Ik heb in mijn Diablo-carrière meer skill trees gereset dan ik warme maaltijden heb gegeten. Dat zegt iets over mij, maar vooral over deze serie.
Bij release was Diablo 4 een prima game. Sterke sfeer, lekker combat, mooie campaign. De critici waren terecht enthousiast. Maar wie na de aftiteling bleef hangen, merkte al snel dat de bodem in zicht was. Het endgame was dun, de itemization eentonig, en na een paar weken voelde het alsof je in hetzelfde zwembad rondjes bleef trekken. De community was niet mild, en eerlijk gezegd had die daar ook reden toe.
Sindsdien heeft Blizzard seizoen na seizoen geschaafd. Vessel of Hatred zette vorig jaar een stap in de goede richting, maar bleef halverwege de trap staan. De Spiritborn was lekker, de story niet. Nu is Lord of Hatred er, de tweede uitbreiding, met het grote finale van het Mephisto-verhaal, twee nieuwe classes, en genoeg systeemwijzigingen om de boel flink op te schudden. Veertig euro. Daar mag wat tegenover staan.
Spoiler: dat staat er ook. Grotendeels.
HAAT IS EEN STERK WOORD
De campaign van Lord of Hatred pakt het verhaal op waar Vessel of Hatred stopte. Mephisto heeft het lichaam van profeet Akarat ingepikt en doet zich voor als goddelijke redder op Skovos, de eilandengroep van de Amazonen. Jij, de Wanderer, mag weer achter hem aan. Dat klinkt als meer van hetzelfde kat-en-muisspel, maar dit keer gaat Blizzard er vol in. Zonder te spoileren: er vallen klappen. Personages die je kent maken keuzes waar je niet op zit te wachten. Lilith duikt op, en niet als cameo. De writers hebben zich dit keer niet ingehouden.
De campaign duurt zo’n acht tot tien uur als je alles meepakt, en die tijd is goed besteed. De pacing is strak, de cinematics zijn bloedmooi, en de eindbaas is zonder twijfel het beste gevecht dat Diablo 4 tot nu toe heeft afgeleverd. Er zitten een paar momenten in die een beetje haastig aanvoelen, met name rond nieuwe personages die te weinig tijd krijgen om echt indruk te maken. Maar het geheel is overtuigend. Als je Diablo speelt voor het verhaal (en ja, die mensen bestaan), dan is dit de sterkste campaign die de game heeft gehad.
De soundtrack verdient een aparte vermelding. Die is fenomenaal. Zware koren, dreigende strijkers, het soort muziek dat je stemming binnen dertig seconden verduistert. Beste Diablo-soundtrack ooit? Zou zomaar kunnen.
TWEE NIEUWE GEZICHTEN
De Paladin kennen we al een tijdje, die was als pre-order bonus speelbaar. Hamers gooien, aura’s stapelen, af en toe transformeren in een soort heilige oorlogsmachine. Solide class, doet wat je verwacht, niks mis mee.
De Warlock is het echte nieuwe speeltje. En wat een speeltje. Ik had verwacht dat het een Necromancer-kloon zou worden met een ander kleurtje, maar Blizzard heeft hier iets eigens neergezet. De class draait om het oproepen van demonen, maar niet op de passieve manier van de Necro. Jouw demonen zijn wegwerpwapens: je roept ze op, ze doen hun ding, en ze verdwijnen weer. Tussendoor gooi je zelf met schaduwmagie en hellevuur.
Ik heb het grootste deel van de campaign gespeeld met een Legion-build, waarbij een enorme demon het vuile werk doet terwijl ik vanuit de achterhoede vijanden vervloek. Het voelde alsof ik een kaiju aan een ketting had. Op een gegeven moment reed ik letterlijk op een demonische hellehond door een dungeon terwijl alles om me heen explodeerde. Dat is precies het soort onzin waar Diablo goed in is.
DE BOOM IS OM
De grootste verandering zit niet in de nieuwe classes, maar in de skill trees. Blizzard heeft ze voor alle classes herschreven. Alle kleine passieve nodes zijn weg. In plaats daarvan heeft elke actieve skill nu meerdere aanpassingen die de werking fundamenteel veranderen. Je Lightning Spear kan ineens een Fire Spear worden. Je Wall of Fire wordt een elektriciteitsval. Het klinkt als een klein ding, maar het effect is enorm: builds die voorheen niet werkten, doen het nu wel.
In combinatie met het nieuwe Talisman-systeem, dat een apart equipment-tabblad toevoegt met charms en set bonuses, en de terugkeer van de Horadric Cube als crafting-station, is het builden van je character grondiger veranderd dan in welke eerdere update ook. De Cube is fantastisch. Je kunt affixes toevoegen, rerollen, items upgraden van common naar legendary, en er zitten ongetwijfeld verborgen recepten in die de community de komende weken gaat ontrafelen. Eindelijk een reden om blauwe en witte items niet meteen te salvagen.
PLANNEN MAKEN
Voor het endgame introduceert Lord of Hatred de War Plans. In de basis is het een playlist-systeem: je kiest een reeks activiteiten, Nightmare Dungeons, Pit, Helltides, Infernal Hordes, en werkt ze achter elkaar af voor bonusbeloningen. Elke activiteit heeft daarnaast een eigen skill tree met modifiers die je vrijspeelt naarmate je meer speelt. Het is slim bedacht en geeft richting aan het “wat zal ik nu eens doen”-probleem dat Diablo 4’s endgame altijd heeft gehad.
Maar het blijft een nieuw jasje om bestaande content. De activiteiten zelf zijn niet nieuw. War Plans maken ze lonender en gestructureerder, maar als je na drie jaar Nightmare Dungeons en Helltides beu bent, gaat dit je niet bekeren. Het ultra-zeldzame Echoing Hatred event, een wave-based survival-modus, is leuk voor de kick maar te zeldzaam om er echt op te leunen. En dan is er nog het vissen. Ja, vissen. Het is precies zo spannend als het klinkt. Leuk voor vijf minuten, daarna vergeet je dat het bestaat.
DE LOOT FILTER LEEFT
Even los van de uitbreiding: de gratis update die met Lord of Hatred meekomt, is misschien net zo belangrijk. De loot filter is er eindelijk. Je kunt nu zelf regels instellen voor welke items je wilt zien en welke niet. Dat had drie jaar geleden al gemoeten, maar goed, hij is er nu en hij werkt. Daarnaast is er een semi-transparante map overlay, precies zoals in Diablo 2. Waarom dat zo lang heeft moeten duren is een raadsel, maar ik ga niet klagen nu het er is.
De Torment-moeilijkheidsgraden gaan omhoog naar 12, de levelcap is nu 70, en de Pit heeft meer bosses en omgevingen gekregen. Voor iedereen die Diablo 4 speelt, ook zonder Lord of Hatred, is dit een flinke verbetering.
SKOVOS
De nieuwe zone ziet er prachtig uit. Mediterrane kustlijnen, dichte bossen, vulkanische gebieden. Het is een welkome afwisseling na al dat sombere bruin en grijs op het vasteland. Qua oppervlakte is het vergelijkbaar met Nahantu, maar de variatie in biomes maakt het interessanter om te verkennen. De dungeons zijn visueel sterker dan wat we gewend zijn, met een paar echt onheilspellende ontwerpen die meer richting Diablo 3’s bizarre hellegebieden gaan dan de zoveelste grot of kathedraal.
Wel is Skovos aan de compacte kant. En een nieuwe World Boss ontbreekt, wat jammer is. De eilanden zijn mooi, maar je hebt ze vrij snel gezien.
PRIMA ZAKEN, MEPHISTO
Lord of Hatred is het add-on dat Diablo 4 nodig had. Niet omdat het alles omgooit, maar omdat het de juiste dingen beter maakt. De campaign is sterk, de Warlock is een voltreffer, de skill tree-herziening geeft het hele spel meer diepgang, en de Horadric Cube is een schot in de roos. Het endgame is beter georganiseerd maar niet echt vernieuwd, en veertig euro is geen koopje. Maar als je ooit van Diablo hebt gehouden, is dit het moment om terug te komen.
Diablo 4: Lord of Hatred verschijnt op 28 april voor pc, PS4, PS5, Xbox One en Xbox Series X|S. De uitbreiding kost 39,99 euro.
