Stel je voor: je zit in een zitzak, een controller in je handen, en op het scherm speelt zich iets af dat eruitziet alsof iemand een verloren aflevering van Mobile Suit Gundam heeft gekruist met It Takes Two. Dat is Orbitals. En het werkt verrassend goed.
Ik had Orbitals eerlijk gezegd niet direct boven aan mijn lijstje staan. Een co-op puzzelgame exclusief voor Switch 2, verpakt in een retro-animestijl? Klinkt als een recept voor style over substance. Maar na een kleine vijftig minuten hands-on tijdens een speelsessie moet ik toegeven: dit spel pakte me precies daar waar ik het niet verwachtte.
TEKENFILM MET DIEPGANG
Het eerste wat opvalt is hoe Orbitals eruitziet, en dan bedoel ik niet “oh, leuke cel-shading.” Nee. Dit ziet eruit als een anime uit 1988, compleet met lager framecount op achtergrondanimaties, handgeschilderde achtergronden en personages die bewegen alsof ze op tweeën zijn getekend. De game draait bewust op 24 frames per seconde, met achtergronddetails op 12 fps, precies zoals ouderwetse animatiestudio’s werkten om budget te besparen. Hier is het een stijlkeuze, en een slimme.
Shapefarm, de Japanse ontwikkelaar, werkte samen met Studio Massket voor de art direction en tussenfilmpjes. Een gastregie-credit ging naar Toru Yoshida, die meewerkte aan de originele Gundam-serie. Dat merk je, maar het gaat breder dan alleen mecha: denk Sailor Moon, Dragon Ball, Cowboy Bebop. De personages, de ruimtepakken, de overdreven expressieve gezichten, alles ademt die specifieke periode waarin anime nog handgetekend was en elke aflevering eindigde met een cliffhanger. De overgang van cutscene naar gameplay is bijna naadloos, en dat is knap in een 3D-game die continu probeert 2D te lijken.
GEREEDSCHAP DELEN
Je speelt als Maki en Omura, twee tieners op een gammel ruimtestation dat vastzit in een kosmische storm. Het verhaal is pure anime-setup: tragisch verleden, vijftien jaar later, tijd om eropuit te trekken. Prima kapstok, niet meer dan dat, maar het werkt.
De kern is co-op. Alleen co-op. Geen AI-partner, geen solostand. Je hebt iemand nodig, lokaal of online. Wie herinneringen heeft aan It Takes Two of Split Fiction weet ongeveer wat de formule is, en dat is geen toeval: game director Jakob Lundgren werkte eerder bij Hazelight aan precies die games.
Maar waar Hazelight je vastzet in een rol per personage, laat Orbitals je wisselen. Je pakt aan het begin van een missie gereedschap op, een waterpistool, een grijphaak, een laserkanon, en het maakt niet uit wie wat draagt. Die flexibiliteit is een klein maar slim verschil. Geen gedoe over wie de saaie tool krijgt. Je wisselt gewoon.
NIET TE MOEILIJK, WEL LEKKER
De puzzels in het eerste uur zijn niet bijzonder complex, maar ze zitten goed in elkaar. Brandjes blussen terwijl je partner een luik openhoudt. Een circuitje herstellen door panelen te verschuiven zodat je maat er met de laser doorheen kan schieten. Een kleine robot escorteren die explodeert als je hem niet op tijd oplaadt. Dat laatste was het beste moment uit de demo: mijn partner moest de robot door een platformsectie loodsen terwijl ik vanachter glas met de laser het beestje in leven hield. Timing, communicatie, en net genoeg druk om het spannend te maken zonder dat het frustrerend werd.
Er zit ook een Simon Says-achtig minigame in waarbij je om de beurt knoppen moet indrukken op een terminal. Klinkt simpel, tot de game het omdraait en je ineens elkaars input moet onthouden. Daar gingen we een paar keer de mist in, en dat leverde precies het soort gelach op waar dit soort games van leeft.
HOUSTON, WE HEBBEN EEN SCHIP
Halverwege de demo was het schip gerepareerd en gingen we de ruimte in. Eén speler stuurt, de ander schiet. Klassieke taakverdeling, een beetje alsof Han en Chewie in de Falcon zitten, maar dan zonder Wookiee-geluiden. Het vliegen voelde soepel, al leek de bewegingsvrijheid op dit punt nog beperkt tot een enkel vlak. Dat kan een vroege beperking zijn, of een bewuste keuze. Ik hoop het eerste.
Tussendoor is er een hubwereld op het ruimtestation waar je samen kunt rondlopen, op een bokszak kunt slaan, op de bank kunt zitten, of een minigame kunt spelen op een soort arcade-apparaat. Het voegt niet veel toe aan de gameplay, maar het geeft het geheel wat persoonlijkheid. En er loopt een kat rond. Dat is altijd een plus.
KLEINE ZORGEN
Er zijn een paar kanttekeningen. Orbitals is puur co-op, geen solostand, geen AI-partner. Goed om te weten als je je planning moet afstemmen. GameShare maakt het wel makkelijker: je hoeft maar één exemplaar te kopen. En de puzzels waren in het eerste uur vrij overzichtelijk. De vraag is of Shapefarm genoeg variatie in huis heeft voor een volledige game, of dat het bij dezelfde drie tools en vergelijkbare opzetten blijft.
Maar na vijftig minuten had ik meer willen spelen. Dat zegt iets. De stijl is geen trucje dat na tien minuten verveelt, het is een consequent doorgevoerde keuze die het hele spel draagt. En de co-op voelt oprecht als samenwerken, niet als naast elkaar dezelfde dingen doen.
Orbitals is precies het soort game dat je niet ziet aankomen en dan ineens twee uur van je avond opslokt. Wie een couch co-op partner heeft en een Switch 2, mag 3 september in de agenda zetten.
Orbitals verschijnt op 3 september 2026, exclusief voor Nintendo Switch 2.
