Review: Elden Ring Tarnished Edition op Switch 2 is het soort port waar je stil van wordt

De twijfels waren groot. Na de Gamescom van vorig jaar, waar Elden Ring op de Switch 2 eruitzag als een PowerPoint-presentatie met ambitie, hadden we dit port mentaal al afgeschreven. Maar goed, FromSoftware trok aan de noodrem, en wat er nu ligt is een compleet ander verhaal.

En we waren niet de enigen. Journalisten mochten destijds wel spelen maar geen beelden delen, wat in gameland ongeveer hetzelfde signaal afgeeft als een restaurant dat je niet in de keuken laat kijken. FromSoftware verschoof de release en ging terug naar de tekentafel.

Ruim een jaar later is Elden Ring op de Switch 2 gewoon goed. Niet “goed voor een handheld” of “goed als je je verwachtingen bijstelt”, maar gewoon goed. Dertig frames per seconde, stabiel genoeg om bossfights te overleven zonder de schuld bij de hardware te leggen, en visueel verrassend sterk. De eerste week ging volledig op in handheld mode, zonder ook maar één keer aan het dock te denken. Dat zegt genoeg.

THE LANDS BETWEEN IN JE BINNENZAK

Voor wie de afgelopen vier jaar onder een rots heeft gelegen: Elden Ring is de open wereld die FromSoftware bouwde nadat ze twee decennia lang gangen en kasteelgordels hadden geperfectioneerd. Je rijdt op je magisch paard door absurd mooie velden, spot een kasteel aan de horizon, denkt “daar wil ik heen”, en wordt onderweg bijna doodgeslagen door een reus met een boog. De Lands Between zijn prachtig en dodelijk in gelijke mate.

De Tarnished Edition bevat het volledige spel plus Shadow of the Erdtree, de uitbreiding die in 2024 uitkwam en op zichzelf al groter is dan menig volledige game. Reken op makkelijk honderdvijftig uur content voor wie alles wil zien. Daar bovenop twee nieuwe starter classes (Heavy Knight en Idus Knight), een handvol nieuwe wapens en harnassen, en de mogelijkheid om paard Torrent van een nieuw jasje te voorzien. Die laatste toevoeging heeft precies nul gameplay-impact maar levert toch een schuldige glimlach op.

DERTIG FRAMES EN EEN GEBED

De technische kant, want daar draait het natuurlijk om bij een port als deze. Het spel mikt op 30 fps en haalt die in veruit de meeste situaties. Bossfights, draken, uitgestrekte velden met vijanden, het loopt gewoon. En niet op het randje, maar met overtuiging. Zelfs Shadow of the Erdtree, met zijn visueel intensievere gebieden en gigantische vijanden, draait zonder noemenswaardige problemen. Een enkele keer was er een korte stotter bij een snelle cameradraai in een druk gebied, maar het herstelde zich binnen een seconde.

Waar het minder soepel gaat: vegetatie. Liurnia of the Lakes is de grootste boosdoener, met struiken en gras dat zo ongeveer voor je neus opploopt. In Caelid merk je de concessies als er veel vijanden en effecten tegelijk op het scherm staan. Maar, en dit is cruciaal, de vijanden zelf poppen nooit op. Je wordt niet overvallen door een ridder die drie seconden geleden nog onzichtbaar was. FromSoftware heeft duidelijk gekozen: liever wat late begroeiing dan een oneerlijk gevecht. Slimme keuze. En de art direction doet de rest: zelfs met de technische concessies blijven de Lands Between er fenomenaal uitzien. De eerste blik op de Erdtree aan de horizon heeft op een zes-inch-scherm niets van zijn kracht verloren.

Gedockt ziet het er een fractie scherper uit. In handheld valt het kleinere scherm in je voordeel, omdat de lagere resolutie daar minder opvalt. Twee tot tweeënhalf uur batterijduur, prima voor een treinrit maar niet voor een intercontinentale vlucht.

STAAL, MAGIE EN EEN PAARD MET EEN GOUDEN HARNAS

Dit is de derde keer dat we Elden Ring doorspelen en het spel is nog steeds belachelijk rijk aan opties. Zwaarden, bijlen, hamers, magie, vuisten, geschreeuw (ja, echt), jousten te paard. Elk wapen heeft zijn eigen moveset, elke build speelt fundamenteel anders. We begonnen met de nieuwe Idus Knight, die een prettig snelle greatsword meebrengt, maar waren binnen tien uur alweer overgestapt naar de oude vertrouwde Bloodhound’s Fang. Gewoontedieren.

De variëteit in vijanden blijft indrukwekkend. Elke tegenstander is een puzzel: patronen leren, zwaktes vinden, timing perfectioneren. Belangrijk: de 30 fps komen op geen enkel moment in de weg te zitten tijdens gevechten. Parry’s, rolls, counteraanvallen, alles voelt responsief. En als een boss je de grond in stampt, kun je gewoon op Torrent springen en ergens anders naartoe rijden. Die vrijheid blijft het geheim van Elden Ring. Je zit nooit echt vast. Je bent alleen nog niet sterk genoeg.

Shadow of the Erdtree schroeft de moeilijkheidsgraad flink op en voegt een eigen progressiesysteem toe met Scadutree Blessings. Zelfs met honderd uur ervaring in het hoofdspel kun je hier keihard op je bek gaan. Frustrerend en verslavend tegelijk, precies zoals FromSoftware het bedoeld heeft.

NIEUW, MAAR NIET ZO HEEL ERG NIEUW

De eerlijkheid gebiedt: wie Elden Ring al bezit op een andere console, vindt hier weinig reden om de Tarnished Edition te kopen voor de nieuwe content. Twee starter classes, een paar cosmetische toevoegingen en wat extra harnassen. Leuk, niet essentieel. De echte reden om dit te kopen is handheld mode. Punt. En die reden is goed genoeg.

Wat er wel gemist wordt: cross-save. Honderden uren in een personage op een ander platform, en dat mag hier helemaal opnieuw. Aan de ene kant geeft dat de kick van een frisse start. Aan de andere kant is het zonde om een endgame-build niet mee te kunnen nemen in de trein.

PIJN EN PLEZIER

Elden Ring is niet voor iedereen. Er is geen moeilijkheidsinstelling. De tutorial is nog steeds een lachertje. De interface is verwarrend en het spel legt precies niets uit. Wie daar niet mee kan leven, gaat hier niet gelukkig van worden, hoe mooi het er ook uitziet. Maar wie de eerste drempel overkomt, vindt een van de rijkste en meest belonende games die er bestaan. Vier jaar na release is dat niet veranderd.