Seriereview: House of the Dragon seizoen 3 brandt eindelijk los na twee jaar sputteren

Twee jaar wachten op een oorlog die in seizoen 2 maar niet wilde beginnen. Seizoen 3 van House of the Dragon trapt de deur in, maar struikelt af en toe over de drempel.

Er zijn acteurs die je cast omdat ze passen bij een rol. En er zijn series die je twee jaar laten wachten op een belofte die ze aan het eind van het vorige seizoen deden. House of the Dragon valt in die tweede categorie. Seizoen 2 eindigde met een montage van veldslagen die nog moesten komen, als een soort excuusbriefje. “Sorry dat er niks gebeurde, maar kijk eens wat we volgend seizoen gaan doen.” Nou, dat volgende seizoen is er. En het maakt een hoop goed.

MOORDLUSTIG ONGEDULD

Laat ik eerlijk zijn: mijn vertrouwen in deze serie was na seizoen 2 niet bepaald rotsvast. Te veel raadskamers. Te veel droomscènes. Te veel personages die betekenisvol naar de horizon staarden terwijl er oorlog zou moeten zijn. De Dance of the Dragons, de burgeroorlog waar het allemaal om draait, voelde als schuivelen op een schoolfeest waar niemand het lef had om de eerste stap te zetten.

Seizoen 3 trapt de deur in. De allereerste aflevering opent met de Battle of the Gullet, een zeeslag van formaat die twee seizoenen lang is opgebouwd. Vloten botsen, draken branden, en het bloed stroomt rijkelijker dan de wijn op een Targaryen-bruiloft. Technisch indrukwekkend, dat zeker. Maar ook een tikje overweldigend. Je wordt in het diepe gegooid zonder dat de serie de moeite neemt om je even bij te praten na twee jaar afwezigheid. Ken je iedereen nog? Mooi, want er wordt niet op je gewacht.

Het visuele geweld is enorm. Overal Draken, CGI-schepen zo ver het oog reikt, en genoeg vuurwerk om drie seizoenen Game of Thrones mee te vullen. Toch miste ik in die openingsslag het gevoel dat er echt iets op het spel stond. De personages in gevaar zijn bijrollen waar je nauwelijks een band mee hebt. Het is een spektakelstuk, maar een waar je meer “wauw” dan “nee” bij roept.

DE KONINGIN LEERT BIJTEN

Waar seizoen 3 echt tot leven komt is vanaf aflevering drie. De bommen zijn gevallen, de lijken geteld, en nu moet er geregeerd worden. Dat blijkt minstens zo interessant als het slagveld. Rhaenyra (Emma D’Arcy) mag eindelijk meer doen dan bezorgd kijken en haar raad om advies vragen. Ze regeert, ze blundert, ze maakt keuzes die haar omgeving de stuipen op het lijf jagen. D’Arcy is fenomenaal. Twee seizoenen lang werd deze acteur door het script in een hoekje gedrukt, en nu die ketenen af zijn, zie je eindelijk waarom Rhaenyra de hoofdpersoon van deze serie is.

Er zit een scène vroeg in aflevering twee die me oprecht raakte. Puur door D’Arcy’s gezichtsuitdrukking. Geen woorden, geen muzikale ondersteuning, gewoon rauw verlies op een gezicht. Dat is de kracht die deze serie nodig had.

De dynamiek tussen Rhaenyra en Daemon (Matt Smith, nog altijd heerlijk onuitstaanbaar) is na een seizoen gescheiden optrekken weer hersteld, en de twee spelen elkaar de tent uit. Smith heeft na zijn droomtherapie in Harrenhal wat zachtere noten toegevoegd aan Daemon, maar zodra er een zwaard getrokken moet worden is hij weer de man die je kent. Die samenwerking geeft het seizoen een kloppend hart dat in seizoen 2 pijnlijk afwezig was.

VERS BLOED

De grootste verrassing is James Norton als Ormund Hightower, Alicents neef en nieuwkomer op het schaakbord. Norton speelt hem als een mix van Tywin Lannister en een dorpspastoor met een God-complex: berekenend, grillig, en met eigenaardigheden die hem direct onderscheiden van de rest. Het is het type personage dat Game of Thrones altijd op zijn best maakte. Iemand van wie je niet weet of je hem fascinerend of weerzinwekkend vindt. Waarschijnlijk allebei.

Keerzijde: wie fan is van Aemond (Ewan Mitchell) moet geduld hebben. De eenogige psychopaat verschijnt amper in de eerste vier afleveringen. Dat geldt ook voor Tom Glynn-Carney als Aegon. De Greens krijgen sowieso beduidend minder schermtijd, en dat is jammer. De kracht van deze serie lag altijd in de balans tussen twee kanten die allebei overtuigd zijn van hun gelijk. Wanneer één kant voornamelijk uit schurken bestaat en de ander alle sympathie krijgt, wordt het minder een schaakspel en meer een potje dammen.

BEKENDE KWALEN

Niet alles is opgelost. De veranderingen ten opzichte van George R.R. Martins bronmateriaal Fire & Blood blijven een heikel punt. Zonder te veel te verklappen: bepaalde plotlijnen die afwijken van het boek zijn de zwakste momenten van het seizoen. Het is een patroon dat al sinds seizoen 1 speelt, en het onderstreept dat de serie op haar best is wanneer ze dicht bij Martins werk blijft. Niet voor niets uitte Martin zelf eerder dit jaar openlijk zijn onvrede over sommige keuzes.

En dan die afleveringentelling. Acht episodes voor een verhaal van deze omvang is te krap. Je merkt het aan de pacing: de eerste twee afleveringen moeten de rommel van seizoen 2 opruimen, waardoor het seizoen pas halverwege op stoom komt. Met tien afleveringen had dat beter gekund. Maar goed, dat is een klacht die ik al drie seizoenen herhaal. HBO luistert niet.

WAT BLIJFT HANGEN

Op basis van vier van de acht afleveringen lijkt seizoen 3 het sterkste wat House of the Dragon tot nu toe heeft afgeleverd. De actiescènes zijn groter en brutaler, de politieke intriges scherper, en Emma D’Arcy draagt het geheel met een vertolking die smeekt om erkenning. Tegelijk kent het seizoen bekende valkuilen: te weinig ruimte voor de helft van zijn cast, wisselende kwaliteit in de niet-canonieke plotlijnen, en een structureel probleem met afleveringen die te veel moeten doen in te weinig tijd.

Maar wanneer House of the Dragon werkt, en dat is vaker dan niet, herinnert het je eraan waarom je ooit verliefd werd op Westeros. Niet vanwege de draken. Vanwege de mensen die dachten dat ze draken konden temmen.

House of the Dragon seizoen 3 is vanaf 22 juni wekelijks te zien op HBO Max.