Eerlijk zeggen: wie van jullie heeft niet ooit urenlang een mix-cd samengesteld voor iemand die ‘m waarschijnlijk nooit heeft geluisterd? Precies dat gevoel heeft Beethoven & Dinosaur in een game gegoten. En het werkt.
Die absurde ernst waarmee je als tiener iets onbenulligs behandelt alsof het hele universum ervan afhangt, zit in elke seconde van Mixtape. De tweede game van het Australische Beethoven & Dinosaur, uitgegeven door Annapurna Interactive, volgt drie vrienden op hun laatste dag voor het volwassen leven begint. Klinkt als de beschrijving van elke coming-of-age film sinds 1985. Is het ook. Maar dan goed.
Stacey Rockford is muziekfreak, zelfverklaard genie op het gebied van soundtracks, en morgen vertrekt ze naar New York om carrière te maken. Haar beste vrienden Slater en Cassandra blijven achter, de een richting universiteit, de ander richting, tja, meer van hetzelfde. Vanavond is de laatste avond. Er moet drank geregeld worden, er moet een feest bezocht worden, en Stacey heeft uiteraard de perfecte playlist samengesteld voor elke minuut.
Wat voor game dat oplevert? Een narratief avontuur van drie tot vijf uur waarin je skateboardt, slaapkamers verkent en herinneringen herbeleeft als korte, speelbare scènes. Denk aan een interactieve coming-of-age film met de vrijblijvendheid van What Remains of Edith Finch en de muzikale obsessie van High Fidelity. Er is geen game over, geen score, geen faalstaat. Je bent er om het mee te maken, niet om het te winnen.
DE SOUNDTRACK VAN JE LEVEN
Die playlist is niet zomaar achtergrondmuziek. Elk hoofdstuk van Mixtape draait om een specifiek nummer, en Stacey breekt regelmatig de vierde wand om je te vertellen waarom precies dít nummer bij dít moment hoort. Releasedata, weetjes over de band, waarom de gitaarsolo op 2:43 haar leven veranderde. Het is pretentieus. Het is ook precies hoe je zelf was op die leeftijd, als je eerlijk bent.
De selectie is uitstekend. Geen greatest hits-verzameling, maar het soort nummers dat je ontdekt als je bevriend raakt met iemand die net iets betere smaak heeft dan jij. Devo, Portishead, Smashing Pumpkins, Joy Division, Siouxsie and the Banshees, Iggy Pop. Geen “Take On Me.” Geen “Karma Chameleon.” Stacey zou dat beneden haar stand vinden, en ze heeft gelijk.
Ik heb na het uitspelen meteen drie nummers opgezocht die ik niet kende. Dat is al jaren niet meer gebeurd bij een game.
WINKELWAGEN MET VAART
Mixtape is opgedeeld in korte hoofdstukken die je meenemen door de laatste dag van het trio. Je skatet van huis naar huis, verkent slaapkamers vol posters en cd’s, en stuit op voorwerpen die herinneringen triggeren. Die herinneringen worden speelbare scènes: minigames, eigenlijk, maar dan met meer flair dan dat woord suggereert.
Je ontsnapt aan de politie in een winkelwagen. Je beoefent honkbal terwijl de muziek het gevoel geeft dat je de World Series speelt. Je bestuurt twee tongen tijdens een eerste kus, compleet met beugels, en er verschijnt vrijwel onmiddellijk een knop op het scherm met “Dat is genoeg.” Briljant.
Geen van deze momenten duurt te lang. Geen van deze momenten herhaalt zich. Dat is knap, want in drie tot vier uur speeltijd zitten er makkelijk vijftien verschillende gameplay-stijlen. Het is alsof je door een album luistert waar elk nummer een ander genre is, maar het geheel toch klopt.
STOP-MOTION MET ZIEL
Visueel valt Mixtape op door een stop-motion-achtige animatiestijl die doet denken aan Spider-Verse, maar dan warmer. De personages bewegen met een licht haperig ritme, los van hun omgeving, wat een handgemaakt gevoel geeft dat perfect past bij de toon. De kleuren zijn zacht, bijna dromerig, alsof je door de rosé bril van een herinnering kijkt. Wat ook precies het punt is.
Tussendoor gooit Beethoven & Dinosaur er live-action footage en fotocollages tegenaan, alsof je door iemands plakboek bladert. Het camerawerk voelt geregisseerd, met snelle cuts en kadrering waar een filmstudent jaloers op zou zijn. De slaapkamers van de drie personages zijn kleine museumpjes vol karakterdetails. Slaters kamer alleen al vertelt je meer over hem dan menig game in twintig uur dialoog.
TIENERS ZIJN VERVELEND (EN DAT IS HET PUNT)
Laat ik eerlijk zijn: Stacey, Slater en Cassandra zijn af en toe onuitstaanbaar. Stacey is betweterig. Slater verstopt zich achter ironie. Cassandra rebelleert tegen alles, inclusief zichzelf. Ze zijn precies het soort tieners dat je als volwassene met opgetrokken wenkbrauwen zou bekijken.
En dat is precies waarom het werkt. Want je wás dat. Ik was dat. Die overdreven ernst, die overtuiging dat jij de enige was die de wereld écht begreep. Het schrijfwerk vangt dat feilloos, zonder er een karikatuur van te maken. De dialogen klinken als echte gesprekken tussen vrienden die elkaar goed genoeg kennen om ongefilterd te zijn. De voice acting is bovendien uitstekend, met Jessica Ma als Cassandra als absolute uitblinker.
KORT MAAR KRACHTIG
Mixtape is drie tot vijf uur. Dat is het. Geen New Game Plus, geen collectibles die je terugsturen, geen seizoensgebonden content. Je speelt het in een avond, en dan is het klaar.
En eerlijk gezegd is dat precies goed. Dit is geen game die baat heeft bij twintig extra uren. De kracht zit in de concentratie. Elke scène telt. Er is geen opvulling. Het enige wat je eventueel mist, is dat Slater als personage iets minder diepgang krijgt dan de andere twee. Zijn verhaal raakt aan interessante thema’s, kwetsbaarheid, onzekerheid over de toekomst, maar wordt net niet ver genoeg uitgewerkt.
De replaywaarde zit hem niet in nieuwe content, maar in het opnieuw willen beleven. Zoals je een favoriete film om de paar jaar terugkijkt. Je weet wat er komt, maar het voelt elke keer net anders.
SPOEL NIET TERUG, DRUK OP PLAY
Mixtape is een van die zeldzame games die precies weet wat het wil zijn en daar geen moment van afwijkt. Drie uur lang muziek, herinneringen en een vleugje melancholie, verpakt in een van de stijlvolste games van het jaar. De gameplay is simpel en de speelduur kort, maar dat is het punt: dit is een album, geen boxset. Slater had wat meer ruimte verdiend en af en toe merk je dat de minigames meer sfeer dan uitdaging leveren, maar dat vergeet je zodra het volgende nummer begint. Als je ooit een mix-cd hebt gebrand voor iemand, of urenlang een playlist hebt samengesteld voor een roadtrip die uiteindelijk niet doorging, snap je precies wat Beethoven & Dinosaur hier heeft gemaakt. En dan wil je het meteen nog een keer horen.
Gespeeld op: PS5. Ook beschikbaar op: Xbox Series X|S (dag één op Game Pass), Nintendo Switch 2, pc.
