Zwart-wit levels, vijanden die smelten tot een hoopje as met oogjes, een soundtrack van een live jazzorkest, en Troy Baker die kaasgrappen maakt alsof zijn leven ervan afhangt. Met andere woorden: dit is niet je gemiddelde boomer shooter.
Ergens halverwege Mouse P.I. For Hire schoot ik een gangster vol in zijn gezicht met een zuurkanon. De muis smolt langzaam weg, laag voor laag, tot er alleen een trillend skeletje overbleef dat nog even verbouwereerd om zich heen keek voordat het als een natte krant in elkaar zakte. Ik stond stil om de animatie af te kijken. Midden in een vuurgevecht. Met drie andere gangsters die vrolijk op me stonden te knallen. Dat zegt eigenlijk alles over dit spel: het zit zo vol stijl en weloverwogen onzin dat je je eigen dood vergeet om ernaar te kijken.
Je speelt als Jack Pepper, een oorlogsveteraan die nu als privédetective zijn brood verdient in Mouseburg, een stad die eruitziet alsof Max Fleischer (Betty Boop) en Raymond Chandler (The Big Sleep) samen aan de tekentafel gingen zitten na drie whisky’s. Een vermiste goochelaar, corrupte politici, de maffia, een sekte, en een nogal onheilspellend politiek gezelschap met armbanden en snorretjes. Troy Baker leent zijn stem aan Pepper en heeft duidelijk de tijd van zijn leven gehad in de opnamestudio. De one-liners zijn droog, de kaaswoordgrappen talrijk, en het geheel klinkt als een detective die je graag een biertje zou aanbieden in een rokerige kroeg.
INKT EN LOOD
De kern is een first-person shooter in de traditie van Doom, compleet met keycards, geheime kamers achter verdachte muren, en arenas waar je voortdurend in beweging moet blijven. Het arsenaal is ruim: een pistool, shotgun, machinegeweer (de James Gun, inderdaad een woordgrap), een zuurkanon dat vijanden letterlijk van hun inkt ontdoet, een vriesstraal, dynamiet, en meer. Elk wapen kan drie keer geüpgraded worden, inclusief een alternatieve vuurmodus. De shotgun opladen voor een dubbele klap voelt precies zo bevredigend als het klinkt.
De levels zijn verrassend gevarieerd. Van een Hollywood-achtige filmstudio waar je door decors van westerns en horrorfilms banjert, tot een mistig moeras, een opera, en een stoomboot vol gangsters. Elk niveau zit vol met geheime hoeken, verborgen krantenknipsels, stripboekpagina’s en honkbalkaartjes die je kunt gebruiken in een apart kaartspel. Dat kaartspel is geen Gwent, maar het is een prima excuus om even niet te schieten.
RUBBERHOZEN EN KANONKOGELS
De visuele stijl is natuurlijk het paradepaardje. Alles is met de hand getekend, frame voor frame, en het resultaat is werkelijk schitterend. Personages zijn 2D-sprites die door 3D-omgevingen bewegen, precies zoals in de oude boomer shooters, maar dan als bewuste stijlkeuze in plaats van technische beperking. Vijanden smelten, ontploffen, vallen uiteen in hoopjes as met ogen, en verliezen hun hoofd op manieren die recht uit een Itchy & Scratchy-aflevering komen. De animaties van de wapens zijn hypnotiserend, de kogelteller rechtsonder heeft een dansend kogeltje met een gezichtje, en alles beweegt subtiel op het ritme van de jazzsoundtrack.
Die soundtrack verdient een aparte vermelding: big band jazz, opgenomen met een live orkest, inclusief een track van de Franse electroswing-band Caravan Palace. Het is het soort muziek waar je ongemerkt op zit mee te tikken terwijl je het hoofd van een gangster afschiet.
EEN MUISVAL OF TWEE
Maar. Want er is altijd een maar. De moeilijkheidsgraad is aan de lage kant. Munitie en gezondheid liggen zo royaal verspreid dat je zelden gedwongen wordt om van wapen te wisselen. Ik had mijn machinegeweer, ik had genoeg kogels, en bijna elke vijand ging er probleemloos aan. De baasgevechten vormen gelukkig een uitzondering, die zijn inventief en dwingen je om alles in te zetten, maar de reguliere vijanden zijn te voorspelbaar. Schild-muis, grote muis, muis met geweer. Na tien uur ken je ze allemaal, en ze kennen jou al lang.
En dan de lengte. Mouse P.I. For Hire is zo’n twaalf tot vijftien uur, afhankelijk van hoeveel geheimen je zoekt. Dat is prima voor de prijs van dertig euro. Maar de laatste paar uur voelen alsof het spel zelf ook doorheeft dat het eigenlijk klaar is en toch doorgaat. De levels worden langer zonder echt iets nieuws te brengen, en de verrassing raakt op terwijl het schieten aanhoudt.
Frustrerender: je kunt niet terug naar eerder afgeronde levels. Dat geheime kamertje gemist? Jammer. Die ene figurine niet gevonden? Nieuw spel beginnen. Voor een game die drijft op het belonen van verkennende spelers is dat een raadselachtige ontwerpkeuze.
BORD VOL AANWIJZINGEN, NIKS TE PUZZELEN
Het detectivebord in Peppers kantoor, waar je aanwijzingen aan prikt, ziet er geweldig uit, maar je hoeft er zelf niks mee te doen. Jack trekt zijn conclusies automatisch. Voor een spel dat je als detective neerzet, had ik graag zelf een keer twee en twee bij elkaar opgeteld. Dat het ontbreekt is niet dodelijk, maar het kriebelt.
DE LAATSTE KOGEL
Mouse P.I. For Hire is een van de stijlvolste shooters in jaren, met een wereld waar je doorheen wilt dwalen puur om te kijken wat er nog meer met de hand getekend is. De shooter eronder is solide, soms zelfs heel goed, maar net niet scherp genoeg om de allerbeste van het genre bij te benen. Voor dertig euro krijg je meer dan waar je recht op hebt, en Troy Baker die kaasgrappen maakt is alleen al het geld waard.
Mouse P.I. For Hire is vanaf 16 april beschikbaar op PS5, Xbox Series X|S, Nintendo Switch 2 en pc.
