Weet je nog hoe dat voelde? De eerste keer dat je een hoek om liep in Resident Evil en de camera omsloeg naar een gang vol zombies die je niet had zien aankomen? Ground Zero weet het nog.
Ik had het niet verwacht van een indiegame van een studio waar ik nog nooit van had gehoord, maar Malformation Games heeft iets neergezet dat me meer dan eens terugflitste naar die avonden achter een veel te kleine tv met een DualShock in m’n klauwen. Ground Zero is een survival horror met vaste camera’s, pre-rendered achtergronden en een inventaris die altijd twee slots te klein is. Tot zover niks nieuws. Maar waar de meeste retrohommages stoppen bij het nadoen van de sfeer, gaat Ground Zero een stap verder. En dat maakt het verschil.
METEORIETEN EN MUTANTEN
Het verhaal: een meteoriet slaat in op Zuid-Korea, de bevolking muteert, en de Koreaanse agente Seo-Yeon wordt samen met haar Canadese partner Evan eropaf gestuurd om te onderzoeken wat er precies aan de hand is. Denk Resident Evil 2 met z’n twee speelbare personages, maar dan in de verwoeste straten van Busan in plaats van Raccoon City. De setting werkt verrassend goed. Straatnaamborden in het Koreaans, Seo-Yeon die af en toe in haar moedertaal praat, een sfeer die net anders genoeg is om niet als zoveelste Amerikaans-zombie-horror te voelen. Het script doet wat het moet doen, de voice acting lekker camp zonder compleet belachelijk te worden. Precies de juiste toon voor dit genre.
Wat slim is: het verhaal vertakt. Op meerdere momenten kies je welke route je neemt, en die keuzes bepalen welke gebieden je ziet, welke items je vindt, en uiteindelijk wie het overleeft. Dat is niet cosmetisch. Op een gegeven moment stond ik voor een afgesloten deur en hoorde ik iets kloppen aan de andere kant. Ik liep weg, pakte wat items op, en toen ik terugkwam sloeg een vijand de deur open. Hartslag omhoog, doorgang vrij. Dat soort momenten heeft Ground Zero genoeg, en ze voelen nooit als trucje.
PARRY DIT, ZOMBIE
Combat in Ground Zero klinkt op papier als standaard retro-survival horror, maar er zit meer onder de motorkap. Ja, je schiet met beperkte munitie op monsters vanuit vaste camerahoeken. Maar je kunt ook pareren. Met je mes uitgerust kun je op het juiste moment een aanval afweren, de vijand uit balans brengen en afmaken met een vloerexecutie. Het vergt oefening en de timing is streng, maar als het klikt is het ontzettend bevredigend. En het bespaart kogels, dus je hebt alle reden om het te leren.
Dan is er het critical shot-systeem: je houdt je wapen vast, activeert een richttimer, en moet op het juiste moment loslaten voor extra schade. Leuk idee, maar de uitvoering is wisselvallig. In combinatie met camera’s die je vijand soms buiten beeld houden, wordt het een frustrerende gok. Je raakt, of je verspilt munitie. Een derde optie is er niet. Gelukkig kun je het grotendeels negeren als je liever gewoon op koppen mikt met de vrije aiming, wat prima werkt.
Na elke kill kun je lichamen scannen voor Genome Points, een soort valuta waarmee je upgrades koopt. Hoe schoner de kill, hoe meer punten. Mesaanvallen leveren meer op dan een shotgun in het gezicht. Dat voegt een laag toe aan elk gevecht: ga ik veilig spelen of probeer ik die parry voor de bonuspunten?
SPUITEN EN WISKUNDESOMMEN
De inventaris is klein. Te klein, zou je zeggen, maar dat is het hele punt. Je schuift constant met items, rent terug naar opslagkluizen bij save points, en maakt pijnlijke keuzes over wat je achterlaat. De kluizen zelf zijn een leuke vondst: je moet een wiskundepuzzel oplossen om ze open te krijgen. Geen zin in? Dan kun je ze opblazen met een explosief, maar dan verlies je de bonusbeloning die erin zit. Mooi dilemma.
Het healing-systeem is goed doordacht. In plaats van kruiden mix je gekleurde serums in een spuit die drie doses kan bevatten. Groen heelt, rood versterkt je verdediging, blauw helpt tegen infecties. Drie dezelfde kleuren combineren geeft een permanente upgrade. Dat zorgt ervoor dat je soms bewust rondloopt met half leven omdat je die derde groene dosis wilt sparen. Precies het soort afweging waar survival horror op draait.
CAMERA, ACTIE, FRUSTRATIE
De vaste camera’s zijn prachtig geregisseerd. Sommige hoeken zijn ronduit filmisch en bouwen spanning op die je met een over-the-shoulder camera nooit zou krijgen. Maar er zijn ook momenten waarop je een gang in rent, de camera omslaat, en je recht in de armen van een vijand loopt die je onmogelijk kon zien. Dat is niet spannend, dat is gewoon irritant.
Met moderne controls, de niet-tank-variant, wordt dat erger. Een camerawissel draait je looprichting om, waardoor je terugloopt naar waar je net vandaan kwam. Het spel mist een graceperiode waarin je karakter even door blijft lopen in de oorspronkelijke richting na een cameraswitch. Devil May Cry loste dat twintig jaar geleden al op.
De menu’s zijn ook niet geweldig. Wapens wisselen gaat via het inventarismenu, midden in een gevecht. Er zijn geen sneltoetsen, geen quick-switch naar je mes. De map toont je huidige verdieping maar laat je niet scrollen naar andere vloeren. Het werkt, maar het werkt tegen je.
BUSAN BRANDT MOOI
Visueel heeft Ground Zero z’n zaakjes op orde. De pre-rendered achtergronden zijn gedetailleerd en sfeervol, de karaktermodellen strak, en het draait op Unreal Engine 5 zonder ook maar een hapering. Het is duidelijk dat het team niet heeft gekozen voor de makkelijke weg van bewust lelijke lo-fi graphics. Dit ziet er netjes uit en voelt toch authentiek retro aan. Het geluidsontwerp doet z’n werk: stilte op de juiste momenten, voetstappen in de verte, en rinkelende geluiden die je alert houden voordat de camera de vijand onthult.
De ontwikkelaar is na launch al bezig met updates op basis van feedback: betere tutorials, een auto-aim optie. Dat is goed om te zien bij een studio die duidelijk om het eindproduct geeft.
TICKET NAAR BUSAN
Ground Zero is geen revolutie en wil dat ook niet zijn. Het is een survival horror die precies snapt waarom die oude formule werkte, en daar genoeg aan toevoegt om op eigen benen te staan. De camera’s en menu’s werken je soms tegen, maar als je bereid bent daar doorheen te bijten, wacht er een game met echte keuzes, strak resourcemanagement en gevechten die je belonen voor lef. Raccoon City-veteranen mogen hun koffer pakken voor Busan.
Ground Zero is beschikbaar voor pc, PS5 en Xbox Series X|S. De game kost 19,99 euro.
