Nicolas Cage speelt een alcoholische privédetective uit de jaren dertig die ooit een superheld was en dat liever vergeet. Dat klinkt als een sketch. Het is de beste superheldenserie in jaren.
Er zijn acteurs die je cast omdat ze passen bij een rol. En er zijn acteurs die je cast omdat je wilt zien wat er gebeurt als je ze loslaat in een concept dat op papier niet zou mogen werken. Nicolas Cage valt in die tweede categorie. De man die ooit bijna Superman werd, die Ghost Rider speelde alsof het een kunstfilm was, en die zijn zoon Kal-El noemde, krijgt op zijn 62ste alsnog de superheldenrol die hij verdient. Niet als een held in spandex, maar als een kapotte privédetective in een gleufhoed die toevallig tegen muren kan klimmen.
Spider-Noir is gebaseerd op het Marvel-personage dat Cage eerder instemde in Spider-Man: Into the Spider-Verse, maar dit is geen spin-off van die films. Het is een losstaande serie, acht afleveringen, geen huiswerk nodig. Wie Spider-Man kent, weet genoeg. Wie Spider-Man niet kent, komt er ook wel uit. Dat alleen al is in 2026 een kleine zegen.
BOGART MET WEBSHOOTERS
We schrijven 1933, of daaromtrent. New York zit in de Grote Depressie. Ben Reilly (Cage) runt een failliete detectivebureau, kan zijn secretaresse Janet (Karen Rodriguez) niet betalen, en brengt zijn dagen door met het schaduwen van overspelige echtgenoten. Vijf jaar eerder was hij The Spider, een gemaskerde misdaadbestrijder met spinnenkrachten. Toen stierf zijn verloofde. Hij hing het pak aan de wilgen.
Dat hij weer in actie moet komen, verrast niemand die ooit een film heeft gezien. Een zaak brengt hem in het vaarwater van Silvermane (Brendan Gleeson), de Ierse maffiabaas die de stad in een wurggreep houdt. Er duiken superkrachtige criminelen op. En er is Cat Hardy (Li Jun Li), een nachtclubzangeres die precies zoveel verbergt als je van een femme fatale verwacht. Het is geen verhaal dat je verrast met zijn wendingen. Het is een verhaal dat je meesleept met zijn uitvoering.
CAGE WORDT LOSGELATEN
Laat ik er niet omheen draaien: deze serie staat of valt met Nicolas Cage, en Cage levert. Hij speelt Reilly als een kruising van Humphrey Bogart en Bugs Bunny, zijn eigen woorden, en dat is precies wat je op het scherm krijgt. De ene scène imiteert hij James Cagney in de bioscoop, dialoog voor dialoog meemompelend. De volgende kruipt hij tegen een muur op met de sierlijkheid van een dronken spin. Zijn botten kraken. Hij zweet. Hij vervormt zijn ledematen op manieren die meer aan The Fly doen denken dan aan een Marvel-held.
Het bijzondere is dat het niet alleen grappig is. Er zit echte pijn onder al die fratsen. De man is gebroken, verdrinkend in schuld en whisky, en die melancholie draagt de serie wanneer het plot even hapert. Want dat doet het. De middelste afleveringen zakken wat in, de intrige rond Silvermane raakt wat koersloos, en niet alle schurken komen even goed uit de verf. Andrew Lewis Caldwell als Megawatt is ronduit vermoeiend, en Brendan Gleeson doet solide werk maar krijgt te weinig materiaal om echt indruk te maken.
ZWART-WIT OF KLEUR
Spider-Noir verschijnt in twee versies: zwart-wit en kleur. Beide zijn het bekijken waard, maar de zwart-witversie is waar de serie thuishoort. Het camerawerk baadt in contrast, met zonlicht dat door art-decovensters snijdt en schaduwen die hele kamers vullen. Het voelt als een film uit de jaren dertig die toevallig over een man met spinnenkrachten gaat. De kleurversie is verzadigd en levendig, mooi op z’n eigen manier, maar mist de sfeer die de serie zo bijzonder maakt.
De productiewaarde is sowieso indrukwekkend. De kostuums, de sets, het haar, alles klopt. Cinematograaf Darran Tiernan, die eerder The Penguin en Perry Mason deed, weet precies hoe je een frame componeert dat zowel stijlvol als onheilspellend is. Scheve hoeken, spiegelreflecties, split-diopter shots: dit is een serie die weet wat ze doet met een camera.
LEKKER SMERIG
Wat Spider-Noir onderscheidt van de eindeloze stroom superheldenseries is dat het lef heeft om vreemd te zijn. Er zit een aflevering in, met de schitterende titel ‘Nightmare on a Gurney’, die regelrecht Cronenberg-territorium betreedt. De oorsprongsverhaal van Reilly’s krachten is niet de nette radioactieve-spin-bite die je kent. Het is gruwelijk, ongemakkelijk, en precies het soort lichaamshorror dat Sam Raimi in zijn Spider-Man-trilogie aanraakte maar nooit helemaal durfde door te trekken.
De bijrollen verdienen ook hun plek. Lamorne Morris als journalist Robbie Robertson brengt droge humor en een subtiele laag frustratie over het alledaagse racisme van het tijdperk. Li Jun Li maakt van Cat Hardy meer dan een standaard femme fatale. Ze is mysterieus zonder leeg te zijn, en haar chemie met Cage houdt de serie overeind wanneer het detectiveverhaal even minder boeit. Karen Rodriguez als secretaresse Janet steelt ondertussen stilletjes elke scène waar ze in zit.
SCHEURTJES IN HET WEB
Spider-Noir is niet zonder gebreken. Het tempo zakt in het midden. Sommige schurken zijn vergeetbaar. De serie neemt af en toe een loopje met de historische setting op manieren die afleiding meer dan charme opleveren. En hoewel Cage briljant is, zijn er momenten waarop zijn performance net iets te veel Cage wordt en je even uit het verhaal trekt.
Maar dit is een serie die iets probeert. Die film noir, superheldenactie en body horror door elkaar gooit en daar iets van maakt dat nergens anders op lijkt. Die Nicolas Cage een podium geeft en vertrouwt dat hij er iets memorabels mee doet. En dat doet hij.
Spider-Noir is vanaf 27 mei te zien op Prime Video. Alle acht afleveringen zijn direct beschikbaar.
Conclusie
Spider-Noir is de superheldenserie die je niet zag aankomen. Nicolas Cage is fenomenaal als gebroken detective met spinnenpoten, de zwart-witversie is prachtig, en de serie durft vreemd te zijn waar anderen op safe spelen. Het midden zakt wat in en niet elke schurk overtuigt, maar wie hier een bingeweekend aan besteedt heeft het prima voor elkaar.
