Sophia ken je niet. Tenminste, niet als je A Plague Tale: Requiem hebt gespeeld zonder daarna een wiki te openen. Ze was de smokkelaar die je een paar uur hielp en daarna weer verdween. Niet bepaald het personage waar je wakker van lag.
Toch draait Resonance: A Plague Tale Legacy volledig om haar. Asobo Studio heeft de klok vijftien jaar teruggedraaid, Amicia en Hugo op de bank gezet, de rattenzwermen geschrapt en het sluipen ingeruild voor zwaardgevechten. Op papier klinkt dat als een studio die risico’s durft te nemen. In de praktijk voelt het als een studio die drie dingen tegelijk probeert en er twee redelijk doet.
Het verhaal begint met Sophia als kind in een klooster waar norse nonnen informatie uit haar proberen te wringen over mysterieuze visioenen. Die visioenen wijzen naar het eiland van de Minotaurus, en als haar vader daar op expeditie verdwijnt, rest Sophia weinig anders dan zelf op onderzoek uit te gaan. Jaren later, nu volwassen en opgeleid door een bende smokkelaars, belandt ze na een mislukte overval in Venetië op Kreta. Met haar vriendin Leni op sleeptouw en een leger in de nek.
ANSICHTKAARTEN VANUIT KRETA
Laten we beginnen met wat werkt, want daar is genoeg van. Asobo heeft met hun eigen Zouna-engine iets neergezet waar je stil van wordt. Waar de vorige twee delen draaiden om grauw middeleeuws Frankrijk vol modder en dood, gooit Resonance het roer om naar de Middellandse Zee. Azuurblauw water, door de zon gebleekte ruïnes, versplinterde Minoïsche fresco’s in kleuren die van het scherm spatten. De buitenlocaties zijn ronduit schitterend. Binnenlocaties wisselen dat af met claustrofobische duisternis die doet denken aan de kelders uit Innocence en Requiem, en dat contrast werkt.
De soundtrack van Olivier Derivière is minstens zo indrukwekkend. Polyfone zang in Grieks-Cypriotisch dialect, een violoncello die je ribben masseert, en een carnyx, een Keltisch blaasinstrument dat klinkt alsof iemand een koe door een didgeridoo perst. Het is de beste soundtrack die de serie tot nu toe heeft gehad, en eerlijk gezegd een van de betere die ik dit jaar heb gehoord.
THESEUS EN DE TWEE TIJDLIJNEN
Sophia heeft visioenen van Theseus, de Griekse held die ooit het labyrint van de Minotaurus betrad. Die flashbacks naar de Minoïsche bronstijd vormen een parallelle verhaallijn die verrassend goed uitpakt. Je speelt korte stukken als Theseus in een kleurrijk, bruisend Kreta op z’n hoogtepunt, compleet met gladiatorengevechten en politieke intriges. Die stukken zijn visueel overweldigend en geven het verhaal een extra laag die het verdient.
Het probleem is de reis ernaartoe. De eerste uren zijn een slof. Het spel gooit personages naar je hoofd die je amper kent en verwacht dat je om ze geeft. Iemand sterft vroeg in het verhaal en het zou moeten raken, maar dat doet het niet, want je hebt nog geen reden om je iets van die persoon aan te trekken. Sophia zelf groeit wel uit tot een sterkere hoofdpersoon dan verwacht, met overtuigend voice-acting en goede motion capture. Maar Leni, haar sidekick en zogenaamd emotioneel anker, is een lege huls. Hun dynamiek komt nooit in de buurt van wat Amicia en Hugo hadden.
MESSEN SLIJPEN, KNOPPEN RAMMEN
Dan de combat. De grote gok van Resonance. Sophia vecht met zwaard en dolk, kan pareren, ontwijken en schoppen, en heeft een grappling hook om vijanden naar zich toe te trekken. Klinkt als een prima basis. Het probleem: na twee uur heb je de kern gezien. De skill tree voegt gaandeweg upgrades toe, een bredere trap, een counter die vijanden wegduwt, en in de tweede helft krijgt het geheel genoeg variatie om niet helemaal dood te vallen. Maar echt diep wordt het nooit. Vijanden komen in de gebruikelijke smaken: zwaard, schild, speer, grote jongen. Je leert hun patronen in vijf minuten en herhaalt datzelfde dansje de rest van de campaign.
Daar komt bij dat er geen lock-on is. In grotere groepen betekent dat regelmatig je zwaard in het schild van de verkeerde vent planten terwijl de vent die je wilde raken je van achteren prikt. Sophia kan drie klappen incasseren voor ze dood is, en er zijn geen i-frames na een hit, dus één combo van een vijand kan je in een klap uitschakelen. Het idee is duidelijk: agressief spelen, vijanden snel afmaken om leven terug te krijgen. Maar het systeem is te ondiep om die spanning vijftien uur probleemloos vol te houden. Het werkt, maar het zingt nooit.
SPIEGELTJE, SPIEGELTJE
De puzzels draaien grotendeels om een Minoïsch artefact dat licht projecteert. Spiegels draaien, lichtstralen de juiste kant op sturen, verborgen symbolen onthullen met UV-achtig licht. Het is keurig gedaan en de moeilijkheidsgraad zit op een prettig niveau, maar het repertoire is beperkt. Tegen het derde hoofdstuk weet je precies wat je te wachten staat zodra je een ruimte met spiegels binnenloopt.
Gelukkig heeft Sophia een notitieboekje met tekeningen van haar vader en haar eigen visioenen. Dat geeft het puzzelen iets van een archeologisch avontuur, alsof je in de voetsporen van Indiana Jones loopt. Dat gevoel werkt, al had ik graag meer variatie in de puzzelsoorten gezien.
HET BEEST
Halverwege onthult Resonance zijn vervanger voor de rattenzwermen, en hier wordt het spel eindelijk echt spannend. Iets huist in de diepte van het eiland, iets dat licht schuwt en alles met een hartslag opslokt. De stukken waarin je dit wezen moet ontwijken terwijl je lichtbronnen zoekt, zijn veruit het beste wat het spel te bieden heeft. De geluidseffecten, het raspende ademen van het beest, de druk om in het donker stil te blijven, dat is puur Plague Tale. Hier laat Asobo zien dat ze die spanning nog altijd beheersen.
Het is alleen jammer dat het spel er zo lang over doet om daar te komen, en dat de standaard zwaardgevechten tussendoor de vaart eruit blijven halen.
LIGHT-RPG, HEAVY BALLAST
Asobo heeft ook een RPG-laagje over het geheel gesmeerd. Sophia heeft een skill tree met zes talenten en een inventarissysteem met ringen, armbanden en zegels die vage bonussen geven als “kleine kans op een groter parry window.” Klinkt bekend. Voelt ook bekend: nutteloos. De progressie is zo traag en de effecten zo onduidelijk dat je pas in de laatste uren merkt dat Sophia sterker is geworden. Het is het soort systeem dat eruitziet alsof iemand het in de laatste maanden van de ontwikkeling heeft toegevoegd omdat een spreadsheet zei dat RPG-elementen goed verkopen. Asobo had beter die energie in meer puzzelvariatie kunnen steken.
PRIMA AVONTUUR, MATIG ZWAARD
Resonance: A Plague Tale Legacy is een knappe productie die zichzelf af en toe in de weg zit. De wereld is prachtig, de soundtrack briljant, en het beest in de diepte zorgt voor momenten die je bijblijven. De combat is te dun voor een spel dat er zo zwaar op leunt, de RPG-systemen zijn ballast, en de eerste uren vragen meer geduld dan je zou willen. Maar als Resonance op stoom komt, is het een prima avontuur dat zijn vijftien uur waard is, zeker voor wie de serie een warm hart toedraagt. Verwacht alleen geen Requiem 2.
