Er is een moment in Directive 8020 waarin een bemanningslid je aankijkt en je oprecht niet meer weet of het nog dezelfde persoon is. Die paranoia, dat wantrouwen aan boord van een ruimteschip waar niemand heen kan, is precies waar dit spel op zijn best is. Jammer dat je er te weinig van krijgt.
Supermassive had vier jaar de tijd om de beste Dark Pictures te maken. Nieuwe engine, groter verhaal, Lashana Lynch als leading lady, en een ruimtesetting die schreeuwt om Alien-achtige spanning. Op papier klopt alles. In de praktijk merk je dat die ambitie niet overal even goed is uitgekristalliseerd. Mooiere gezichten, betere acteurs, nieuwe mechanics, zeker. Maar ergens halverwege de acht episodes, toen ik voor de zesde keer achter een krat zat te wachten tot een vijand de andere kant op slenterde, bekroop me het gevoel dat hier meer in had gezeten.
Het verhaal is snel uitgelegd: de aarde is naar de knoppen, een bont gezelschap astronauten wordt in het ruimteschip Cassiopeia richting planeet Tau Ceti f geschoten om te kijken of we daar een nieuw thuis kunnen vinden. Na vier jaar cryoslaap gaat het mis. Er is iets aan boord gekomen. Iets dat de bemanning kan nadoen. Je kent het recept: een beetje Alien, een flinke scheut The Thing, een snufje Interstellar voor de sfeer. Niet het meest originele uitgangspunt, maar het werkt. In ieder geval de eerste helft.
DE KOUDE OORLOG
De cast is verrassend sterk. Niet het gebruikelijke Dark Pictures-stel van irritante tieners die je met plezier laat afslachten, maar volwassen professionals die ook nog eens wat diepgang hebben. Lashana Lynch draagt het verhaal als piloot Brianna Young, maar de echte uitblinkers zijn de types eromheen: de koele, scherpe Eisele, de filosofische ingenieur Cernan, het maatjesduo Cooper en Anders. Vooral die laatste twee zorgen voor de spaarzame momenten van humor in een verder behoorlijk grimmig verhaal.
Het is ook, puur visueel, de mooiste Dark Pictures-game. De overstap naar Unreal Engine 5 doet zijn werk. Gezichten zien er overtuigend uit, de belichting in de gangen van de Cassiopeia is drukkend en onheilspellend, en de body horror als het alienwezen zich openbaart is lekker ranzig. Alleen de gezichtsanimaties belanden soms in de uncanny valley. Je kent het: ogen die net niet helemaal meedoen.
HURKEN TOT JE ERBIJ NEERVALT
En dan de stealth. Supermassive heeft besloten dat Directive 8020 meer ‘game’ moest zijn dan zijn voorgangers, en dat uit zich in eindeloze stealth-secties waarin je achter kratten, buizen en stoelen moet hurken terwijl vijanden op voorspelbare patrouilles rondlopen. In theorie klinkt dat spannend. In de praktijk zit je te wachten. En te wachten. En dan loop je naar de volgende krat. En dan wacht je weer.
Stealth in een horrorspel kan briljant zijn. Alien Isolation bewees dat. Maar Supermassive doet er bijna niets mee. Geen onvoorspelbare AI, geen slimme afleidingen, geen spannende keuzes. Gewoon wachten tot de kust vrij is en doorlopen. En als je gepakt wordt? Dan krijg je een QTE om te ontsnappen, of je spoelt gewoon terug. De secties worden naar het einde toe iets complexer, met glasscherven op de grond als extra hindernis, maar dat is te weinig, te laat.
TERUGSPOELEN IS HET NIEUWE STERVEN
Dat terugspoelen is het andere grote ding van Directive 8020: Turning Points. In een speciaal menu kun je op elk moment terugspringen naar eerdere keuzemomenten, andere paden bewandelen, dode personages redden. Klinkt fantastisch, en voor wie na de aftiteling alles wil verkennen is het dat ook.
Maar tijdens je eerste playthrough vreet het aan de spanning. Het hele punt van deze games is dat keuzes gewicht hebben. Dat als iemand doodgaat door jouw fout, je daarmee verder moet. Die druk verdwijnt zodra je weet dat alles ongedaan te maken is. Ik betrapte mezelf erop dat ik na elke vervelende uitkomst al naar het menu keek in plaats van het verhaal te laten komen. Na een paar uur heb ik mezelf gedwongen om het te negeren. Pas toen werd het leuk.
Gelukkig kun je Turning Points ook volledig uitzetten via de Survivor-modus. Mijn advies: doe dat de eerste keer. Volg je instinct, accepteer de gevolgen, en bewaar het terugspoelen voor ronde twee.
ACHT AFLEVERINGEN, WISSELEND TEMPO
De acht episodes van elk een dik uur vormen een prettig ritme. Elke aflevering sluit af met een gelicenseerd nummer bij de aftiteling, precies als een tv-serie. Dat werkt goed: je kunt makkelijk twee avonden van vier episodes doen zonder dat het voelt als een marathon.
Minder geslaagd zijn de flash-forwards waarmee sommige episodes openen. Je wordt midden in een chaotisch moment gegooid dat je nog niet kunt plaatsen. Dat zou spanning moeten opbouwen. In de praktijk verraadt het vooral welke personages voorlopig veilig zijn. Als iemand in een vooruitblik opduikt, weet je dat diegene de komende uren niet kan sterven. Dat ondermijnt precies de onzekerheid waar het spel op draait.
Het berichtensysteem via een soort WhatsApp op je pols is dan weer een slimme vondst. Je kunt tijdens het spel berichten uitwisselen met bemanningsleden, waardoor je de bemanning op een natuurlijke manier leert kennen. Op een gegeven moment kreeg ik een kort, kil berichtje van iemand die al uren van de radar was. Twee woorden. Dat leverde meer spanning op dan tien stealth-secties bij elkaar.
TOT SLOT
Over het slot kan ik zonder spoilers weinig zeggen, behalve: controversieel. Er zit een twist in die je of fascinerend vindt of volstrekt belachelijk. Ik landde ergens in het midden. Het is moedig, dat zeker. Maar het roept meer vragen op dan het beantwoordt, en voor een game die zich presenteert als serieuze sciencefiction wringt dat.
BIJNA GELAND, NET NIET HELEMAAL
Directive 8020 is de meest ambitieuze Dark Pictures tot nu toe, en op sommige punten ook de beste. De cast is sterk, de sfeer zit goed, en Turning Points is een welkome aanvulling voor de lange termijn. Maar de stealth trekt het tempo omlaag, de spanning lekt weg door te veel veiligheidsnetten, en het verhaal maakt zijn beloftes niet helemaal waar. Een stap vooruit voor de serie. Maar nog niet de sprong.
Gespeeld op: PS5. Ook beschikbaar op: Xbox Series X|S, pc (Steam).
