Twintig minuten door de jungle rennen om vervolgens door een struik doodgeschoten te worden. Geen killcam. Gewoon dood. Welkom in Vietnam.
Ik had het kunnen weten. Het originele Hell Let Loose kostte me al genoeg grijze haren, maar daar kon ik tenminste nog zien wie me had neergeschoten. In Vietnam is dat luxe. Hier lig je op je buik, kijk je naar een muur van groen en ineens ben je dood. Toch zat ik een uur later alweer in de volgende match. Expression Games ruilt de Tweede Wereldoorlog in voor de jungles van Zuidoost-Azië. Vijftig tegen vijftig, zes maps en vooral heel veel groen. En dat maakt het voor de speler, maar ook voor de game zelf, niet altijd makkelijk.
NIEMAND HOORT JE SCHREEUWEN
De eerste tien matches zijn een ramp, en dat hoort er eigenlijk bij. Je probeert drie voicechatkanalen tegelijk te begrijpen, volgt orders die je nog niet helemaal snapt en kijkt naar coördinaten op een kaart waar je in het begin weinig van begrijpt. Ondertussen schiet iemand je neer die je nooit hebt gezien. De tutorials zijn beter dan bij de voorganger, maar uiteindelijk leer je het vooral door veel dood te gaan.
Zodra je begint te begrijpen hoe alles werkt, wordt de game een stuk leuker. Een aanval op het vliegveld van Đắk Tô waarbij je squad leader posities doorgeeft en de commander napalm op de boomrand laat vallen. Of een Huey die op het laatste moment supplies aflevert bij een garrison die bijna verloren is. Dat zijn de momenten waarvoor je deze game speelt. Dat soort situaties kom je niet snel tegen in Battlefield of Call of Duty.
GROEN ZO VER JE KIJKT
De zes maps zijn gebaseerd op historische locaties en zijn gelukkig wat gevarieerder dan je misschien zou verwachten. Je hebt de dichte jungle rond Đắk Tô, de zanderige kust van Cam Ranh Port en stedelijke gevechten bij Huế. Thanh Hóa Bridge is misschien wel de meest opvallende map van de zes, al zullen kenners waarschijnlijk wat vraagtekens zetten bij hoe historisch alles precies is.
Sinds de aankondiging tijdens Gamescom was vooral de vraag of het verschil tussen de twee facties goed zou werken. Dat doet het. De Amerikanen hebben helikopters, patrouilleboten en betere wapens, terwijl de Noord-Vietnamese troepen vooral gebruikmaken van tunnels. Daarmee kunnen ze snel achter de vijandelijke linies verschijnen. Je krijgt daarbij zelfs een korte scène te zien waarin je soldaat door zo’n tunnel kruipt. Het werkt goed als tegenhanger van de Amerikaanse helikopters. Op sommige maps lijkt de balans wel iets meer richting de NVA te gaan, vooral door de dichte begroeiing waarin hun camouflage goed tot zijn recht komt.
ZEVENTIEN MANIEREN OM TE STERVEN
Er zijn zeventien rollen verdeeld over zes verschillende unittypen en eigenlijk hebben ze allemaal wel hun nut. Als medic voelde ik me bijvoorbeeld oprecht nuttig, ook wanneer ik geen enkele kill maakte. Teamgenoten bedankten me via de voicechat nadat ik ze had gerevived. Dat gebeurt niet in iedere shooter. Als sluipschutter aan de rand van Huế, met zicht op de doelen en mijn team in de buurt, had ik ook echt het gevoel dat ik iets toevoegde. Je bent niet zomaar ergens in het gras aan het wachten tot er iemand voorbijloopt.
De voertuigen zijn een ander verhaal. De Huey besturen is geweldig als alles goed gaat, maar de besturing voelt soms wat vreemd aan. Tanks maken daarnaast verrassend weinig geluid. Een M48 kan daardoor behoorlijk dichtbij komen zonder dat je hem hoort. Ook het draaien van het geschut gaat erg langzaam. Soms misschien wel iets te langzaam.
MOOIE ROTZOOI
Op technisch vlak zijn er nog wel wat dingen die beter kunnen. Vooral de texture pop-in valt op. Op maximale instellingen verschijnen bandensporen soms pas wanneer je er bijna bovenop staat. Ook kan het gebeuren dat bomen ineens extra takken krijgen wanneer je door je vizier kijkt. Dat is vooral vervelend in een game waarin het sowieso al lastig kan zijn om een vijand tussen alle begroeiing te zien.
FSR ontbreekt bij de launch, terwijl DLSS wel aanwezig is. Spelers met AMD-hardware zullen daardoor wat meer moeten sleutelen om een stabiele framerate te krijgen. Het origineel had in het begin ook de nodige problemen en werd daarna flink verbeterd. Het uitstel na de open bèta lijkt in ieder geval niet voor niets te zijn geweest, maar helemaal soepel loopt de game bij de launch nog niet.
De audio maakt gelukkig veel goed. Het positionele geluid is erg sterk. Je hoort de Huey’s overvliegen, een machinegeweer ergens links of de krekels die ineens stilvallen. Daardoor had ik regelmatig door dat er een vijand in de buurt zat voordat ik hem daadwerkelijk zag. Dat past perfect bij de manier waarop de game gespeeld wordt.
GOED, MITS JE EEN MICROFOON HEBT
Zes maps bij launch is niet heel veel, zeker als je kijkt naar de twintig maps die het origineel inmiddels heeft. Voor €35 is dat nog wel te begrijpen, maar er zal snel nieuwe content bij moeten komen. Expression Games heeft bij Hell Let Loose laten zien dat ze dat kunnen. Hell Let Loose: Vietnam is een van de beste Vietnamoorlog-shooters van de afgelopen jaren. De game kan je flink frustreren, maar als je eenmaal doorhebt hoe alles werkt, krijg je er bijzondere multiplayer-momenten voor terug.
