeningen maken. Ik heb beide modi geprobeerd en zat ergens in het midden het lekkerst, wat jammer genoeg niet als optie bestaat.
SLAKKENGANG
Niet alles werkt even soepel. Harry en Evangeline bewegen alsof ze door stroop waden, zelfs in sprintmodus. Bij de grotere gebieden wordt dat merkbaar irritant. En hoewel het stemwerk van Yuri Lowenthal en Cissy Jones uitstekend is, stopt alle dialoog zodra je wegklikt van een object. Zit je lekker rond te kijken terwijl je luistert? Pech. Terug naar het voorwerp en opnieuw klikken. Dat had makkelijk opgelost kunnen worden door de dialoog gewoon door te laten lopen.
De 2D-cutscenes tussen de hoofdstukken vallen ook wat uit de toon. In Unreal Engine 5 ziet het spel er prachtig uit, met een gestileerde, bijna geschilderde look die het kleine team van Out of the Blue alle eer aandoet. Maar die vlakke, nauwelijks geanimeerde overgangen voelen als een budgetcompromis dat je er even uit haalt.
En dan de moeilijkheidsgraad: die schommelt. De beste puzzels zitten halverwege het spel, waardoor het laatste deel minder uitdagend aanvoelt. Eén puzzel met kabels en aansluitingen was ronduit onduidelijk, zelfs met de oplossing in de hand snapte ik de logica niet. Gelukkig is dat een uitzondering, maar het steekt juist omdat de rest zo goed in elkaar zit.
LAATSTE VANGNET
Het ingebouwde hintsysteem verdient een eervolle vermelding. Je kunt op elk moment hints opvragen die steeds specifieker worden, van een duwtje in de goede richting tot de volledige oplossing. Geen straf, geen verloren achievements. Het is er als je het nodig hebt en het staat je niet in de weg als je het niet gebruikt. Zo moet dat.
Call of the Elder Gods heeft twee eindes, en het spel laat je na de aftiteling meteen teruggaan om het alternatief te bekijken. Fijn, al is het verschil tussen beide zo minimaal dat het de keuze van zijn emotionele gewicht berooft. Dat is jammer voor een spel dat verder zo goed is in het opbouwen van spanning en betrokkenheid.
KOSMISCHE KATER
Een groter, ambitieuzer vervolg op Call of the Sea dat op de belangrijkste punten levert: de puzzels zijn sterk, het verhaal trekt je mee, en de sfeer zit goed. Hier en daar kraakt het in de voegen, van het trage looptempo tot een enkele onlogische puzzel, maar de zes tot tien uur die je erin steekt voelen nooit als verspilde tijd. Wie Call of the Sea goed vond, kan hier blind instappen.
Gespeeld op: pc. Call of the Elder Gods is verkrijgbaar vanaf 12 mei op Xbox Series X|S, PlayStation 5, Nintendo Switch 2 en pc.
