Aliens kweken, eieren uitbroeden, genen splicen en vervolgens als je eigen creatie een planeet schoonvegen. Met andere woorden: Pokémon voor mensen die liever zelf de trekker overhalen.
Oud-ontwikkelaars van Skylanders en Borderlands die samen een indiestudio beginnen: dat cv wekt verwachtingen. Niet vanwege plastic poppetjes op een portal, die fase hebben de meeste portemonnees ternauwernood overleefd. Wel omdat zo’n achtergrond belooft wat dit genre al jaren mist: beestjes verzamelen zonder er werkloos naast te staan.
Want dat is altijd het zwakke punt van creature collectors geweest. Jij doet het denkwerk, het monster doet het leuke werk. Voidling Bound draait dat om. Je koppelt je brein aan zo’n alien en bestuurt hem rechtstreeks, in third-person, met een arsenaal dat je grotendeels eigenhandig in elkaar knutselt. Klinkt als een gimmick. Het is de beste beslissing van het hele spel.
KWEKEN EN KNALLEN
De opzet: een parasitaire smurrie genaamd The Lesion vreet zich door het universum, de mensheid staat machteloos, en de enige wezens met natuurlijke weerstand zijn de Voidlings. Jij bent een Space Wrangler die ze vangt, sterker maakt en de strijd in stuurt. Dat is het verhaal, en veel meer moet je er ook niet van verwachten. Geen plottwists, geen memorabele personages, geen moment waarop je denkt: hé, hier wil iemand echt iets kwijt. Het is decor. Functioneel decor, dat wel.
De loop zelf is van steviger makelij. Vanaf je schip kies je een missie, plugt je bewustzijn in een Voidling en dropt op een planeet. Daar ruim je paarse troep op, knokt je door golven vijanden, sprokkelt eieren en Mutagens bij elkaar en keert terug naar het schip om alles in je menagerie te pompen. Missies duren een minuut of tien, soms langer als je net als ik elke verdachte hoek afstruint. Perfect formaat voor een avond waarop je eigenlijk al moe was toen je de controller oppakte.
Het vechten zelf voelt verrassend lekker. Elke Voidling heeft een vast kit: primaire aanval, secondary, melee, dodge en een ultimate, allemaal met cooldowns. Denk MOBA-kit in een third-person shooter, met het tempo van een ouderwetse 3D-platformer. Vijanden telegraferen hun aanvallen netjes, bosses vragen om patroonherkenning, en als het scherm volloopt met mobs wordt het heerlijk chaotisch zonder onleesbaar te worden.
SPELEN VOOR GOD
Het hart van Voidling Bound zit op het schip. Negen soorten Voidlings, elk met een vertakkende evolutieboom waarin je eerst een element kiest (Pyro, Cryo, Cyber, Plasma of Organic) en daarna stap voor stap hun moveset bepaalt. Elke evolutie verandert ook hun uiterlijk. Mijn vuurspuwende kip begon als pluizig kuiken en eindigde als een wandelende vulkaan met een gewelddadig humeur. Dat blijft motiveren, puur om te zien wat eruit komt.
Daarbovenop: fokken. Twee Voidlings van dezelfde soort leveren een ei op met betere basisstats dan hun ouders. En dan is er splicing, waarmee je mutaties en lichaamsdelen over soorten heen combineert. Daar staat één offer tegenover: een gesplicete Voidling kan geen nageslacht meer produceren. Eerlijke ruil, vond ik.
Ik heb me hier uren mee vermaakt. Een tank bouwen met de heal van een supportklasse en de ultimate van een sniper, gewoon omdat het kan. Wie ooit avonden in Spore heeft zitten klooien, weet precies welk jeukplekje dit krabt.
PLASMA WINT ALTIJD
En dan nu het zuur. Want al die mooie systemen worden ondermijnd door één simpele waarheid: het is nergens voor nodig. Elementen hebben sterktes en zwaktes tegen vijandfracties, behalve Plasma, dat tegen alles minstens prima werkt. Zodra ik een degelijke Plasma-Voidling had, verzamelde de rest van mijn zorgvuldig opgekweekte dierentuin stof in het terrarium. Het spel geeft je simpelweg geen reden om te wisselen. Voor een spel dat z’n bestaansrecht ontleent aan vangen en kweken is dat een pijnlijke ontwerpfout.
Hetzelfde geldt voor de gym, waar je Voidlings tegen betaling automatisch laat trainen tot het levelcap. Handig, want grinden hoeft daardoor nauwelijks. Maar er tikt een letterlijke realtime timer onder, en dat ruikt naar mobile game. Voidling Bound vraagt geen geld voor die timers, gelukkig niet, maar het gevoel dat je naar een free-to-play-skelet zit te kijken bekruipt je op zulke momenten wel.
De missievariatie stelt ook weinig voor. Verkennen of overleven, dat is grofweg het aanbod, en na een uur of acht heb je beide smaken wel geproefd. De grotere exploratielevels zijn veruit het sterkst, met verstopte eieren en Mutagens als beloning voor nieuwsgierigheid, maar de survival-missies vallen al gauw in herhaling.
NA DE AFTITELING
Na de campagne, bij mij zo’n elf tot twaalf uur, opent Void Strikes: een roguelike-achtige endgame waarin je per verdieping kiest tussen cashen of doorgaan met het risico alles te verliezen. Prima concept, en een goede testbaan voor je builds. Maar het legt vooral bloot hoe weinig er verder nog te doen is. Drie planeten, een abyss, en dat is de wereld. Na een paar runs had ik het gezien.
Visueel valt er amper iets te klagen. De cel-shaded stijl balanceert knap tussen kleurrijke cartoon en duistere sci-fi, de planeten zijn duidelijk van elkaar te onderscheiden en de Voidlings zelf zijn stuk voor stuk geslaagde ontwerpen, van schattig tot lichtjes verontrustend. Het geluid blijft daarbij achter. De soundtrack doet z’n werk en wordt vervolgens onmiddellijk vergeten, en het ontbreken van voice-acting maakt de toch al magere dialogen nog vlakker.
Voidling Bound is een sympathiek debuut van een studio die z’n vak verstaat. Zelf je schepsel besturen werkt zo goed dat ik hoop dat anderen het idee stelen. Maar de balans rammelt, de content is dun en co-op ontbreekt terwijl het hele concept erom schreeuwt. Voor 25 euro krijg je een week plezier. Wie meer wil, moet wachten tot Hatchery Games dit fundament verder uitbouwt.
UITGEBROED
Voidling Bound doet iets wat weinig creature collectors durven: je zelf het beest laten zijn. Dat alleen al maakt het de moeite waard voor wie het genre een warm hart toedraagt. Reken er wel niet op dat het je maanden bezighoudt, want na de credits raakt de kweekvijver rap leeg.
Gespeeld op: pc, met controller. Voidling Bound is verkrijgbaar vanaf 9 juni op pc (Steam en Epic Games Store), een consoleversie staat op de planning. De adviesprijs is €24,99.
