Coffee Talk Tokyo is een visual novel waarin je koffie zet voor yokai. Klinkt als achtergrondlawaai voor een rustige avond. Tot een van je klanten iets zegt over chronische pijn dat je even stil maakt.
Het derde deel in de serie verhuist van Seattle naar Tokio, maar het recept blijft hetzelfde. Je staat achter een toonbank, mixt drankjes, en luistert naar de problemen van je nachtelijke klanten. Dat het na drie delen nog steeds werkt, zegt meer over het schrijfwerk dan over de gameplay. Coffee Talk Tokyo weet wat het is en probeert niet meer te zijn. Dat is tegelijk de kracht en de beperking.
Het concept is snel uitgelegd. Je bent barista van een koffietent die alleen ’s nachts open is. Vijftien avonden lang schuiven allerlei figuren aan. Een kappa die net met pensioen is en niet weet wie hij nog is, een blinde muzikant die worstelt met roem en angst, een spook dat niet snapt waarom ze niet kan oversteken, een kind dat nergens echt thuishoort. Dit is een alternatief Tokio waar yokai, geesten en kitsunes gewoon naast mensen bestaan. Maar hun problemen zijn gewoon herkenbaar.
ACHTER DE MACHINE
De gameplay is wat je verwacht als je de serie kent. Je mixt drie ingrediënten, kiest tussen warm of koud, en hoopt dat je de steeds vagere bestellingen goed interpreteert. Sommige klanten zijn helder. Yuzu-thee met munt, geen probleem. Anderen vragen om “iets dat voelt als een knuffel” en dan sta je daar met je sojamilk en gember te gokken. Je hebt een handvol pogingen per avond, en als je het verknoeit merken je klanten het. Ze zeggen er ook wat van. En ja, je voelt je schuldig tegenover een pixelfiguurtje.
Naast de drankjes is er Tomodachill, een in-game social media-app waar klanten posts delen. Leuker dan het klinkt. Je ziet personages buiten je café om met elkaar omgaan, memes plaatsen en recepten posten die je later nodig hebt. Het probleem: gelikete posts kun je niet terugvinden. En natuurlijk heb je die ene receptpost nodig op de avond dat je hem vergeten bent.
NEGEN MENSEN, NUL MENSEN
Waar Coffee Talk Tokyo het verschil maakt, is de cast. Negen personages, elk met een eigen verhaal dat in vijftien avonden langzaam ontvouwt. Het schrijfwerk is sterk, en dat is extra bijzonder gezien het overlijden van origineel bedenker Mohammad Fahmi in 2023. Geen personage wordt gereduceerd tot zijn ras of zijn gimmick. Kenji is niet gewoon de gepensioneerde salaryman, hij is iemand die oprecht niet weet wie hij is zonder kantoor. Erika is niet zomaar het kitsune-meisje, ze is een kind dat zich nergens thuis voelt omdat ze overal half bij hoort.
En dan is er Vin, je assistent in het café. Non-binair, chronisch ziek, en heel goed in doen alsof alles prima gaat. Vin’s verhaal is het sterkst geschreven stuk van de hele game. De manier waarop chronische pijn wordt neergezet, het maskeren, het jezelf overschatten, het willen maar niet kunnen, dat is geschreven door iemand die het kent of heel goed heeft geluisterd. Het spel introduceert zelfs de lepeltjestheorie op een manier die nooit betuttelend wordt.
TE NETJES AFGEVEEGD
Maar Coffee Talk Tokyo rondt soms te schoon af. Sommige conflicten lossen op via groepsgesprekken waarin personages ineens de juiste woorden vinden. Dat is niet hoe mensen praten, en het spel is op z’n best als het rommelig en ongemakkelijk durft te zijn. Ook Vin’s verhaal lijdt daaronder. Na al die pijnlijk eerlijke momenten over wat chronische pijn werkelijk betekent, kiest het einde toch voor een hoopvolle boog die niet helemaal past bij wat ervoor kwam.
De gameplay zelf wordt na vijftien avonden ook wat eentonig. Er valt weinig te doen buiten drankjes maken en Tomodachill checken. De vinylplaten achter je toonbank schreeuwen om interactie, platen verzamelen, muziek opzetten die de sfeer beïnvloedt, maar het blijft bij decoratie. Een gemiste kans in een game die verder zo goed is in sfeer opbouwen.
En wie alle goede eindes wil zien, moet meerdere keren door de game heen. Op zich prima, maar je weet vaak niet of je nu het perfecte drankje hebt geserveerd of net niet. Dat maakt completionisten gek. Terecht.
WARME FREQUENTIES
De lo-fi soundtrack doet wat hij moet doen: de boel sussen. Na twintig uur begint de herhaling wel op te vallen, en ik betrapte mezelf erop dat ik wenste dat het café af en toe in zachtere jazz zou duiken. De pixelart is warm en expressief. Gezichtsuitdrukkingen doen hier het zware werk dat normaal door stemacteurs wordt gedaan, en dat lukt verrassend goed.
Coffee Talk Tokyo is precies de game die het wil zijn, niet meer en niet minder. Het schrijfwerk draagt alles, de sfeer klopt, en Vin’s verhaal alleen al maakt het de moeite waard. Dat de gameplay mager blijft en sommige verhaallijnen te schoon eindigen, houdt het net tegen. Maar als je een avond lang wilt lezen, luisteren en af en toe een drankje fout wilt maken, is dit de juiste plek om even te gaan zitten.
WARM EN GOED GEZET
Coffee Talk Tokyo is een visual novel die je vijftien avonden lang drankjes laat zetten en ondertussen je hart breekt. Sterk geschreven personages en een sfeer waar je in wegzakt. De gameplay houdt het niet bij, en sommige verhaallijnen lopen te netjes af. Goed gezet, net geen meesterwerk.
Gespeeld op: pc (Steam). Coffee Talk Tokyo is verkrijgbaar vanaf 21 mei op pc, PlayStation 5, Xbox Series X|S, Xbox One en Nintendo Switch.
